Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Media’ Category

De Tijdloze – de jaarlijkse top 100 van Studio Brussel – kampt met een acuut gebrek aan vrouwen, dames en meisjes. Amy Winehouse staat er 1 keer in, Sinead O’Connor met Troy en dan nog 2 maal Fleetwood Mac. Alle andere nummers, daar komt geen vrouw aan te pas. Hoog tijd dus voor verandering. Ik heb een lijstje samengesteld: 100 nummers door muzikale madammen zodat je je top drie kunt laten bevolken door minstens 1 vrouw. Alfabetisch gerangschikt. Aanvullen mag via de commentsectie. Of op Twitter via de hashtag #tijdlozevrouwen

En ja, ik weet dat het nog veel te vroeg is, maar ik ben nu ziek en heb weinig om handen. En tegen de tijd dat het weer tijd is om te stemmen voor editie 2017 hebben we genoeg materiaal om ervoor te zorgen dat er meer vrouwelijke artiesten in De Tijdloze staan.

Oh ja, en voor de mensen die klagen over One Hit Wonders: Three Doors Down staat er al jaren in.

Update: er is ondertussen een Spotifylijst.

1 Adèle Rolling in the Deep
2 Adèle Someone Like You
3 Adèle Set Fire to the Rain
4 Alabama Shakes Don’t Wanna Fight
5 Amatorski Come Home
6 Amy Winehouse Rehab
7 Amy Winehouse Valerie
8 An Pierlé Mud Stories
9 Ann Christy De Roos
10 Ann Christy Dag Vreemde Man
11 Anne Clarck Our Darkness
12 Anne Clarck Sleeper in Metropolis
13 Anouk Nobody’s Wife
14 Aretha Franklin Respect
15 Aretha Franklin I Say A Little Prayer
16 Babes in Toyland Sweet ’69
17 Beyoncé Crazy In Love
18 Beyoncé Run The World (Girls)
19 Beyoncé Freedom
20 Billie Holiday Strange Fruit
21 Billie Holiday All of Me
22 Björk Army of Me
23 Björk Human Behaviour
24 Blondie Denis Denis
25 Blondie Heart of Glass
26 Blondie Call Me
27 Blondie Rapture
28 Breeders (The) Cannonball
29 Diana Ross Upside Down
30 Dolly Parton Jolene
31 Dolly Parton 9 to 5
32 Dusty Springfield Son of A Preacher Man
33 Erykah Badu On & On
34 Erykah Badu Phone Down
35 Fiona Apple Criminal
36 Florence And The Machines Dog Days Are Over
37 Florence And The Machines Shake It Out
38 France Gall Il Jouait Du Piano Debout
39 France Gall Ella, ell l’a
40 Garbage Stupid Girl
41 Garbage Only Happy When It Rains
42 Garbage Paranoid
43 Grace Jones I’ve Seen That Face Before
44 Grace Jones Slave To The Rythm
45 Grace Jones Pull Up To The Bumper
46 Heather Nova Walk This World
47 Hole Celebrity Skin
48 Hole Malibu
49 Hole Miss World
50 Intergalactic Lovers Islands
51 Intergalactic Lovers Fade Away
52 Janelle Monae Yoga
53 Janis Joplin Me and Bobby McGee
54 Janis Joplin Mercedes Benz
55 Janis Joplin Piece of my Heart
56 Jo Lemaire Je Suis Venue Te Dire
57 Jo Lemaire La Nuit Te Ressemble
58 Joni Mitchell Big Yellow Taxi
59 Kristin Hersh Your Ghost
60 L7 Pretend we’re dead
61 Lady Gaga Pokerface
62 Lady Gaga Bad Romance
63 Lauryn Hill Doo Wop (That Thing)
64 Lauryn Hill Everything is Everything
65 Lianne La Havas Green & Gold
66 Lorde Royals
67 Madonna Holiday
68 Madonna Get Into The Groove
69 Magnapop Lay It Down
70 Magnapop Merry
71 Nina Simone Feeling Good
72 Nina Simone My Baby Just Cares For Me
73 Patricia Kaas Mademoiselle Chante Le Blues
74 PJ Harvey Down by the Water
75 PJ Harvey Let England Shake
76 PJ Harvey 50 ft Queenie
77 Pretenders Don’t Get Me Wrong
78 Rihanna Man Down
79 Rihanna Umbrella
80 Rihanna Work
81 Roisin Murphy Overpowered
82 Roisin Murphy Ruby Blue
83 Sade Smooth Operator
84 Sade No Ordinary Love
85 Selah Sue Alone
86 Selah Sue Raggamuffin
87 Siouxsie and the Banshees Hong Kong Garden
88 Siouxsie and the Banshees Christine
89 Skunk Anansie Weak
90 Skunk Anansie Hedonism
91 Sugarcubes (The) Hit
92 Throwing Muses Bright Yellow Gun
93 Tina Turner What’s Love Gotta Do With It
94 Tina Turner Proud Mary
95 Tori Amos Cornflake girl
96 Trixie Whitley Breathe You in My Dreams
97 Trixie Whitley I’d Rather Go Blind
98 Vaya Con Dios Nah Neh Nah
99 Vaya Con Dios Don’t Cry For Louie
100 Yasmine Porselein

