Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2013

Uit de losse pols.

Ik ben veel te serieus, ik weet het. Dat heeft waarschijnlijk te maken met iets uit mijn vroege jeugdjaren, maar ik kan daar nu niet al te veel meer aan doen. En sorry, maar ik ga mij daar niet meer voor verontschuldigen. Het leven is een stuk makkelijker als je niet de hele tijd op jezelf loopt te foeteren omdat je te dun – te dik – te serieus – te dom – te slim – te lui – te vet – teweetikveelwat bent. Laat de vorige zin geen uitnodiging zijn om de klootzak/bitch uit te hangen, jezelf een hartaanval te vreten of een levercirrose te ambiëren onder het motto ‘zo ben ik nu eenmaal’, jongens en meisjes. Je mag wel een beetje ijveren om het beste uit jezelf naar boven te halen. Plus est en vous en al die shit. (Ik heb jullie gezegd dat ik een serieuze ben hé).

(Ook serieuze mensen kunnen gelukkig zijn. Geluk is voor mensen zoals ik een zekere mate van tevredenheid met hoe de dingen zijn, nu. Geapprecieerd en aangemoedigd te worden. Mensen die je twijfels niet aangrijpen om zichzelf groot en machtig te maken en jou klein en nietig. De wind onder je vleugels in plaats van een schaar om je te kortwieken en je het vliegen te beletten omdat ze zelf pinguinachtigen zijn. Wie 100 maal dom genoemd wordt, zal zijn slimmigheid op den duur wel vergeten.) 

Laat ons ook de voorzichtigheid overboord gooien. Ga opnieuw rotsvast in een overtuiging staan, bepaal een ideaal. Stel je in dienst van een hoger goed dat niet jezelf is. Wie de wereld wil veranderen moet om te beginnen geloven dat zoiets tot de mogelijkheden behoort. Lieve jeugd, wees zo arrogant om net dat te denken. Neem geen genoegen met het zelfgenoegzame status quo. Laat je niet vangen door het adagium van mildheid en redelijkheid (medicijn voor oude mannen en oude vrouwen, die onder dat mom het vervliegen van hun eigen dromen verteren). Ga de Viking achterna die enkel strijdend eervol ten onder ging of de fiere amazone. Maak je los van conventies en overtreed de ongeschreven regels en de geplogenheden.

Span je in, weest niet vadsig. Denk na en maak je moeilijke begrippen eigen zoals fenomenologie. Geef niet op, zet door. Neem voldoende rust, drink af en toe te veel (tot je moet kotsen van genoeg). Neem daarna een ijskoude douche, ga kamperen in de winter. Verzaak een tijdlang aan comfort, technologie, seks, drugs. Leer het achteraf dubbel waarderen. Keer je af van pulp, van makkelijk te slikken. Voor je het weet zit je strot vol met onzin die vlot verteert en ben je verslaafd aan de zalige verdoving. Geef gefundeerde kritiek en follow the money. Always follow the money, want daar ligt het antwoord op je vraag.

Lees De Bijbel, bezoek een kathedraal, ga ter communie. Lees Het Kapitaal, Kerouac, Ginsberg, Salinger, een grote Rus of twee. Zoek de 7 verschillen. Kijk je angsten in de ogen, pak ze bij hun nekvel. Schrijf. Zing. Speel. Leef standvastig en volgens je principes. Loop voorop, draag een vaandel, een banier, een vlag om de schouders. Dweep met rebellen die al lang verleden tijd zijn. Wees niet naïef.

Leef.

 

Advertenties

Read Full Post »

Het gebeurt dat ik op een vrij moment achteloos doorheen de profielen van mijn facebookvrienden struin. Mensen die ik al jaren ken en waar ik vele herinneringen mee deel. Vrienden en familieleden waarmee ik samen op reis ben gegaan, feest mee heb gevierd, plaatsen heb bezocht. Ik bekijk dan hun fotoalbums, soms van jaren geleden. Die digitale fotografie, dat is nogal een uitvinding hé mijnheer!

