Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2011

Dingen waar ik van hou.

  • Zingen in de auto. Keihard en ongegeneerd.
  • Nagekeken worden door een leuke vent. (I was looking back at you to see if you were looking back at me to see me looking back at you).
  • Rode wijn. Witte wijn. Schuimwijn. Champagne. Pintjes.
  • Zwijgen terwijl iedereen om je heen praat. Luisteren naar verschillende conversaties tegelijkertijd.
  • Een cadeautje geven en zien dat je het juiste cadeau hebt gegeven. Een cadeautje krijgen.
  • Bloemen krijgen. (Bloemen kopen voor jezelf is niet hetzelfde, sorry).
  • De zon op je haar voelen schijnen.
  • Overschakelen naar het winteruur en nog dagen lang voelen dat je tijd over hebt.
  • Uitgeslapen wakker worden om zeven uur ’s morgens.
  • Op een onverwacht moment een nummer terug horen dat je al in geen jaren meer hoorde.
  • Een spelletje winnen.
  • Een blik van verstandhouding wisselen. Verstandhouding, tout court.
  • Het gevoel hebben dat iemand je begrijpt.
  • Iemand die je achteraf komt zeggen dat je gelijk had, toen.
  • Iets aantrekken, in de spiegel kijken en weten: I’m dressed to kill …
  • Onverwachte vriendelijkheid.
  • Kaartjes, brieven en pakjes.
  • De geur die hangt in kerken en kathedralen.
  • De koelte van onooglijke kerkjes in het midden van de zomer, ergens in Europa.
  • Een verlaten strand.
  • Vuurwerk.
  • Een open haard.
  • Vredesverdragen.
  • Flaneren in de stad.
  • Naar de kapper gaan.
  • Iets als eerste ontdekken.
  • Iets hebben dat niemand anders heeft.
  • Treinreizen in het buitenland.
  • Schoonheid zien in iets lelijk.
  • Heimwee en weemoed. Melancholie.
  • Iets terugvinden waarvan je vergeten was dat je het ooit kwijt raakte.
  • Brieven lezen van vroeger.
  • Goed nieuws.
  • Dammen maken in bergriviertjes.
  • Kajakvaren.
  • Lichte dronkenschap.
  • Dansen.
  • Iets technisch zelf oplossen. (Zoals de druk in de verwarming verhogen, verder gaat dat niet hoor).
  • Trots zijn op je kind.
  • Openingszinnen die je bij de strot grijpen.
  • Op het laatste nippertje ontsnappen aan iets erg.
  • Zwartrijden zonder gevat te worden.
  • Parkeren zonder te moeten betalen.
  • Jeugd en de bijhorende onstuimigheid.
  • Atletiekwedstrijden, atleten en grootse momenten.
  • Onverwacht bezoek.
  • Afvallen.
  • Stilte.
  • Efficiënte organisatie. Things that run smoothly.
  • Stoer doen.
  • Read Full Post »

Tumbleweed, zei iemand deze morgen. En ik moest het opzoeken om te weten wat er mee werd bedoeld. Volgens Wikipedia symboliseert het dorre, droge, verlaten en vaak humorloze locaties. Dat doet me nu nog een beetje glimlachen. Ik zou meer willen schrijven, dat is zeker. Ik zou meer moeten schrijven, dat is ook zeker. Vandaag zei ik tegen iemand anders dat ik deze avond zou schrijven, omdat mijn hoofd anders overloopt. Overlopen. Niet overkoken. Op zich gaat het schrijven nu veel beheerster dan vroeger, toen het vooral een middel was om dingen weg te schrijven, te controleren, uit te spreken zonder dat ik het zeggen moest.

