Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2010

Eindejaarsvraagjes.

Naar het voorbeeld van Humo, mijn antwoorden op de eindejaarsvraagjes. (Niet dat ik de gelijknamige rubriek in het blad lees, maar een kniesoor die daarop let).

Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?

Persoonlijk: dat mijn lief en ik elkaar op de valreep van dit jaar toch nog teruggevonden hebben. En dat ik daar geweldig content mee ben.

Algemeen: hoe het tinternet onze wereld blijft veranderen. (Ok, dat is een evolutie of een trend die al langer dan dit jaar bezig is. Maar het eerste decennium van deze eeuw wordt nu ook afgesloten, dus ik mag het wel iets ruimer bekijken). Power to the people en al! Ok, er staat ook geweldig veel seks crap op het net, ik weet het. Maar er is voor de mensen die het willen vinden en lezen toch ook erg veel goed onderbouwde informatie te vinden. En al die films die een mens kan downloaden!

En hypes. 2010 is het jaar van de hypes, ongetwijfeld. Door de hype die ‘De Allerslimste Mens Ter Wereld’ voorafging (met een volledige pagina in De Standaard, bookmakers en wat weet ik allemaal), had ik bijna geen goesting meer om te kijken. Andere, even irritante hypes: Avatar & 3D films in het algemeen, Twitter, de programma’s van Woestijnvis, de mensen die werken aan de programma’s van Woestijnvis en Bart De Wever (al valt die geheel of gedeeltelijk onder de categorie hiervoor beschreven).

Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2010?

(Ok, dit zal lang uitvallen, ik voel het).

Slechtste radio:

– De Stubru presentatoren op het moment dat ze een min of meer serieus interview moeten afnemen. Ik geloof dat daarvoor de termen ‘tenenkrullend’ en ‘hemeltergend’ uitgevonden zijn. Je hoort dat die toffe gasten en die hippe chicks dan zo hun best aan het doen zijn om geïnteresseerd te lijken, maar tegelijkertijd toch hun ‘cool’ proberen bewaren. En zo genadeloos de mist in gaan.

– Annemie Peeters die ‘goeiemorgeuh’ zegt. Met dat toontje dat op de ‘euh’ naar omhoog gaat. Gruwelijk is dat. Annemie, als je dit leest: doe daar eens iets aan!

Verder probeer ik slechte radio zoveel mogelijk te vermijden.

Beste radio:

– ‘Babel’ op Klara. Liefst nog gepresenteerd door Annemie Tweepenninckx.
– Alles van Claude Blondeel. En in het bijzonder zijn reeks ‘Wilde Mannen’ van deze zomer. Vroeger dacht ik altijd dat Hugo Claus de meest sexy radiostem had, maar nu ben ik zeker dat die aan Blondeel toebehoort.
– Radio France Inter & Radio France Culture. Zie ook mijn post ‘Listen to the Radio’.

Slechtste TV:

Hier begin ik gewoonweg niet aan.

Beste TV:

Eervolle vermelding voor ‘Code 37’. En ‘Paper Trails’! Dat is sereen, goed gemaakt en interessant. Mocht ik het hebben voor natuurdocumentaires, ik zou hier ongeveer de helft van de programma’s van Canvas kunnen zetten. En de Belpop-afleveringen. Die mogen ze van mij Kampioenen-gewijs blijven heruitzenden.

Wat is het beste boek dat u in 2010 gelezen hebt, wat is de beste film die u hebt gezien, wat het beste toneelstuk en/of concert, en wat is uw favoriete cd van dit jaar?

Beste boek:

De opstandigen, van Sandor Marai.. Dat is natuurlijk niet al te recent, maar voor mij is Marai wel de ontdekking van het jaar. Ook wel erg genoten van Murakami’s ‘De jacht op het verloren schaap’ en ‘Dans, dans, dans’.

Beste film:

Moeilijk. Ik zie blijkbaar veel te weinig nieuwe films, en als ik ze dan zie, dan vind ik ze meestal maar zo-zo. (Allez, deze week nog The Ghost Writer van Polanski gezien. Dat is goed gemaakt en goed geacteerd en wat weet ik allemaal. Maar beklijvend? Spannend? Indringend? Voor geen meter, eigenlijk). Zijn wel blijven hangen: Taxidermia, Rumble Fish (ja, die oude film) en Bad Lieutenant (de originele, want de remake nog niet gezien).