ecbdad2466187a9e8af9d57d3a5e0b49

Advertenties

Read Full Post »

Gisteren kon je in De Standaard een reconstructie lezen van de laatste levensmaanden van Jordy. De 19-jarige jongen werd eind augustus dood teruggevonden in een tentje in De Blaarmeersen, nadat hij op de dool was geraakt sinds hij op zijn 18de verjaardag de deur van de instelling waar hij opgroeide achter zich dichtsloeg. Zijn moeder soupeerde zijn klein spaarpotje op, zijn vader keek niet naar hem om. Erg slim was hij niet, hij had een zwakke gezondheid en hij leek ook nog eens lichtjes autistisch. Je hoeft niet bij Madame Soleil te rade te gaan om te weten het zonder begeleiding fout zou aflopen. Quod erat demonstrandum.

Hoewel millennials stilletjes aan terecht hun plaats veroveren in het medialandschap hoor noch lees je ooit iets over of van de Jordy’s van dit land. Tenzij ze dood zijn en voldoende interessant zijn om als zaak onderzocht te worden. Ze hebben geen populaire blogs of podcasts of Instagramaccounts. Ze zitten niet op Twitter, waar een beetje journalist tegenwoordig zijn nieuws vergaart. Ze gaan niet naar hippe feestjes en ze schrijven al helemaal geen boeken. Ze richten niet voor de lol een politieke partij op en ze kijken niet naar de 7de dag. Als ze een alcoholprobleem hebben, of in het geval van Jordy: een verslaving aan aanstekergas, dan doen ze dat in alle anonimiteit. Ze ventileren hun meningen niet door middel van columns of opiniestukken. Soms hebben ze vlog. Of een treitervlog waarmee ze de goegemeente tegen de schenen schoppen.

Jongeren die niet opgroeien in de comfortabele warmte van een modaal middenklasse gezin kennen we niet, zien we niet, horen we niet en zijn er dus niet. (Ouderen ten andere ook niet). We weten niets van hun levens, hun verzuchtingen en hun dromen. Hun ambities of hun politieke voorkeuren. Wat ze uit dit leven hopen te halen.

Diversiteit in de media, gelukkig begint het een beetje door te dringen. Allochtone stemmen beginnen eindelijk wat aan bod te komen en af en toe zie je in een modebijlage al eens een model dat niet hyperslank is of wit. Maar ook die allochtone stemmen blijven het perspectief behouden van de goed opgeleide middenklasser. Ze beheersen het juiste jargon, ze spreken de juiste taal, ze schoppen stennis op Twitter waar een beetje journalist tegenwoordig zijn nieuws vergaart. Ze richten mee voor de grap een politieke partij op. Ze zijn eigenlijk net als ons, alleen hebben ze een achternaam die ons vreemd in de oren klinkt of hebben ze een hoofddoek op. We geven onszelf een rondje applaus voor hoera diversiteit.

