Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2016

Dag P.

Gisteren werd er voor jou een ‘korte afscheidsplechtigheid’ gehouden in Lochristi. Ik werd ervan op de hoogte gebracht door je oom, quasi in die woorden. Ik vroeg me af waarom er niet het woord uitvaart of begrafenis in voorkwam. En waarom die plechtigheid zo nodig ‘kort’ moest zijn.

Ik moest redelijk vroeg de bus nemen. Eerst tot het station en daarna nog een lange rit op een andere lijn tot bij het crematorium. Onderweg checkte ik op mijn telefoon mijn Twitterfeed en er was ‘iets’ gebeurd in Zaventem. Ik vloekte omdat mijn batterij maar op 27% stond en ik er dus zuinig mee zou moeten zijn, ook al omdat ik mijn ticket per SMS betaald had.

Het is niet dat we vrienden waren, jij en ik. Daarvoor liep onze levensloop te ver uiteen. Maar ik kende je wel en ik vond dat je ik je niet van deze wereld mocht laten verdwijnen zonder dat ik je nog een laatste keer had gegroet. Zonder een laatste keer te hebben erkend dat jij er was geweest in mijn leven, en dat je daarin van betekenis was geweest.

Ik leerde je kennen toen je na een lange moeilijke periode terug overeind was gekrabbeld. Af en toe liet je een paar woorden vallen over je jeugdjaren. Je had armoede gekend, niet die van kunstzinnige of romantische aard. Wel die van kou, honger en uitsluiting. Je moeder verloren in gruwelijke omstandigheden. Knokken en vechten om er te komen en uiteindelijk een diepe, persoonlijke crisis.

Veel scholing had je niet gehad, maar grote theorieën of moeilijke woorden had je niet nodig om goed te doen. Gisteren was er een mevrouwtje van de zorgboerderij waar je stage liep die een tekstje voorlas. Ze herinnerde zich dat je haar had gezegd dat ze een mooie lach had en glinsterende ogen. Je was misschien de eerste en de enige die haar dat ooit had gezegd, maar zo was je dus.

De korte afscheidsplechtigheid werd trouwens georganiseerd door een organisatie die zoiets doet op het moment dat de familie dat niet kan of wil. De crematie had al plaatsgevonden, er lagen wat bloemen rond een urne. Twee foto’s waarop je stond te glunderen en zoals ik me je herinnerde. Vrijwilligers lazen op zeer ernstige toon generieke tekstjes voor waarin vooral gesproken werd over ‘loslaten’ en ‘afscheid’. En springen van ster tot ster. Ik mag daar niet cynisch over doen, jij zou het goed hebben gevonden. Ik heb dat altijd in je bewonderd, dat vermogen om zelfs in het meest banale en futiele iets mooi of verheven te vinden.

Je tantes hadden veel verdriet, en ik kon niet veel anders doen dan ‘sterkte’ en ‘mijn deelneming’ mompelen. We waren wellicht met meer dan verhoopt of berekend, want een doodsprentje kon ik niet meer bemachtigen en het zaaltje liep goed vol. Je had veel vrienden omdat je warm en hartelijk was, altijd en overal. Niemand was je te min of te vreemd.

Je hart was groot, maar jammer genoeg niet sterk genoeg.

Dag P. dus. Ik hoop dat ik af en toe nog aan je mag denken.

Beeld: Stephan Vanfleteren

Beeld: Stephan Vanfleteren

Read Full Post »