Concert & theater:

Maar één theaterstuk gezien, en dat was niet goed. En qua concerten (wat er ook niet echt veel waren) vond ik Gotan Project het beste.

Favoriete CD:

Ik koop eigenlijk weinig muziek. En de radio ging luider op ‘Icon’ van Daan, ‘Bloodbuzz Ohio’ van The National, alles van The Last Shadow Puppets. Ook dik in orde: het nummertje waar ‘True Blood’ mee begint.

Wie wenst u wat toe voor 2011 (ten goede of ten kwade)?

Mijzelf: veel tijd om al mijn goede voornemens te kunnen waarmaken. De rest van de wereld mag zelf kiezen.

En gij? Wat zijn uw antwoorden op de eindejaarsvraagjes?

Advertenties

Read Full Post »

Tentsletjes.

Tentsletje. Een meisje dat in haar tentje op een festival betrekkingen heeft met verschillende mannen. Haha. De ochtend van de verkiezing van ‘tentsletje’ tot woord van het jaar werd ik wakker met Studio Brussel. Tussen twee plaatjes in werd het woord wel een paar keer herhaald, tot groot jolijt van de presentatoren. Trots waren ze ook, want zij hadden dat woord toch wel gelanceerd zeker. En verplicht lachen wij mee, met deze dijenkletser. Want wie kritiek heeft en het woord ‘seksistisch’ durft te fluisteren is voorzeker een dik, lelijk en dom manwijf. Gefrustreerd en humorloos. Of – zo las ik ergens – wij verstaan niet dat het ‘ironie’ zou zijn. Ik vrees dat diegene die dat zei, zelf niet goed het woord ironie niet begrijpt. (Ik zal mij ten behoeve van de meer geletterde mens onthouden van een omstandige uitleg over wat ironie is, maar ‘tentsletje’ is op zichzelf zeker geen ‘ironisch’ woord).

De wapens om vrouwen die tegen dat soort ‘subtiel seksisme’ reageren blijven dezelfde. Op de boodschap wordt niet gereageerd, maar op de boodschapper (of boodschapster) wordt onveranderlijk met scherp geschoten. Altijd weer wordt ons gezegd dat we ‘daar de humor van moeten in zien’. Ah ja? Van wie moet dat? En wanneer mogen we het dan eens hebben over de grond van de zaak? Dat ‘tentsletje’ een grove uiting van seksisme IS en dat een jongerenzender zoals StuBru daar eigenlijk niet mee moet koketteren, maar dat ze als openbare omroep eigenlijk de taak heeft om seksisme onder jongeren bespreekbaar te maken. Maar als de maatschappelijke trend er één is om vrouwen die tegen dat soort denken in wil gaan te bespotten, te kleineren en zeker niet serieus te nemen, dan kan ook een jongerenzender die zich als hip en cool wil profileren maar beter meedoen dan tegen de stroom in te gaan.

Voor slet bestaat zelfs geen mannelijk equivalent. Misprijzende en pejoratieve benamingen voor promiscuïteit zijn trouwens allemaal bestemd voor vrouwen. Want wij moeten netjes blijven en maagdelijk. Toch zeker als wij door een man uitverkoren willen worden om hem te mogen trouwen. Van de tentsletjes onder ons wordt gretig gebruik gemaakt, maar het lief of moeder de vrouw mag het niet weten. En ja, ik weet het wel. We mogen blij zijn dat we hier wonen en niet in Iran of Afghanistan. Want daar worden tentsletjes gestenigd of tot de orde geroepen door middel van zweepslagen. Maar ik kan me voorstellen dat een 17jarig meisje dat na een paar nachten Werchter door haar vrienden het etiket ‘tentsletje’ op gekleefd krijgt, daar ook mee zal worstelen. Vrouwen worden hier en nu nog altijd afgerekend op hoe ze omgaan met hun seksualiteit, en door de verkiezing van ‘tentsletje’ tot woord van het jaar ben ik zeker dat een trage, maar zekere mentaliteitswijziging in het mannelijke denken daarover nog niet voor morgen is.

Maar goed: tentsletjes. Een ware aanwinst voor de nieuwe editie van de Vandale. (Kijk, mijnheer, dàt is nu een schoolvoorbeeld van ironie).