Maar waar blijft het perspectief van de postbode en de poetsvrouw? Van de bandarbeider of de treinbegeleider? De bakker of de slager op de hoek? De uitbater van de nachtwinkel waar we chips, bier en sigaretten kopen? De verpleegster en de bejaardenhelper, de taxichauffeur? Van de langdurig werkloze of de chronisch zieke? Waarom worden mensen met een beperking weggestoken in emo-programma’s als Radio Gaga zodat we medelijden kunnen hebben, 50 minuten in de week? En kom me niet vertellen dat mensen die buiten het hogeropgeleide middenklasse kader vallen ‘niet interessant’ genoeg zouden zijn. Of dat ze niet zouden nadenken of niet tot waardevolle maatschappelijke inzichten kunnen leiden. De fratsen van goed geconnecteerde marketingboys halen wel de kranten, waarom zouden we dan de neus moeten ophalen voor de verhalen van mensen met een diploma uit het beroepsonderwijs en een bescheiden baan?

Diversiteit wordt pas echt diversiteit op het moment dat het naast gender, ras, afkomst en leeftijd ook aandacht heeft voor het verschil in sociale klasse.

schermafbeelding-2016-09-06-om-09-28-35

Read Full Post »

(Nvdr: Dit is het tweede deel van een kortverhaal, waarvan je het eerste hier kunt lezen) 

2005 – 2011

Cies zat in de geairconditionde bar van zijn hotel in Kinshasa, een veel te dure pint voor zijn neus. Schol, mompelde hij voor zich uit, terwijl hij dacht aan zijn ex-hoofdredacteur. Hij zat hier toch maar fraai op zijn kosten. Enfin, op kosten van de krant dan toch. Voor zijn gedwongen exit was hij al bezig geweest met de voorbereiding van een reportage over Congo, zoveel jaar na de onafhankelijkheid. Niet de traditionele opsomming van burgeroorlogen en corruptie, of de nakende verkiezingen. Wel een poging om portretten te brengen van de nieuwe middenklasse. Over Congolezen die in België of elders in Europa hadden gestudeerd en nu in eigen land een bedrijfje uit de grond probeerden te stampen. Hij had er al redelijk wat researchwerk op zitten en de vliegtuigtickets en het verblijf in het hotel waren al betaald. Hij ging er van uit dat in de verwarring van zijn plotse ontslag niemand er aan zou denken om de reis te annuleren. Hij kon zich trouwens geen betere manier bedenken om een laatste keer zijn middenvinger op te steken richting ex-krant door ostentatief deze vakantie op te souperen.

De portretreeks was er natuurlijk niet van gekomen, maar Cies had wel zijn geplande interviews afgewerkt. Het was zo dat hij in contact gekomen was met een koppel dat exclusieve en avontuurlijke vakanties in de Kivu organiseerde voor expats. Het klikte tussen hen en Cies, niet in het minst omdat Baptiste gestudeerd had in Gent en er ook enkele jaren op kot had gezeten. Ze wisselden anekdotes uit over hun favoriete cafés en aanvaringen met proffen. Een week of twee later werd Cies een voorstel gedaan: zou hij het zien zitten om hun groepen te begeleiden tijdens hun trektochten. Op de één of andere manier was het voor de verwende Westerse avonturiers makkelijker om een blank gezicht te vertrouwen dan een Congolees die de streek als zijn broekzak kende. Eén van hun andere gidsen was gestopt omdat hij het beu was zich als een onbetrouwbaar klein kind behandeld te zien door die would be safariërs die altijd wel iets hadden om over te klagen. Te warm, te koud, te hoog, te droog. Plus, zijn jarenlange ervaring als journalist kon hij gebruiken om folders en brochures te schrijven. En een laatste, niet onbelangrijk detail: hij had makkelijker toegang tot het kringetje van buitenlandse diplomaten, ondernemers en hun entourage om nieuwe klanten aan te trekken.

Hij vond het bijzonder ironisch dat hij nog geen maand geleden gebeiteld zat in zijn carrière als journalist, en dat hij nu niet eens een half uur hoefde na te denken over dit aanbod. Het was bijna poëtisch, die plotse cesuur in zijn leven.

Hij zegde toe voor een proefperiode van een half jaar, uiteindelijk zou hij er bijna 6 jaar blijven.

