Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2011

Lijstje.

Wat ik nog zou moeten doen:

  • De tafel buiten afkuisen.
  • Het terras afschrobben.
  • Nagaan wat er morgen precies door IVAGO wordt opgehaald, papier en glas uitsorteren en alles buiten zetten.
  • Een nieuwe was insteken en de droge was opvouwen en wegleggen.
  • Mijn teennagels knippen en mijn vingernagels ontlakken (of hoe je dat ook noemt).
  • De rondslingerende lege shampooflesjes op de badkamer eindelijk eens in de PMD-zak mikken.
  • Mijn kamer opruimen (je moet eens proberen om je dochter te zeggen dat ze haar eigen kamer moet opruimen als die van jou een beetje veel overhoop ligt. Lukt niet :-().
  • Een regering vormen. (Sorry, ik verwarde met het lijstje van iemand anders).
  • De gang dweilen en de keuken schrobben.
  • Boeken verder uitpakken en op onbestaande rekjes zetten.
  • De trap stofzuigen.
  • De schaakstukjes die op de één of andere mysterieuze wijze aan het rondzwerven zijn terug naar de stal brengen.
  • Mijn langharig werkschuw tapijt nog eens naar het wassalon brengen.
  • Eindelijk eens dat schattige en volledig passende salontafeltje in ere en functionaliteiten herstellen.
  • Die boiler hier beneden eens aanpakken zodat er terug warm water beschikbaar is hier beneden (en je niet steeds je afwas hoeft te doen met water dat in een onwillige waterkoker opgewarmd moet worden). Update: huisgenoot slaagde er net in om boiler door langdurige onderhandelingen terug aan de praat te krijgen, woehoe!!
  • De afwas, tout court. (Afwas = Hydra, het zevenkoppige monster. Hoe meer je ervan doet, hoe sneller het terug verschijnt).
  • Brood halen zodat ik morgen mijn dochter met een gezonde lunch naar school kan sturen.
  • Beloftes nakomen in verband met het aanpakken van de puinhoop administratie genaamd.
  • Dagcrème aanbrengen.
  • Iets eten.
  • Mijn schoenen verzamelen en op hun plaats zetten.
  • Mijn hoofd breken over het cadeau dat ik volgende week aan mijn neefje zal geven voor zijn lentefeest.
  • Ergens nog die CD van Kapitein Winokio die gisteren bij De Morgen zat te pakken krijgen.
  • Opzoeken hoe je een koffievlek uit een ribfluwelen rok krijgt (al zeker niet met gewoon waspoeder of Shout).
  • Van die twee bruine bananen in de fruitmand ofwel een smoothie maken, of ze in de vuilbak kieperen.

Wat ik effectief ga doen:

  • Proloog en eerste hoofdstuk redigeren.
  • Om de vijf minuten kijken op facebook of er nog iemand iets interessant gezegd of geschreven heeft. Of mijn notitie leuk vindt.
  • Aan mijn computer boterhammen eten.

Advertenties

Read Full Post »

Iets luchtig.

De zon schijnt nog, de lucht is nog blauw. Straks trekt volgens de voorspellingen een regenzone van Oost naar West. Of omgekeerd. In mijn kleine stadstuin durft eindelijk de groene chaos wat de kop opsteken. Jarenlang werd hier alles afgelijnd, geknipt, gesnoeid. De buxus en de hulst kregen door een strikte tuinman een kapsel aangemeten dat op zijn minst ‘geforceerd’ te noemen was. De rozen werden netjes binnen de perken gesommeerd, de lavendel eveneens. En nu tiert alles welig, ondanks de droogte van de afgelopen weken, een orgie van verschillende tinten groen. De hulst, die zich tot voor kort netjes hield aan de opgelegde bolvorm, rebelleert en steekt nu parmantig drie takjes in de lucht. Sommige rozen durven het zelfs aan om naast het verplichte wit hier en daar rood-roze tinten te dragen.

Op de radio babbelt Walter van den Broeck met Fried’l Lesage over Simon Vestdijk en Jeroen Brouwers. Ik luister niet echt, vang hier en daar iets op. Het gaat over vroeger, over zijn opgroeiende kinderen, zijn huwelijk. Over de seksuele opvoeding van zijn kinderen. (Hoe was dat eigenlijk?, vraagt Fried’l. Dat was gemakkelijk, zegt van den Broeck: ik liet dat over aan mijn vrouw). De jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, mijn kinderjaren, daar wordt meer en meer over gesproken als betrof het een duistere periode in de Middeleeuwen. Mijn dochter probeert me aan te praten dat ik oud ben, maar zo voel ik me niet. Waarschijnlijk voel ik me jonger dan ik eigenlijk ben, en het zou zelfs kunnen dat ik me helemaal niet gedraag naar mijn leeftijd. Op gezette tijden komt het me op een meewarige blik en gezucht van mijn nageslacht te staan. Binnenkort vraagt ze me ongetwijfeld of ik niet normaal kan doen, zoals iedereen.

Ik ben blij dat ik hier woon, in dit huis, in deze straat, in deze stad. Hier heerst vrede en gezelligheid. Drukte voor wie wil en de mogelijkheid tot stilte voor de anderen. Je kunt hier de grootsheid van een stad ervaren, terwijl de afstand van de ene wijk tot de andere wandelend is te overbruggen. Er zijn parken en parkjes, en stenen pleinen. Je kunt petanque spelen op één van de openbare petanquebanen. Er zijn de verloederde stadsgedeelten, en in het nieuws lees je soms iets over steek- of schietpartijen die zich daar afspelen. Koop je daar een huis, dan beloont de stad je rijkelijk met subsidies om van het uitgewoonde krot waar je veel te veel voor moest betalen toch een energiezuinige woonst te maken. Er zijn scholen voor bakfietsende vegetarische hummus ouders en ouderwets strenge katholieke instituten voor de dochters en de zonen van de notarissen, chirurgen en managers bij beursgenoteerde bedrijven. Er is een onthaalloket voor uitheemse Europese inwijkelingen die we liever zien gaan dan komen. De burgemeester is altijd overal bij, en iedereen vindt hem vriendelijk. Hij spreekt Gents, en dus de taal van het volk.

In en rond de stad wordt gebouwd en heraangelegd als in de begindagen van Rome. Kasseistraten worden opengebroken, bouwputten gedelfd en archeologische ontdekkingen gedaan. Het verkeer stokt en stremt, niemand weet nog waarlangs of waarheen. Er zijn omleidingen die nergens heen gaan, trams raken het spoor bijster in deze vrolijke wirwar, buschauffeurs vloeken en pendelaars worden wanhopig. Iedereen weet het beter, op fora worden met grote ijver suggesties gespuid en gevaarlijke verkeerssituaties aangeklaagd. Wie het leest zou denken dat er dagelijks doden vallen. Vroeger was alles beter, alleen de stank was niet te harden. Vrolijk laveer ik door alles heen, ontwijk licht als een gazelle alle mogelijke obstakels. Mijn oogkleppen draag ik met veel plezier, ik hoef niet alles te zien wat vuil en vies en lelijk is. Mijn eigen variant van het geluksrecept.

Read Full Post »