Onvermijdelijk stoot ik dan op foto’s van mezelf. Een familiefeest in de tuin onder de zon, het glas geheven in een toost die duurt tot in de eeuwigheid. Vakantie met vrienden in Frankrijk, we kijken blij in de camera. Foto’s van barbecues en uitstapjes, fuiven en trouwfeesten. Foto’s genomen in verre landen, en ik ben bruin als caramel. Een andere waar ik straal onder een paraplu. Mijn dochter en ik, gevangen in een omhelzing.

En telkens weer denk ik bij het zien ervan: ben ik dit werkelijk? Zag ik er echt zo uit? Vol leven en goesting, slank, mooi. Het is dat het bewijs mij zo duidelijk op mijn scherm tegemoet komt, want anders had ik het nooit geloofd. Ik kan me namelijk geen enkel moment in mijn leven voor de geest halen dat ik mij ervan bewust was dat dat lijf van mij eigenlijk best ok was. Ik had er altijd wel wat op aan te merken. Mijn kont was te dik en mijn buik te slap. Er zaten putten in mijn billen en mijn knieën waren veel te knokig. Geen mens die het uit mijn hoofd kon praten. Het is pas de afstand die de tijd creëert die mij vrede laat nemen met dat lijf van me.

En ook vandaag zit ik verwikkeld in een lijfstrijd, alsof het zich ooit zou laten temmen. Gelukkig was daar het moment van de goede voornemens, en ik ben blijmoedig op de kar gesprongen. Om de overvloed van de feestdagen uit mijn lijf te spoelen heb ik mijzelf op een alcoholvrije maand getrakteerd. Mijn vrienden en kennissen keken raar op, toen ik hen deelgenoot maakte van die vrijwillige zelfkastijding. Meewarige blikken, en een enkeling barstte zelfs spontaan in lachen uit. Alsof ik hem een geweldige grap had verteld. Het zegt waarschijnlijk iets over mijn reputatie.

Voor u mij bezorgd het nummer van de lokale A.A. bezorgt, ik heb het niet over mijn reputatie van drankorgel. Eerder doel ik op mijn voorgeschiedenis van 12 stielen en 13 ongelukken, van het spoor aan half afgewerkte projecten en plannen dat ik achter laat. Deze keer schijnt het wel te lukken, dankzij een goede voorbereiding en veel supporters aan de zijlijn. Het zou ook kunnen dat het ligt aan het realistische en concrete doel dat ik mij heb gesteld: 30 dagen helemaal geen alcohol, daarna enkel nog tijdens het weekend of bij speciale gelegenheden.

Ik ken mezelf kleine beloninkjes toe: lekkere drankjes zoals Bionade na een hele dag water en thee. Een fijn stukje chocolade na een wandeling in de sneeuw. En mocht het ooit een dag toch mislopen, dan heb ik met mezelf afgesproken dat ik dan de dag erna met verse moed opnieuw begin. Liever struikelen en recht krabbelen dan te struikelen en dan kwaad te zijn op mezelf dat ik viel.

Het is alsof ik langzaam maar zeker vrede kan sluiten met mijzelf. Alsof ik besef dat ik ook de foto’s die ik vandaag met een lichte afschuw bekijk binnen enkele jaren met een milde blik zal omarmen.

Read Full Post »

Anger is an energy.

Laat ik maar beginnen met het ruiterlijk toe te geven dat ik bij wijlen fluks en spoorslags als een amazone mijn spreekwoordelijke paard bestijg. Manen en haren wapperend in de wind, een flinke galop als lievelingstempo. Temperament, naar het schijnt overgeërfd van voorouders die volgens het ene verhaal Vikings waren en volgens het andere heethoofdige Spanjaarden. Het ergste dat je mij kan zeggen als ik mij nog eens aan het opwinden ben over dit of dat is een gemeenplaats als ‘trek je dat toch niet aan’. Of ‘neem dat niet persoonlijk’. Oh ja?, denk ik dan. Wie ben jij eigenlijk om voor mij te bepalen waarover ik mij wel of niet zal druk maken? Nijdig als een spin word ik dan.