Waarom zou hij het eigenlijk niet doen? Kind noch kraai had hij in het zompige Vlaanderen, en na het grandioze debacle op de krant maakte hij zich nog maar weinig illusies over zijn professionele toekomst. Vanuit zijn hotel belde hij enige keren met Dirk om poolshoogte te nemen. De dagen na de vechtpartij op de redactie was er natuurlijk wel enige commotie geweest. In de pulpkranten werd gretig het relaas over de ontrouwe echtgenote en de confrontatie tussen de sterjournalist en de hoofdredacteur uitgesmeerd. Zijn eigen krant publiceerde een kort en droog bericht waarin het ontslag van Cies werd aangekondigd wegens botsende persoonlijkheden. De grapjassen. Er werd hem ook nog veel succes gewenst bij zijn verdere carrière. Haha. Nu ja, dat had hij allemaal zelf nog gelezen. En zijn telefoon had niet stil gestaan, als hem niet om commentaar werd gevraagd op de gebeurtenissen was het wel een bezorgde ex-collega. Vage kennissen die hij jaren niet meer had gezien of gehoord probeerden nu onbeschaamd de smakelijkste details uit hem los te weken. Hij was opgelucht geweest om te kunnen vertrekken.

Uit zijn gesprekken met Dirk leerde Cies dat zijn ex-hoofdredacteur een logebroeder was, en dat zijn lange arm zich wel heel ver uitstrekte in het medialandschap. Een snelle terugkeer zat er niet in, en of hij ooit nog iets zou kunnen betekenen voor een krant, een magazine of een TV-programma was nog maar zeer de vraag.

Zonder veel nadenken of spijt keerde hij zijn huurhuis, zijn kamerplanten, zijn Saab, zijn ouders, zijn ex-collega’s, zijn grote en zijn kleine liefdes de rug toe. Van op zijn nieuwe, exotische locatie waar alles anders was en rook, en zijn dagen gevuld waren met nieuwe mensen, nieuwe geuren en landschappen, was het ook erg makkelijk om te doen alsof zijn vorige leven een soort droom was geweest.

Hij werd ook nog maar zelden herinnerd aan België. Hij had wel een telefoontoestel, maar was hij zelden thuis te vinden en internet was helemaal een lachertje. Zijn moeder bleef hem trouw brieven schrijven die in de helft van de gevallen niet aankwam, en op de andere helft antwoordde hij zelden of nooit.

En zoals Cies – oftewel Jean-François zoals hij hier werd genoemd – zijn vaderland vergat, zo vergat Vlaanderen hem.

Read Full Post »

Dat je je abonnement op een krant opzegt door middel van een open brief, het is een beetje pathetisch. Maar nu ‘Thuis’ er voor een maand of drie mee is opgehouden zijn mensen vast op zoek naar een nieuwe portie dagelijks drama. Daarbij, een groot deel van de media drijft op de cyclus van relletje schoppen – reageren – tegengas geven en de volgende dag helemaal opnieuw beginnen. De Griekse tragedies zijn niets tegen de Dramatische Titels met veel Uitroeptekens!!! waarmee de consument gelokt moet worden. Steekvlamjournalistiek en steekvlampolitiek lijken verwikkeld in een eeuwigdurend kat-en-muisspelletje, waarbij de één de ander achternaloopt tot plots – om een onbekende reden – de muziek verandert van toonaard en de rollen weer worden omgekeerd. Het riedeltje fantaseert u er vast zelf bij.

Maar goed, mijn eigen pathetische afscheidsbrief dus.

Hoe raar het ook mag klinken in deze zoutloze tijden, toen De Morgen bij ons thuis binnenkwam betekende dat nog iets. Een onbeschaamd linkse gazet die mijn vader trots op tafel zwierde ’s morgens aan de ontbijttafel. De Morgen lezen was niet minder dan een statement, en het lief waar ik mee aanhield tijdens mijn jaren aan de universiteit kon levendig vertellen over de collectebussen waar hij enkele jaren daarvoor mee geschud had om de krant van het faillissement te redden. Zonder al te nostalgisch te worden: het waren tijden waarin mensen nog op onironische wijze geëngageerd waren en zich oprecht identificeerden met wat ze Waar en Juist vonden. Toegift aan de meer cynische lezers: het is waar dat al dat engagement niet buitensporig veel heeft opgeleverd, maar dat is dan weer een ander verhaal.