Suit Supply dan. De dames van KAV hebben vorige week (of die daarvoor) de boter opgegeten, want ze hebben het aangedurfd om de reclamecampagne van de kleermakers ‘seksistisch’ te noemen. De reacties lieten zich weer raden: die oude trutten van de KAV moeten hun muil houden. Want dat het ‘trutten’ zijn, dat staat vast, anders waren zij ook door hun beate bewondering in katzwijm gevallen voor het genie en esthetiek van die gasten van Suit Supply. En de KAV heeft natuurlijk een oubollig imago en met vrouwen waarvan de seksuele fleur van hun leven achter hen ligt hoeft men geen rekening te houden. Hoogstens zijn zij nog goed om op de kleinkinderen te passen. Dat de KAV duidelijk een emanciperende rol heeft gespeeld en voor een groot aantal vrouwen nog altijd relevant is, passons. En laten we – nog maar eens – niet spreken over de kern van de zaak. Dat die foto’s, hoe mooi ze ook mogen zijn, er weer eens in slagen om vrouwen te portretteren als gewillige en onderdanige wezens die zich maar al te graag onderwerpen aan de man die hier als superieur, krachtig en bepalend wordt uitgebeeld.

Voor alle duidelijkheid: ik spreek me niet uit over verbieden of niet, want ik ben geen groot voorstander van anderen het zwijgen op te leggen. Maar mag er op zijn minst discussie zijn over de rol van de vrouw in reclame en marketing? Of heeft u dat niet door, dat die mooie plaatjes er vooral zijn om u, ja, u daar, een pak te laten kopen of douchegel of waspoeder? En dat daarvoor alle middelen goed zijn, zeker halfnaakte & gewillige vrouwen. En mogen we ons alstublieft eens de vraag stellen of dat eigenlijk allemaal nodig is, om in het lang en in het breed en vooral in de openbare ruimte vrouwen af te beelden als seksslavinnen? En wat dat doet met de geesten van jonge jongens en jonge meisjes, die ook daardoor beïnvloed worden in hun man/vrouw-beeld?

(Het is overduidelijk dat het antwoord ‘nee’ is, en zij die ‘ja’ zeggen dienen bereid te zijn om overgoten met pek en veren de stad uitgejaagd te worden).

Read Full Post »

Tijdens de volgende editie van Uitgelezen komt de Audiofilm die van Lanoyes ‘Het Derde Huwelijk’ aan bod. Een Audiofilm is eigenlijk een duur woord voor wat men vroeger een ‘hoorspel’ noemde. Volgens de achterflap: “Meer dan bij film wordt de verbeelding van de luisteraar geprikkeld, enkel door middel van geluid: tekst, muziek en geluidseffecten worden slim gemonteerd tot een gelaagd geheel. De beste acteurs vertolken de personages”. Wel ja, een hoorspel dus. Het verschil met een audioboek is dus voornamelijk te zoeken in het feit dat het ene (audioboek dus) niet meer of niet minder is dan het voorlezen van het boek van begin tot einde. Een Audiofilm is dan een bewerking van een boek, en bevat niet de hele en ook niet de letterlijke tekst.

Ik ben eigenlijk blij dat het genre ‘hoorspel’ terug aan een opmars bezig is. Zeker voor kinderen zijn er al erg veel leuke CD’s op de markt met liedjes en verhaaltjes (Kapitein Winokkio, De Vlo en de Professor, …). Ideaal voor vervelende autoritten en stimulerender voor de verbeelding dan T.V. Voor volwassenen is er nog niet zo’n groot aanbod, al maakt de achterflap wel gewag van nog een aantal andere producties.

Zij die mij kennen, weten ondertussen dat ik – om vriendelijk te blijven – geen grote fan ben van het werk van Lanoye. Zeker de trilogie ‘Het Goddelijke Monster’ is mij danig misvallen. Het burleske en groteske van het verhaal deden mij meer de wenkbrauwen fronsen dan dat ik mij liet meeslepen door het verhaal.

Het was dus met een flinke dosis terughoudendheid dat ik aan de Audiofilm van ‘Het Derde Huwelijk’ ben begonnen. Het ‘gewone’ boek heb ik nog niet gelezen, en ik weet eigenlijk niet goed of dat een voordeel of een nadeel is. Ik werd in elk geval niet gehinderd door bemerkingen à la ‘in het boek was dat toch anders?’. Ik kon er dus aan beginnen met de onschuld van een pasgeboren lammetje in mei. Nadeel is natuurlijk dat je niets hebt om mee te vergelijken, maar dat is ook niet strikt noodzakelijk.

