Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2009

Excuse me.

Beste nietsvermoedende bloglezer,

Langs deze weg bied ik u graag mijn excuses aan voor het feit dat ik niet uw gemiddelde blogger ben. Niet dat ik mij verheven voel boven de andere blogpopulatie, verre van dat eigenlijk. Maar ik kom er niet toe om u lijstgewijs wegwijs te maken in mijn hoofd en in mijn hart. Het spijt me dat ik u niet netjes en overzichtelijk presenteer welke films ik graag zie, welke tv-series ik bekijk en welke boeken ik allemaal lees. En elke keer ik dat dan toch probeer, overvalt mij de pertinente vraag wie dat in hemelsnaam zou kunnen interesseren. En ook wel het gevoel van banaliteit en trivialiteit, want ik ben ook maar zoals zovele anderen die graag kijken naar De Slimste Mens en Het Eiland. Niets nieuws onder de zon, dus. Nihil nove sub sole, quoi.

U zult het moeten stellen met fragmentjes hier en daar. Met rare dingen en af en toe een anekdote. Met berichten waar geen mens nog wijs uit raakt, met polemieken en zure opmerkingen. Alles is al gezegd, geschreven, gefilmd, gefotografeerd en uitentreuren herhaald, toch? En in de meeste gevallen veel beter dan ik het ooit zou kunnen doen. Begrijpt u mij een beetje? (U weet niet hoezeer ik daarnaartoe op zoek ben, naar een handjevol begrip. Daar zou ik al tevreden mee zijn …).

Enfin, tot slot en om af te sluiten: stel dat u een boek leest of een film bekijkt, een gedicht hoort of een andere uiting in de culturele sfeer ziet en om God weet welke reden denkt u: wat zou Wendy hierover te zeggen hebben (jaja, ik weet het, fat chance and that will be the day en zo), dan kunt u eens proberen om het mij te vragen. Ik zal dan zeker proberen om mijn compleet irrelevante mening aan de poel der opinies toe te voegen.

Vriendelijke groeten,

Uw toegenegen Wendy.

Advertenties

Read Full Post »

Vingeroefening.(1)

Het is het kreunen, het zuchten, het steunen. Het zeurende, zoemende geprevel. Het stille weten, het geheime kennen, het volhardende zwijgen. Het woelen en het draaien, het waken en het slapen. Het gegrom en het gejank, het geblaf, het gebrul, het geschraap en het gehuil. Het horten en het stoten, het trekken en het duwen.

Het is de koude en de vroegte. Het grauwe donker, het gemiezer. Het gedraaf en het gedreun. Het wachten, het ploeteren, het zwoegen. Het getreuzel en het geneuzel. Het slepen, het schuiven en het schuifelen. Het hinken, het struikelen, het vallen en het opstaan (ja, vooral dat). Het kleumen en het stampen, het klapperen en het bibberen. Het gehoest en het gekuch, het gerochel, het gefluim en het gesnotter. Het blazen en het roken, het smoren, het wurgen en het walgen. Het vreten en het spugen, het tasten, het proeven, het branden van het zuur.

Het is de koorts en het is de nieuwe pijn, het oude zeer, de kanker, de artrose. De tering en de nering. De tumor in het hoofd. Het gezwel in de kop. Het zweren van de maag, de spasmes in de darmen. Het verstenen van de gal en van de nieren. Het falen van de lever, het woekeren van het vlees. De weke delen, de opgezwollen klieren. De slapte van de spieren. De wakte in de botten. De krampen in de kuiten. De infecties in de keel. De bacillen en de wormen. (De krekel en de mier).

Het is het liegen en bedriegen. Het kuipen en het kruipen. Het venijn en het vergif. Het likken van de hielen en de konten, het smeren van stroop. Het is het geheim, het gefluister en gefezel, het geroddel en de achterklap, het gebabbel, het gemelk, geëmmer, geslijm, gezever, gezwam en het gezwets. Verdoken en verdorven, verborgen achter glas.

Het gekwezel, de heilige schijn, de waan zonder zin. De paranoïa zonder voorwerp.

Het is het zoeken zonder vinden. Het dwalen in het duister. Het is alles wat blind en dom en doof en stom is. Het is wat murw en moes en bot is. Afgestompt en afgebrand. Het is wat dor en kaal en droog is. Achtergelaten en verlopen, leeg en oud en vuil. Vermorzeld, verbrijzeld, vermalen tussen de kaken van de tijd. Ingeslikt en uitgescheten. Uitgebraakt en weggespoeld.

Het is alles wat er scheelt, verveelt, vervelt, verteert, vergaat en uiteindelijk toch vervaagt.

Read Full Post »

Ik weet dat de foto’s niet van de beste kwaliteit zijn (zowel technisch als foto-technisch), maar het geeft jullie al een idee van hoe het er hier uitziet op dit moment …

Read Full Post »

Voornemens 2010.