Soit, we wijken af en dat is niet de bedoeling. Kort en krachtig moeten we zijn, de lezer blijft niet hangen bij zoveel goedkoop sentiment. Ook toen ik het huis uit was ben ik De Morgen blijven lezen. Niet dat ik zelf altijd een abonnement had, maar er was altijd wel iemand die ik kende of een huisgenoot die dat wel had. Of we namen collectief een abonnement of ik kocht losse nummers. Om maar te zeggen: De Morgen is gelijk een oud lief van mij. De laatste jaren zagen we elkaar vooral online en in het weekend, maar toch. Al was de liefde na al die jaren wat bekoeld, er bleef er toch een zekere genegenheid. De herkenning van de letterzetting bijvoorbeeld, die me lang noopte tot de uitspraak dat De Standaard vooral een saaie krant was.

Maar er waren ook ergernissen, zeker de laatste tijd. Niet alleen omwille van dat papierverspillende magazine dat uiteindelijk enkel een vehikel is voor advertenties van laaifstaailgedoe (adverteren doet leven, ik begreep dat) maar vooral door de racistische blunders. De gorilla-Obamafoto’s waarop een halfslachtig excuus volgde. We hadden het collectief niet begrepen. De zin die stelde dat de redactie van De Morgen dacht dat ‘racisme is deze tijden en in deze maatschappij’ helemaal niet meer aanvaard was en hen dus deed besluiten dat die ‘satire’ wel zou passeren zindert nog na. Ik kon er niet bij hoe wereldvreemd, hoe afgesloten van de echte wereld zo’n redactie dan wel niet moest zijn. Maar goed, zoals je een lief ook niet buitengooit omdat hij met een ander kustte, zo legde ik me neer bij dat sorry, not so sorry editoriaal. Omdat ik dacht dat de les geleerd was, en we met een schone lei terug van start konden.

Dit weekend was het opnieuw prijs: badinerend geneuzel over hoe ‘neger’ echt niet beledigend is op basis van etymologie (geeuw, die hadden we nog niet gehad). De hoofdvogel werd afgeschoten door sportjournalist Hans Vandeweghe. ‘Afrikanen, ach, die kunnen zich niet gedurende zes weken concentreren. Dat is statistisch en empirisch bewezen’. U denkt dat ik parafreer en overdrijf? Nope. In 2014 wordt dergelijke puur racistische nonsens nog altijd afgedrukt en verspreid.

En het spijt me: maar voor dat soort gore toogpraat wil ik niet betalen. Het kruipt me op dit moment zelfs onder mijn vel dat ik door middel van mijn lopende abonnement zelfs een klein deel heb bijgedragen aan de vergoeding van iemand die zulke prietpraat vertelt. Ik krijg het ook niet in mijn kop gestoken dat de redactie zo’n dingen laat passeren en al helemaal niet in het licht van de faux-pas van de afgelopen maanden.

Tijd voor iets anders dus. Blendle bijvoorbeeld, dat wil ik wel eens proberen.

En voor wie er nog aan twijfelt: neen, De Morgen en ik, we zijn niet als goede vrienden uit elkaar gegaan.

 

Read Full Post »

Zelfverklaarde intellectuelen op zoek naar degelijk leesvoer hebben tegenwoordig – en vooral bij gebrek aan een Vlaamse evenknie – een abonnement op het Nederlandse weekblad De Groene. Slow-journalism! Met themanummers over immigratie en asielzoekers of het energiebeleid in Nederland en Europa. Lange, degelijke artikels over economie, literatuur, seksualiteit en allerlei andere leuke dingen voor de mensen. En dat alles ook nog eens uitstekend geschreven, onderbouwd en geredigeerd.

Telkens iemand vraagt welk blad de moeite waard is om te lezen sta ik als een opwindaapje te springen: De Groene! De Groene! Lees De Groene! In marketingtermen heet het dat ik een ‘ambassadeur’ van het merk ben.