Daarnet zat Joost Vandecasteele zich bij Fried’l Lesage kwaad te maken, iets over politiek. Dat was opmerkelijk genoeg voor haar om er iets over te zeggen in de zin van ‘het is een heerlijkheid om je je te zien kwaad maken’. Het antwoord van Vandecasteele kwam neer op ‘men zou zich eerder vragen moeten stellen bij mensen die zich heden ten dage NIET kwaad maken’. Applausje graag voor Joost.

Vandaag is humor de norm, en ludieke acties. Alles wat niet te diep gaat, niet te moeilijk is, geen inspanning vereist, ons behoedt voor werkelijk engagement en bijgevolg voor ontgoocheling en teleurstelling.  Wel, ik heb het geprobeerd en ik kan het niet. (Ok, ik heb het niet echt geprobeerd). Dus weet je wat? Ik zal mij blijven kwaad maken, want het mag van Joost.

Waar ik mij deze week niet over mocht kwaad maken was de column van Lorin Parys. En dat terwijl COO van Uplace er eigenhandig en week na week in slaagt om het weinige niveau dat De Standaard soms nog haalt sneller te laten wegsmelten dan de ijsschotsen aan de Zuidpool. Nu ja, het moet gezegd: vorige vrijdag kreeg Lorin hulp. Na het debacle met de Auwch-award is de redactie onder leiding van Bart Sturtewagen vast besloten om ook volgend jaar opnieuw de felbegeerde cactus in de wacht te slepen. ‘Wie Heremans niet grappig vindt is zielig’, tweette Sturtewagen onlangs. Een stortvloed (wat zeg ik? een tsunami!) aan Beavis- en Buttheadachtige grapjes staat ons te wachten het komende jaar en Lorin beet vol goesting de spits af.

‘Vrouwen hebben geen smaak’ is de titel van laatste stukje. Onder deze hyperbool maakt Lorin – behoeder van de goede smaak – Parys zich vrolijk over het feit dat de 50 tinten trilogie op nummer 1 staat in de top tien van De Standaardboekhandel. En op andere plaatsen staan nog andere seksboeken voor vrouwen. Hihi. We weten allemaal dat als mannen zouden lezen, zo’n top tien enkel gevuld zou zijn met serieuze klassiekers en diepzinnige non-fictie over economie en filosofie.

En ja, ik weet het wel: over smaak valt niet te twisten, maar je maakt mij toch niet wijs dat lezers & lezeressen van een krant als De Standaard (niet toevallig De Standaard) geen wenkbrauwen fronsen bij het lezen van dit soort gratuite, dwaze en nietszeggende onzin. En zoals gezegd: ik geef toe dat ik snel op mijn paard zit, maar ik geloof nooit dat ik de enige ben die moe en soms moedeloos wordt van dit goedkope schofferen.

Zoals mijn moeder mij tijdens mijn rebelse puberjaren ooit treurig zuchtend toevertrouwde: plus est en vous, beste redactie. Plus est en vous.

Read Full Post »

De post. Veel meer dan rekeningen en reclame zit er bij mij meestal niet in de bus. Een paar keer per jaar een ansichtkaart van iemand die op vakantie is. In december een verdwaalde Kerstkaart van iemand die nog niet weet dat ik wel vol goede voornemens zit, maar ze quasi nooit ten uitvoer breng. Dat ik nooit kaartjes of briefjes op een wederwoord trakteer, neem het niet persoonlijk. Het ligt aan mij, en niet aan jullie.

Vorige week bracht de postbode nog eens leuke post: een uitnodiging voor een Eucharistieviering gevolgd door een receptie en een feestmaal. Feestvarken van dienst was Zuster Amelberga, die op 22 februari 2013 haar eeuwfeest zou vieren (dankbaar om wat de Heer met en voor haar deed). De Heilige Amelberga wordt aanroepen tegen koorts en stuipen, schouderpijn, schipbreuk en hagel. Haar attribuut is een reusachtige vis (geen haai of zo, een vriendelijke vis).