Sinds gisteren heeft Wendy een voornemen. Een nieuwe job opsnorren, aangezien de oude versleten is. Gisteren werd Wendy – geheel in filmstijl – op den bureau bij de baas geroepen. Den baas zat daar niet alleen, maar met iemand van de personeelsdienst. Wendy kon de stront aan de knikker al een beetje ruiken, maar moest de beker toch ledigen. (Zetuwantwehebbenslechtnieuwsvooru enzovoortenzoverder).

Een dik half uur later stond Wendy buiten. Zonder job, voorlopig nog even met een auto. En met wel erg prettige feestdagen in het verschiet nu.

Shit happens, ook op 14 december …

Read Full Post »

Gisteren en eergisteren zat ik dus bij de hippe vogels van deze wereld op het congres van de Stichting Marketing. Het was alsof ik twee dagen op een zinkende Titanic doorbracht terwijl het orkest vooral de eigen loftrompet liet horen. 2009 was voor de media wat we clichématig maar als een waar annus horribilis zullen catalogeren. Adverteerders zetten als volleerde chirurgen het mes in de budgetten, de verkoop van tijdschriften zakte op bepaalde tijdstippen met 25%, abonnementenportefeuilles slonken en het fenomeen social media barstte uit zijn voegen. De traditionele media zat dus in het hoekje waar de klappen vallen, en hangt nu nog in de touwen. Geen enkel ‘groot’ mediabedrijf is er ooit in geslaagd – in tegenstelling wat men nogal eens schijnt te geloven – trendsettend & vernieuwend te reageren op het fenomeen internet. Nu nog is men in die sector wanhopig op zoek naar een geloofwaardig en rendabel businessmodel dat de verschillende mediums (print, internet, social media, Google adwords, digitale TV, …) integreert.

Soit, terug naar het congres.

Was ik in deze tijden een traditioneel reclamebureau, dan had ik redenen zat om mij zorgen te maken.

  • Adverteerders die het afgelopen jaar ferm bezuinigden, zullen in 2010 niet alle registers open trekken.
  • Digitale TV en het nieuwe advertentiemodel?
  • Consumenten willen zelf meer en meer beslissen welke boodschappen ze wanneer te zien of te horen krijgen.
  • 12many vs. 121 marketing
  • ….

Over deze crisis werd er op het congres met geen woord gerept. Wat kregen we dan wel te zien?

Saaie powerpoint presentaties die een vers afgestudeerde bachelor Office Management in een uurtje in elkaar steekt. Afgestofte oude koeien werden uit de gracht gehaald en gepresenteerd als nieuwe inzichten.

Ik vind het een beetje beschamend dat op een jaarlijks congres, dat ambieert de fine fleur uit het marketingwereldje samen te brengen, voordrachten worden gegeven die je moeten aansporen om ‘empathische’ reclamecampagnes uit te werken om maar iets te zeggen. Of dat consumenten behoefte zouden hebben aan reclamespotjes die in tijden van crisis een ‘hoopvolle’ boodschap brengen. Geeuw.

Het congres van de Stichting Marketing is een aanrader in de categorie … ‘How NOT to’

Read Full Post »

Ecocheques!

Ik heb van mijn werk dus voor meer dan 100 € ecocheques gekregen! Jeuj dus. Nu vraag ik me dus af: zou ik daar ook mee mogen betalen voor een Iphone, die ik me graag zou aanschaffen??

Read Full Post »

Niet slecht

Gisteren hebben we gekeken naar ‘Die Fälscher’ omdat er verder niets naar onze goesting op TV was. ‘Het ware verhaal over de valse biljetten van Hitler’ is de ondertitel en daarmee is direct ook alles gezegd. Regisseur Ruzowitzki (waar ik verder niets over weet, laat staan dat ik nog andere films van hem heb gezien) schetst het portret van een valsemunter die opgepakt wordt voor WW II en in een concentratiekamp belandt. In het laatste jaar van de oorlog wordt hij overgeplaatst om samen met medegevangenen Britse ponden en de Amerikaanse dollar na te maken, zodat Hitler zijn oorlog kan blijven financieren. Voor de rest van het verhaaltje zal u zelf moeten kijken.

De film krijgt dus de beoordeling ‘niet slecht’, maar ook niet meer dan dat. Het soort typische arthouse film die eigenlijk de filmvariant van de hamburger voor intellectuelen is. De fotografie is bijvoorbeeld té afgelikt om geloofwaardig te zijn, en behalve een paar beklemmende momenten wanneer de wreedheid in de concentratiekampen belicht worden, slaagt deze film er niet in om de kijker mee te slepen. (Tiens, ik merk nu pas dat die film een Oscar heeft gewonnen in 2008, en dan nog wel voor ‘beste buitenlandse film’ …)

Read Full Post »

Older Posts »