Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘TV’ Category

Erfgenamen

Arvingere – of The Legacy zoals u Deense de serie wellicht beter kent – is het bekijken meer dan waard. Sinds gisterenavond heb ik er het laatste deel van het tweede seizoen op zitten en dat is jammer. Zeker omdat het tweede seizoen volgens mijn niet zo bescheiden mening beter is dan het eerste. In het eerste seizoen maken we kennis met een stervende en kunstenares (alhoewel je dat op het eerste zicht niet zou zeggen) die met het einde in het vizier beseft dat ze één en ander heeft goed te maken. Ze laat haar have en goed dan ook na aan haar jongste dochter die haar nooit heeft gekend en eigenlijk niet wist dat ze een adoptiekind was. Bij de andere kinderen – één dochter en twee zoons – slaat dat nieuws niet helemaal verwonderlijk in als een bom. De eerste reeks draait dan ook vooral rond de clash tussen Signe (de dochter die werd geadopteerd door haar natuurlijke vader en zijn vrouw) en de andere broers en zussen. En passant maak je ook kennis met het leven van de verschillende broers en zussen die elk hun eigen demonen te bevechten hebben.

In de tweede reeks is het stof rond het verdelen van de erfenis gaan liggen. Er is een modus vivendi gevonden waarin iedereen zich min of meer kan vinden en het leven herneemt zijn gangetje. Wat volgt is een boeiend ballet van vernieuwde machtsverhoudingen binnen de familie, oude allianties tussen de verschillende familieleden die onder druk komen te staan en trauma’s die opspelen en acuut worden. Personages laten zich zowel van hun aardige als hun meer onsympathieke kant zien en dat is natuurlijk wat zorgt voor een realistisch aandoende diepgang.

Wie de DVD’s ooit heeft verzameld via de spaaractie van De Morgen: tijd om de die uit de verpakking te halen om de verveling van de lange winteravonden te verdrijven.

the-legacy-header

Advertenties

Read Full Post »

Zomergasten – David van Reybrouck

Ik blijf er niet voor thuis, maar gisteren deed de gelegenheid zich voor en dus ging ik er maar voor zitten. Zomergasten, het drie uur durende speelkwartier voor de intellectueel of voor iedereen die zich intellectueel waant. Soms valt het mee, soms valt het tegen. De constante is wel dat voor- en tegenstanders van het programma klaar staan met het fileermes om zowel gast als gastheer genadeloos de keel over te snijden.

Twee mooie momenten zijn mij bijgebleven, naar het einde toe zakte de soufflé een beetje in elkaar en werd er net iets te veel in clichés gegrossierd.

De eerste keer dat er iets gebeurde was toen Van Reybrouck het had over de vorig jaar overleden Friese dichter Tsjêbbe Hettinga. Hij beschreef hoe ze elkaar ontmoet hadden en hoe ze vrienden waren geweest. Toen stokte hij even, je zag hem iets wegslikken. Wilfried De Jong liet het gebeuren, liet Van Reybrouck naar adem happen. En toen ging het weer voort. Over de poëzie van Hettinga, het Fries, de paarden. Niet onverschillig, maar met veel liefde. Met een beheerste en ingehouden emotionaliteit.

Het is iets dat we niet meer lijken te kennen, die pudeur. Een ouderwets woord dat niet meer gebruikt wordt omdat het overbodig is geworden. Luidruchtig ventileren we elk emotietje dat ons overvalt in de uren dat we wakker zijn. We lijken op ongedisciplineerde peuters die voor elk pijneke – ingebeeld of niet – een portie moederkeszalf eisen van onze peers op onze sociaal-emotionele netwerken. Op quasi ironische wijze krijsen we om aandacht op het moment dat onze koffie te koud of te heet is, de radio een verkeerd muziekske speelt of de juffrouw aan de kassa een slechte dag heeft. We zagen over onze eerste wereld probleempjes via de hashtag #fml en we zakken niet eens door de grond van schaamte. We vervallen in onnozel, puberaal en goedkoop sentiment en we vinden van onszelf dat we diepzinnig en authentiek zijn. We kokketeren met emotionele dipjes en innerlijke autisten om interessanter te lijken dan we ooit zullen zijn. Luid klinkende holle vaten zijn we, met de diepgang van FC De Kampioenen. Leeghoofdige egocentrische exhibitionisten, haantjes op een mesthoop.

Verdriet, pijn, ziekte en ander leed: het is onderdeel geworden van citius, altius, fortius. Wie biedt meer dan een depressie en een angstaanval? We klagen over het gebrek aan privacy, maar zijn er wel als de kippen bij om onze meest intieme gevoelens in de etalage te zetten in ruil voor wat bijval of een virtuele knuffel van één of andere wildvreemde. Een schouderklopje van iemand met veel volgers. Een homeopathische verdunning van gevoelens, omdat we te bang, te laf en te onvolwassen zijn om ons nog werkelijk te laten raken,  kwetsen of engageren.

Schroomvallige sereniteit zoals we gisteren zagen – ook toen het ging over het absurde verlies van vrienden – waar en wanneer zijn we dat eigenlijk kwijt geraakt? (En vinden we het ooit nog terug?).

Read Full Post »