Zuster Amelberga was dan weer diegene die bij mijn doop beloofde mij verder op te kweken in de goede Katholieke traditie, mochten mijn ouders op eerder onfortuinlijke wijze niet meer in staat zijn dat te doen. Na dat doopfeest was het trouwens rap gedaan met sacramenten allerlei. In de lagere school was ik in het eerste leerjaar het enige kindje van de hele school dat zedenleer moest volgen in plaats van Rooms-Katholieke godsdienst. Er moest speciaal voor mij een leraar uit het verre Blankenberge of zo gehaald worden.

In de nieuwjaarsperiode reed mijn moeder met onze bronskleurige Simca helemaal naar Gijzegem, waar mijn meterke in het klooster verbleef. Mijn zussen en ik ruziënd op de achterbank, tot ik misselijk werd. In een kamertje met krakende stoelen wisselden mijn moeder en meter de laatste nieuwtjes uit in een dialect dat ons vreemd in de oren klonk. Rapporten werden besproken, alsook onze hobbies. Ik deed aan judo of atletiek, en mijn meter merkte op dat ballet toch meer iets voor meisjes was. We kregen cadeautjes toegestopt: gehaakte prullen, een met reclame bedrukte stilo of een agendaatje voor het komende jaar. We keken vooral uit naar de Jacques-chocoladerepen met kleverige, felgele bananenvulling.

Als we niet meer stil te houden waren kregen we de toestemming om rond te lopen. We speelden tikkertje in de lange betegelde schoolgangen, die er in het weekend stil en verlaten bij lagen. Een glazen deur met een gezandstraald portret van Sint-Vincentius à Paulo en het gebiedende ‘Ora et Labora’ leidde naar de speelplaats en verder naar de kloostertuin.

’s Middags eten dat op een metalen rolwagentje werd aan gereden. Groene soep en daarna gebraad en kroketten. Andere nonnen die mijn moeder nog kende uit haar kindertijd die ons kwamen begroeten en de handen in elkaar sloegen: ‘Zie ne keer naar die kinderen. Maar zo gegroeid!’. Elke keer weer, zelfs al groeiden we al lang niet meer.

In de namiddag mochten we plaats nemen in de Congo. Het chiquere salon, waar allerlei relieken te vinden waren uit de tijd van de missies in Zaïre. Een verzameling vlinders met blauwe iriserende vleugels, onder glas gerangschikt volgens grootte. Ebbenhouten maskers, blinkende schelpjes. ‘Blijf daar af’, klonk het om de 5 minuten.

Op 22 februari zou ze 100 zijn geworden, pienter en wel. Wat moeilijk te been, maar verder op en top. Vorig weekend viel ze ’s nachts en brak een rib en – oh ironie – een schouderblad. Pijnlijk.

3 dagen later en op een zucht van haar 100ste verjaardag gaf haar lichaam op.

Read Full Post »

Bloednuchter.

Dus ja, het is nu al meer dan een week geleden dat ik nog een druppel alcohol heb aangeraakt. Oké, ik reken dat ene flesje bruin bier dat ik gebruikte om vorige week zaterdag een mals en sappig varkenshaasje in te stoven er niet bij. Maar verder: geen enkele keer over de schreef gegaan.

En eerlijk? Het kost me niet eens moeite. Ach, er zijn natuurlijk momenten waarop ik denk: nu zou een glas wijn me wel smaken. Verder dan dat gaat het niet, heroïsche gevechten met mijzelf heb ik nog niet moeten voeren. Langs de andere kant: de voordelen die me werden beloofd zijn ook uitgebleven. Ik heb nog regelmatig hoofdpijn en op die reflux die me nu al maanden teistert heeft mijn geheelonthouding absoluut geen invloed. Het lijkt zelfs lichtjes erger geworden, maar het kan ook zijn dat ik het gewoon beter voel. Ik heb nog altijd te veel behoefte aan slaap.

Niet dat ik nu de behoefte heb aan opgeven, verre van. Ik zit nog niet  als een dorstige ziel in de woestijn te snakken naar mijn eerste glas bier, de maand zal snel genoeg voorbij zijn. In het najaar, na de uitspattingen van de zomer en voor de nieuwe ronde eindejaarsfeesten, heb ik ondertussen al een nieuwe alcoholvrije maand ingepland.