Maar gisteren zag ik online een artikel verschijnen met de titel: Uw man begrijpt u niet en daar kan hij niets aan doen. Ik kreeg, eerlijk waar, bijna tranen in mijn ogen van teleurstelling. Als ik dat soort koppen wil zien, dan surf ik wel naar de site van Knack of Het Laatste Nieuws of zo, waar dat soort hap-slik-klaar berichtgeving schering en inslag is. Mannetjes dit, vrouwtjes dat. Meisjes zus, jongens zo. Parkeren, geld uitgeven, spelletjes spelen, ruiken, proeven, ziektes, emoties verwerken, … Alles wordt graag in het licht gezien van de o zo populaire  ‘Venus/Mars’ tegenstelling. Een wetenschapper met een beetje serieux zal u zeggen dat het voor het overgrote deel allemaal dikke zever is. Dat mannen en vrouwen verschillen, maar dat die verschillen niet zo hemelsbreed zijn als ze worden voorgesteld. Dat de verschillen binnen de onderzochte groepen dikwijls groter zijn dan de verschillen tussen de groepen en dat vermeende verschillen dus eerder terug te leiden zijn op individu dan op geslacht. Dat het in veel gevallen gaat om aangeleerd gedrag dat even goed kan afgeleerd worden.

Maar goed, om één of andere bizarre reden vond De Groene het nodig om een flutartikel over een flutonderzoek te brengen onder een sensationele titel. Misschien is het een eenmalige uitschuiver, maar ik voel mij toch een beetje bedrogen. Een beetje alsof je beste vriend je na jaren van innige vriendschap toevertrouwt dat hij fan is van Milk Inc of zo.

Maar goed, genoeg emotie. Nu de feiten.

Waarom is het onderzoek  in kwestie een flutonderzoek?

Ten eerste: omdat het aantal participanten veel te klein is. Een eenmalig onderzoek met 22 deelnemers kan moeilijk gezien worden als doorslaggevend. Deelnemers aan het onderzoek waren allemaal vrijgezel, wat op zijn minst vraagt om een herhaling van het experiment met andere groepen mannen (homoseksueel, mannen in een lange relatie/huwelijk).

Ten tweede: verschillen binnen de groep worden niet gerapporteerd of er wordt niet op ingegaan.

Ten derde: het onderzoek werd blijkbaar enkel overgenomen door SciencePalooza, waar de kwaliteit van de berichtgeving nogal wisselend is. Andere, meer gerenommeerde wetenschapsites en -blogs hadden er blijkbaar geen aandacht aan te besteden. Er had bij de redactie van De Groene wel een alarmbelletje mogen rinkelen. Wat zeg ik? Een Seveso-alarm ware beter op zijn plaats geweest.

Conclusie: dit onderzoek toont aan dat 22 single mannen uit Duitsland beter emoties herkennen bij mannen dan bij vrouwen. En wat maakt Judith Brouwer, journalist in kwestie daar in haar artikel van? Na een heleboel ‘vermoedens’ en zaken die ergens ‘aan toegeschreven’ worden krijgen we volgende uitsmijter:

De neurowetenschappers speculeren over de evolutionaire logica van de gevonden verschillen; om te overleven was het vroeger tijdens de jacht belangrijk snel iemands gemoedstoestand in te kunnen schatten. De kans om een man tegen te komen was aanzienlijk groter. Mogelijk is daarom het vermogen om vrouwen te begrijpen wat onderontwikkeld gebleven.

Veel speculatie dus, gelardeerd met een staaltje evolutionaire logica waar nog nooit enig tastbaar bewijs voor is gevonden. De jacht, namelijk, waarvan het helemaal niet zeker is dat die enkel aan mannen was voorbehouden. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de moderne mens ongeveer 10.000 jaar geleden de overgang maakte naar een sedentair leven in landbouwgemeenschappen. En die trend werd natuurlijk ook gestuurd vanuit een drang om te overleven. Het boerenleven bood nu eenmaal meer veiligheid, maakte langzamerhand technologische en intellectuele ontwikkelingen mogelijk, etc …  Maar voor bepaalde wetenschappers is de tijd blijkbaar stil blijven staan in de periode ‘jagers-verzamelaars’ en is er sindsdien in het menselijke denken, handelen en voelen geen enkele evolutie meer waargenomen. We reageren dus nog altijd volgens instincten van een lang verdwenen gemeenschap en  noch socialisatie, noch opvoeding, noch kennisverwerving hebben enig effect op ons.

Jagers en verzamelaars, dat zullen we zijn tot het einde der tijden.

De conclusie van het artikel?

Mannenhersenen doen hun best. Ook al begrijpt uw man u niet altijd, het is geen onwil.”

Uhu. Mannen zijn dus emotionele analfabeten, die je als vrouw best behandelt als een onwillige kleuter.

Triest.

Read Full Post »