De verhaallijn van ‘Het Derde Huwelijk’ is ondertussen genoegzaam bekend: Maarten Sebrechts is een oude, zieke homo die het voorstel krijgt een schijnhuwelijk aan te gaan met een jonge, Afrikaanse schoonheid. Na enig aarzelen gaat hij daarop in, niet wetend dat de komst van deze jonge zwarte dame zijn leven drastisch zal veranderen.

De hoofdrol in deze audiofilm, namelijk die van Maarten Sebrechts, wordt gespeeld door Frank Focketeyn. Het moet gezegd dat hij dat met verve doet. Alhoewel: ‘verve’ is misschien toch niet het juiste woord voor de onderkoelde, lijzige stijl waarmee hij Maarten Sebrechts tot leven brengt. Geloofwaardig is waarschijnlijk correcter. Je ziet hem zo voor je, die oude, afgeleefde nicht die sinds de dood van zijn grote liefde niet veel anders meer doet dan eenzaam zijn eigen einde afwachten.

Een vroege conclusie is wel dat Focketeyn hier de meubels redt, de meeste van zijn medespelers vallen erg licht uit en slagen er niet om hun personage waarachtig en doorleefd te spelen. Axel Daeseleire als Vandessel, die Sebrechts betaalt om in het huwelijk te treden om dan zelf met Tamara te kunnen samenhokken speelt te overdreven en te weinig genuanceerd. Uiteindelijk blijft het beeld van Daeseleire met de vettige gelkop en een lederen broek te dominant. (Nu ja, bij mij althans. En nee: dat is in mijn beleving geen erotiserend beeld).

De rol van Tamara wordt vertolkt door ene Chika Unigwe. Het schoentje wringt vooral bij het accent. Ik weet niet of het met opzet is, maar Tamara spreekt dus een soort Nederlands met een Engelse tongval. Dat hoeft niet noodzakelijk een slechte zaak te zijn, maar het is altijd raar om te moeten constateren dat mensen die het Nederlands niet helemaal machtig zijn, zich dan wel kunnen bedienen van spreekwoorden en idiomen die zeer specifiek zijn. (Oewaar een oewil is, is een oeweg hé, zegt ze op een bepaald moment. Bij mij werkt dat niet). Ook de twee seksscènes die ze neerzet, werken op de lachspieren en missen echt wel elke geloofwaardigheid).

Tom Van Dyck is de regisseur van deze audiofilm en laat eigenlijk Lanoye volledig tot zijn recht komen: groteske kolder dus. Een pastoor met een West-Vlaamse tongval. Haha. Er zullen in elk geval liefhebbers zijn van het genre, en zij zullen zich amuseren ook.

Ik vrees wel dat ik ten eerste geen liefhebber ben van Lanoye en ten tweede de voorkeur zal blijven geven aan het ‘echte’ boek.

Read Full Post »

Help!

Enfin, zeg! Een uur of drie geleden dacht ik: weet je wat, ik zet dat verhaal van Dirk & Petra onder een aparte tab, zo blijft het een beetje overzichtelijk voor de mensen die dat willen lezen. En dan interfereert het ook niet met de andere ontboezemingen. Want het begint een beetje een zootje te worden, volgens mij. (Mocht dat niet zo zijn, spreek mij in elk geval tegen). Maar op dit moment lijkt het mij geen simpele opgave om nu in één keer van het begin tot het einde Dirk & Petra te lezen.

En ik ben dan wel geen geek of nerd, maar ik kan toch wel een beetje beter overweg met een computer dan een gemiddelde gebruiker. Denk ik toch. Alleen moet ik nu na 3 uur prutsen toegeven dat ik er dus langs geen kanten in slaag om ‘gewoon’ een nieuwe tab te plaatsen. Om het eens duidelijk te zeggen: ik wil, aan de bovenkant, naast de tabs ‘Home’ en ‘Who the hell is Wendy Kroy’ een derde tabje met als titel ‘Dirk & Petra’. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?