Maar genoeg over mij, laten we het eens over mij hebben. Ik weet niet of je het al hebt gemerkt, maar ik heb mij vandaag nog niet geëxcuseerd voor het feit dat ik al een tijdje niets heb gepost. Verontschuldigingen krijg je vandaag niet. Een reden eventueel wel, voor zover je dat mocht interesseren. Ongewone drukte, om een lang verhaal kort te maken. Na een jaar of twee weg uit de stad heb ik weer wat in te halen, zoals op ordinaire avonden tijdens de week naar de cinema gaan. Nocturne Tuymans. Theater. Twee keer theater zelfs. Er zat een vakantie tussen. En werken, ongeveer 5 dagen per week. Quizzen. Cafés tot 4 uur ’s nachts, niet eens tijdens het weekend.  Vrienden te eten vragen en omgekeerd. Af en toe nog eens in de emotionele rollercoaster, maar het lijkt er ook op dat ik die rit ook heb uitgezeten. En overleefd. Geloof het of niet, alle dramatische wendingen van het afgelopen jaar, zou het wel eens kunnen dat de dingen min of meer in hun plooi vallen. Nu ja, jullie hoeven nog niet direct ongerust te worden: het gaat hier nog altijd om mijn eigen zelve, dus er zal af en toe wel nog een vette portie drama te smullen zijn.

En nu over de plannen. Wie mij een klein beetje kent, weet dat plannen maken niet mijn sterkste kant is. Dat zou impliceren dat een mens bezig zou moeten zijn met nadenken over de toekomst en de consequenties daarvan. Nooit mijn favoriete bezigheid geweest. Maar op de één of andere manier jaagt het mij geen schrik meer aan, zoals dat vroeger wel het geval was. Misschien heb ik uiteindelijk wel geleerd dat er altijd wel een uitweg is, en dat ik toch op mijn pootjes terecht kom.

Plan 1:

Ik ga naar Waiheke Island eind dit jaar. Niet omdat ik plots de drang heb om per se verre oorden en continenten te bezoeken (uiteindelijk blijf ik Europa’s dochter), maar omdat mijn zus daar sinds dik twee jaar woont. En omdat ik haar dus al zo lang niet meer heb gezien. Niet in levenden lijve, niet op Skype, niet via webcam. Wel hier en daar een verdwaalde foto op Facebook. En komt de berg niet naar Mohammed, dan moet het maar omgekeerd. (Of is het omgekeerd?). De jacht op een betaalbaar ticket naar Auckland, Nieuw-Zeeland is geopend. Het goedkoopste aanbod heb ik voorlopig gevonden via China Airways, maar ik werd afgeschrikt door het feit dat er elders werd gewaarschuwd voor een erg lange tussenstop in Taipei en het feit dat ik niet wijs geraak uit hun datumsysteem. Tips zijn welkom. Ik weet ook niet goed of ik beter lang op voorhand boek, of misschien beter wacht om een last minute aan een klein prijsje in de wacht te slepen.

Plan 2:

Het tweede plan vloeit eigenlijk voort uit het eerste. Een maand vakantie eind 2011, begin 2012 houdt natuurlijk ook in dat er geen zomervakantie van af kan. Ook occasionele citytrips zijn van het menu geschrapt, net zoals andere dure ondernemingen die niet strikt noodzakelijk zijn zoals kappers, kleren en schoenen. Wat ik wel ga doen is tijdens de zomer minder werken. 3 dagen in de week om precies te zijn, en als die die een beetje schuif en schik kan ik uitkomen op een ritme van bijna één week werken en één week thuis. Die week thuis wil ik gebruiken om te schrijven. Het Dirk & Petra verhaal begint nu in mijn hoofd wat meer vorm aan te nemen, en het moet nu maar eens gaan gebeuren. Ik heb het nu al lang genoeg voor mij uitgeschoven, waarschijnlijk omdat ik vooral bang was om te moeten toegeven dat ik het niet kan. Dat er in mij toch geen boek zit, en al helemaal geen boek dat wordt uitgegeven. Drie regels geleden wilde ik nog schrijven dat ik ‘helemaal geen plannen’ had met dat manuscript, maar dat is natuurlijk niet zo. De ultieme ambitie is natuurlijk een een echt boek, genaaid of gebonden. Maar vooral gedrukt.

Read Full Post »