De enige afknapper deze week was de quizavond van vorige maandag. Bij een caféquiz hoort een pint of een glas wijn, veel meer valt daar niet over te zeggen. Bionade, allemaal goed en wel, maar als je dat een hele avond moet drinken valt dat toch wat tegen.

 

Read Full Post »

Je bent een meisje, jong en vol van leven.

Je bent een meisje, en je heldinnen zijn Rihanna en Lady Gaga en Lana Del Rey en Adele.
Je bent een meisje van 15 of 16 of 17. Je hebt al borsten en een kont, en samen met vriendinnen sta je voor de spiegel om je haar te stijlen en je ogen op te maken. Je bent gewoon een meisje dat zich zorgen maakt over puistjes op je voorhoofd en wat je vrienden van je denken. Je bent een meisje van 16 dat mee wil doen, ergens heen wil gaan. Je hoofd barst van de dromen en je lijf gonst van de onrust. Dat zijn hormonen, maar dat zegt je niets.

Op woensdagmiddag ga je winkelen met vriendinnen. Je loopt goedkope klerenwinkels binnen waar de muziek dreunt en je past een topje en een rokje en je draait je om naar de grote spiegel en zoekt de goedkeuring in de blikken van de anderen. ‘Zou ik dit kopen?’, vraag je 100 keer en je allerbeste vriendin zegt ‘ja’. In de plastic zak met schreeuwerige kleuren zit een topje of een rokje, goud of felblauw of met glitters en je kan niet wachten om het op een avond die bol zal staan van spanning en plezier zult dragen.

En op een zaterdag ga je slapen bij een vriendin, want haar ouders zijn niet thuis. Dat weten jouw vader en jouw moeder niet, want je bent een meisje van 16 dat trappelt als het jonge veulen in de wei. Je wil uitbreken en weten wat de wereld je kan bieden. Uit gaan jullie, uit dansen in een club of discotheek. Eindelijk zal ook jij die geheimzinnige wereld van de nacht verkennen.

Er zijn stiekeme plannen. Wie draagt wat? Wie koopt wat om te drinken en hoeveel geld houden jullie dan nog over? Je bent een meisje van 16 en je leeft hier en nu, en niet morgen of de dag daarna. Je bent een meisje van 16 en je doet wat niet zou mogen.

Misschien word je een beetje dronken, misschien heel erg want je wil niet onder doen voor iemand en je weet nog niet wat alcohol met je doet. Op het feest schalt de muziek, onder de rode blauwe groene spots ziet alles er anders uit. Wankel op je eerste hoge hakken dans je, zoals je hebt geoefend thuis, in je kamer of voor TV. Wie doet je wat? Je bent een meisje van 16 en eindelijk heb je het leven te pakken.

Iemand neemt een foto. Je steekt je borstjes vooruit of je trekt een snoet zoals je denkt dat het moet. Je neemt je hartsvriendin vast en jullie ogen stralen van levenslust, jullie steken een tong uit naar de camera. Je tuit je lippen en lacht breed.

Iemand zet je foto op het internet. Je rokje was te kort, je benen te lang, je decolleté te diep. Je goedkope make up uitgelopen en je had duidelijk een glas te veel op. Je bent een hoer, en de commentaren onder de foto reduceren je tot tieten, lippen, kont. Je bent een slet die er wel pap van lust, zo wordt gezegd.

Je was gewoon een meisje van 16, just wanting to have fun.

97/365 - oh girls just want to have fun, (80's workout girl)

Read Full Post »

Vandaag is de eerste dag van een volstrekt alcoholloze maand. Jaja, uw toegenegen Wendy doet ook nog eens mee aan het hele goede voornemens circus en met heel veel goesting zelfs. Ik heb eigenlijk de dagen bijna zitten aftellen tot ik kon beginnen met stoppen (het klinkt dramatischer dan het is hoor, vogels). Het was te veel geworden. Niet ‘te veel’ in de zin van Wendy was elke dag zat en moest ’s morgens voor het werk een vodka-orange naar binnen slaan om het beven de baas te kunnen. Wel ‘te veel’ omdat Wendy doorheen de loop van de jaren de gewoonte had ontwikkeld om elke dag wel iets te drinken. Thuiskomen van het werk betekende een glas witte wijn inschenken of een pintje open trekken. Gewoon omdat ik het lekker vind (erg lekker eigenlijk), omdat ik niet houd van zoet zoals cola of limonade en omdat ik de hele dag op het werk al water en thee drink en ’s avonds wel eens wat anders wil.