Logischerwijze zou dat moeten in mijn menu onder ‘Pagina’s’ => nieuwe pagina aanmaken. Maar als ik dat doe, komt die ‘Pagina’ in de rechterkolom terecht. Voor de aandachtige lezers: er staat nu rechts onderaan tussen ‘Email subscription’ en ‘Mailen?’ nu al een nieuwe ‘categorie’ (Dirk & Petra) met een ondertitel die ik daar nu met geen stokken meer weg krijg.

Ik heb ook al geprobeerd om een nieuw ‘menu’ aan te maken, zoals dat gesuggereerd wordt onder de ‘Help’knop van WordPress, maar ook dat is geen avance.

Dus op het gevaar af erg blond over te komen vandaag: is er iemand die ergens een stappenplan heeft om Petra & Dirk alsnog te verwijzen naar een aparte tab?

Dankuwel!

Read Full Post »

De rit door het centrum van de stad was niet van die aard dat Dirk enigszins rustiger werd. Uiteindelijk lag de straat waar hij moest zijn in vogelvlucht maar op een paar honderd meter van waar hij was, maar omleidingen, eenrichtingsverkeer en een vuilkar zorgden ervoor dat hij pas na een hele tijd en een lange omweg ter plaatse was. Ondertussen werd hij ook nog gebeld door de moeder van Petra, die ongerust vroeg of hij haar dochter al had weten te vinden. Nee, antwoordde hij kortaf, maar het zou niet lang meer duren. Hij beloofde haar op de hoogte te houden en beëindigde het gesprek.

Gefrustreerd parkeerde hij zijn auto en liep de straat op en af op zoek naar het kot van Lieselotte. Naast de nachtwinkel, had brunette gezegd, een appartementsblok. Hij belde aan, een vrouwenstem door de parlofoon:

– Ja?
– Euh, ’t is Dirk.
– Dirk?
– Ja, ik kom voor Petra. Is ze daar?
– Ja hoor, kom binnen. ’t Is op het derde.

Geen lift, hij haastte zich de trap op. De deur van de kleine studio stond al open. Een klein, mollig meisje begroette hem vriendelijk.

– Hallo, wil je koffie? Ik ben er juist aan het maken. Petra is aan het douchen, ze zal content zijn dat je hier bent.

De huiselijkheid van het tafereel bracht hem uit zijn evenwicht en hij stond daar even, zonder iets te zeggen. Zijn woede ebde weg. Het was duidelijk dat Lieselotte zich van geen kwaad bewust was en het leek hem niet gepast om hier ruzie te beginnen maken. Hij zette zich neer op de stoel die hem aangeboden werd en nam een tas koffie aan.

– JIJ bent ook niet veel van zeg hé, begon Lieselotte. ‘Precies zoals Petra vertelde. Volgens mij passen jullie goed bij elkaar. Heel de avond heeft ze het over jou gehad, gisteren.
– Ah ja?
– Jaja. Verschiet je daarvan, misschien? Zij ziet jou echt graag, hoor. Ze zegt dat ze zich nog nooit eerder bij iemand zo op haar gemak heeft gevoeld, eigenlijk. En dat jij zo volwassen bent voor je leeftijd en zo.

Dirk begon zich een beetje ongemakkelijk te voelen, en om zijn verlegenheid te verbergen nam hij maar een slok koffie. Lieselotte leek dat niet te merken, en babbelde maar door over de gebeurtenissen van gisterenavond. Dat het wel tof was geweest op de fuif gisterenavond, en ook Petra had zich geamuseerd blijkbaar.

– Ja, ik heb ervan gehoord, mompelde Dirk tussen zijn tanden.

– Enfin, ja, tegen een uur of vier ’s morgens zijn we dan doorgegaan. Petra had geen zin om tot aan haar kot te stappen, want het was zo koud hé. En ik woon toch vlakbij, daarmee …

De deur van de badkamer ging open en daar stond Petra. Ze droeg de badjas van Lieselotte en had een handdoek om haar natte haar geslagen. Haar gezicht was nog vlekkerig door de douche, en helemaal uitgeslapen was ze ook al niet zag Dirk. Zijn ongerustheid, zijn woede, de spanning in zijn lichaam die hem de spieren deed verkrampen maakten plaats voor een vreemd soort ontroering die hij niet kende of nog maar weinig eerder had ervaren. Hij maskeerde die gevoelens door Petra stevig vast te nemen, zonder iets te zeggen. Ook zij bleef stil, en Lieselotte trok zich nu op haar beurt terug in de badkamer zodat ze de intimiteit van het paar niet verstoorde.

Zo bleven ze een even staan, Petra en Dirk. Tot zij zich losmaakte uit zijn omhelzing en eenvoudigweg zei: Mijn GSM was plat. Daarmee was alles uitgelegd en hij begreep dat zij niet hoefde te vragen waarom en hoe hij plots opdook in de studio van Lieselotte. Ze wachtten beiden nog aan de keukentafel tot de badkamer terug vrij was en Petra zich verder kon omkleden. Hij vroeg haar of het tof was geweest, de vorige avond. En dat ze dat niet meer mocht doen, vertrekken zonder opgeladen GSM. Zij antwoordde ja, en dat het nooit meer zou gebeuren.

Toen ze in de auto zaten, herinnerde Dirk zich plots dat hij de moeder van Petra nog moest bellen.

Renowned U.S. pilot Earhart is pictured in this 1928 handout photograph

 

Read Full Post »

Rapport.

Ik zit nog altijd een beetje te veel in mijn hoofd, hoor. Maar ik ben deze week al een paar kilometer gaan lopen en heb het vaste voornemen om dat met de regelmaat van de klok te herhalen. Het voordeel van zo’n fysieke inspanning voor mensen zoals ik, is dat het direct werkt. In plaats van rondjes te lopen in je hoofd, zet je gewoon de ene voet voor de andere in een gezapig tempo, adem je in en uit en de onrust verdwijnt onmiddellijk. Dat ik het niet zal volhouden staat nu natuurlijk ook al vast, maar dat geeft niet. Als de nood zich terug laat voelen, dan begin ik gewoon opnieuw.

Het zal nu ongeveer een maand zijn dat ik mij in een staat van emotionele labiliteit bevind. De ene keer gaat het heel goed, de andere keer ben ik angstig en huilerig en reageer ik dat af op mensen uit mijn omgeving (op wie anders?). Ja, maar, zegt een vriendin van mij, dat is normaal hé, met al die veranderingen die je de afgelopen maanden hebt doorgemaakt. Een vriend zegt: je moet daar allemaal niet zo veel aandacht aan besteden, aan al die emoties die je nu meemaakt. Gewoon zorgen dat de fysieke basis in orde komt, de rest volgt vanzelf. Ik ben geneigd dat tweede te geloven, alhoewel in het eerste ook grond van waarheid zit.

Orde, regelmaat en gematigdheid moeten mijn nieuwe vriendjes worden. Niet simpel voor iemand zoals ik. Maar de behoefte komt nu uit mijzelf. Het is niet meer zoals vroeger, toen ik vond dat ik ‘zo’ moest zijn of toen ik teveel luisterde naar andere mensen waarvan ik dacht dat ze de waarheid in pacht hadden en die me vertelden wat ik moest doen of laten. Ondanks de vele emotionele slingerbewegingen van de laatste weken, begin ik wel meer zicht te krijgen op wat goed is voor mij en wat niet. Ik ben meer in staat om mijn eigen grenzen te bewaken (dat klinkt erg melig, ik weet het wel) omdat ik ein-de-lijk, ein-de-lijk door heb dat ik er niet moet van uitgaan dat een ander dat zal doen. Het gaat nog een beetje zoals de processie van Echternach en ik maak onderweg wel nog eens een foutje, maar ik slaag er meer en meer in. En het rare is: mensen hebben het liever dat je ze zegt of laat merken waar het op staat, dan dat ze zo’n voorzichtig, halfslachtig antwoord krijgen. (Enfin, voor mij is dat raar, jullie wisten het waarschijnlijk al een paar honderd jaar).

En ik wil schrijven. Zelfs al is het slecht en het lezen niet waard. Oefening baart kunst, toch? Dinsdag zat ik klaar, de computer in aanslag, maar ik liet me te veel afleiden door andere dingen. Ik voelde me misbegrepen (oh, zo graag willen wij begrepen worden, herkend!), boos, kwaad, verdrietig en toen ging het natuurlijk niet om te schrijven. Ik heb wel iets uit mijn pen gepuurd, maar het ging niet zoals anders, vanzelf & stromend.

Read Full Post »