Toen leerde ik mijn lief kennen die – hoera, hoera – zoveel van wijn houdt dat hij bij wijze van hobby voor sommelier studeerde. Als we samen waren werd er dus uitgebreid geaperitiefd en tijdens en na de maaltijd maakten we makkelijk nog een andere fles soldaat. Ik zei dingen zoals ‘deze wijn smaakt naar aarde of ijzer’, terwijl ik nog nooit aarde of ijzer gegeten heb. Mijn lief heeft het meer voor termen zoals ‘zwarte vruchten’ en ‘mineraal’. Kort daarna begon ik te hoesten en kwakkelde mijn gezondheid van het ene dieptepunt naar het andere en was ik al blij dat ik 3 dagen in de week kon gaan werken zonder dat dat mij compleet uitputte. Ondertussen is dat hoesten onder controle (atypische reactie op reflux blijkbaar), maar mijn energiepeil is nog lang niet om over naar huis te schrijven.

Lopen of een andere vorm van sport (wandelen van en naar het station telt niet echt als sport), dag ging (gaat) voorlopig niet. Veel op je gat zitten + veel lekker drinken + veel lekker eten. Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker? Ik heb nog maar weinig broeken die ik zonder veel moeite over mijn lekkere kont kan trekken en ik blijf mijlen uit de buurt van een weegschaal. Dat door te stoppen met alcohol drinken ook je calorieverbruik drastisch naar beneden gaat is dus een leuk neveneffect waar ik gauw resultaat hoop van te zien.

Maar goede voornemens zonder een concreet plan zijn gedoemd om te falen. En laat ik nu voor 1 keer een echt degelijk plan hebben.

Ten eerste: concrete data. 3 januari was ideaal om te beginnen, omdat we met de familie de reeks feestelijkheden afsloten op 2 januari. Een maand lang geen alcohol lijkt me lang genoeg om eens een volledige reset te doen van mijn lichaam en kort genoeg om overzichtelijk te lijken.

Ten tweede: zorg voor alternatieven. Ik ga straks mijn kar volladen met allerlei fancy en niet al te zoete limonadekes zoals Bionade en Kombucha toestanden. Zo hoef ik niet de hele dag enkel water en thee te drinken en heb ik ’s avonds als ik thuis kom iets om naar uit te kijken. Bovendien heb ik zo niet het gevoel dat ik ‘gestraft’ ben. En ik heb er natuurlijk voor gezorgd dat ik op dit moment geen alcohol meer in huis heb, zodat ik niet in de verleiding kom.

Ten derde: gun jezelf ruimte op mislukken. Daarmee bedoel ik: stel dat er tijdens mijn alcoholvrije maand een dag komt waarop ik toch een pintje drink (er zijn twee collega’s die vertrekken op het werk binnenkort en de traditie is dan wel dat er een glas gedronken wordt), dan kieper ik niet direct mijn hele voornemen in de vuilbak onder het mom ‘het is toch mislukt’. Neen, Wendy begint dan gewoon de volgende dag opnieuw en plakt natuurlijk een extra alcoholvrije dag zodat ik uiteindelijk toch wel de hele maand vol maak.

Ten vierde: kondig je plan aan. Zo zorg je voor een extern controlemechanisme. En als je toffe vrienden hebt (zoals ik natuurlijk) krijg je ook nog wat gratis aanmoediging er bij.

Ten vijfde: wat na afloop? Dan gaan mijn lief en ik over op het ritme van wel alcohol op vrijdag – zaterdag – zondag. En geen alcohol op andere dagen, tenzij het buitenshuis gebeurt (café of restaurant).

Als dat geen goed plan is, dan weet ik het ook niet meer!

 

 

Read Full Post »