Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2016

De vereniging van Influencers, Instagrammers, Snapchatters en Bloggers (VIISB) laat in een persbericht weten dat ze van Minister Muyters eisen dat hun beroep erkend wordt als ‘zwaar beroep’ zodat ze minder lang zullen moeten werken vooraleer ze de pensioengerechtigde leeftijd bereiken. Woordvoerder Kenny V. klaagt bovendien aan dat de job een negatieve reputatie heeft en dat influentials vaak het slachtoffer zijn van hoon en spot op de sociale media. “Wij worden nog veel te vaak beschouwd als ettertjes die het enkel doen voor de gratis spullen die we krijgen. Maar dat is niet zo. Wij hanteren een strenge ethische code die bestaat uit de hashtags honesty, freestuff en thegoodlife. Bovendien bestaat het nieuws in de krant of op TV voor 90% uit slecht nieuws en haterz gonna hate. Het is de taak van influentials om zelfs over het meest crappy product goede dingen te zeggen. En dat vergt soms bijzonder veel creativiteit. Maar goed, gelukkig zijn er Instagram- en Snapchatfilters zodat we gelukkig beroep kunnen doen op de inventieve inspanningen van anderen.

Elke V. legt bovendien een bijzonder pakkende getuigenis af. “Ik zou deze zomer normaal gezien met mijn familie op vakantie naar de Côte d’Azur. Mooi weer en lekker eten gegarandeerd, fijne stadjes bezoeken, aan het strand of aan het zwembad liggen, … Ik keek er geweldig naar uit. Maar toen kwam Oostende op de proppen met hun wademax campagne en ik had het aan mijn been natuurlijk. Weg droomvakantie. Leuk hoor, feestjes op een yacht aan je neus voorbij zien gaan omdat je in de Langestraat in een marginale discotheek moet doen alsof je je geweldig amuseert! Hashtag NOT. Bovendien moest ik op dat Theaterfestival daar ook nog eens in de gietende regen een onverstaanbaar toneelstuk bijwonen. Ik hield er een stevige verkoudheid aan over, maar dat wordt dus niet erkend als arbeidsongeval hé! Maar ik kan je wel Lemsip aanraden bij snotvallingen en griepachtige symptomen.

Thomas S., sinds een jaar of twee the coming man in de community, heeft dan weer last van een ander probleem. “Ik zou zo graag nog eens op café een gewone koffie bestellen. Simpele, goeie koffie in een ordinaire tas in plaats van een beker of een glas. En geen tierlantijntjes. Maar ja, met mijn reputatie is dat dus onmogelijk. Ik mag er niet aan denken dat er stiekeme foto’s van mij verspreid zouden worden terwijl ik geniet van een koffie die niet uit het gat van een aap komt. En die pumpkin spice latte soy skimmed die er deze herfst weer zitten aan te komen …. Ik heb er nu al nachtmerries van.

Laura G. is foodblogger en heeft dan weer een ander probleem. “Vergeet ook niet dat wij moeten zien te overleven op chiazaad, quinoa en smoothies van boerenkool en gember. Oké, ’s avonds schakelen wij dan verplicht over naar Gin & Tonic met aardbeien, komkommers, anijsster, arganpitten en cacaoschilfers, maar het is toch niet te onderschatten. Af en toe ga smeek ik mijn moeder om nog eens wortelpuree met worst klaar te maken voor mij. Ze moet dan eerst wel een geheimhoudingsclausule ondertekenen en ik sta er dan ook op dat alle smartphones en fototoestellen in een kluis worden gestoken.

Maarten D. is dan weer opgetogen. Als ervaringsdeskundige op vlak van burn-out met een reeks boeken op zijn naam over het probleem (Hoe Burn Out je leven kan helen, Happy met een Burn Out, Burn je Burn Out). “Uit gesprekken met influencers en bloggers kan ik opmaken dat er een enorm probleem is van Burn Out bij die mensen. Het is echt een zeer groot taboe dat nog moet doorbroken worden. Ik voorspel dat binnen enkele weken de hashtag burnout trending zal worden. Ik heb mijn uitgever al verwittigd.

Het kabinet van Muyters heeft tot op dit moment nog niet gereageerd.

Advertenties

Read Full Post »

Elena Ferrante is een mysterie. En in tijden zoals deze, waarin we op elk sociaal netwerk een eindeloze stroom aan de platte banaliteiten van het dagelijkse leven door de strot geramd krijgen (de maaltijden en het bereiden ervan, de uitstapjes en de reizen, de kinderen en de kleinkinderen, huisdieren, geliefden die nieuw ons leven komen binnengestormd of er net stilletjes uit verdwijnen, de dingen die we kopen, het nieuws in de krant of TV dat ons misnoegt of ontstemt of net tevreden maakt, de ellende van het verkeer of telecommaatschappijen, ambtelijke beslissingen die nooit snel genoeg genomen worden, de eeuwige cyclus van ziekte, gezondheid en dood) is het hechten aan je privacy en anonimiteit een quasi een halsmisdaad.

Maar goed, ik dwaal af. Sowieso probeer ik triomfantelijke nieuwberichten over de ‘echte’ identiteit van Ferrante te negeren en doet het niets af aan mijn begrip voor haar beslissing om zich niet als een kunstig aapje te laten opvoeren in allerlei media en haar boeken voor zich te laten spreken. Kunst in het algemeen en literatuur in het bijzonder zijn bovendien veruit de enige manier om te ontsnappen aan het mundane leven zoals we het zien passeren op Facebook of Instagram.

“De geniale vriendin” is het eerste deel van het vierluik van de Napolitaanse romans. Daarin schetst Ferrante aan de hand van de vriendschap tussen twee opgroeiende jonge kinderen (Lila en Lena) het leven in een Napolitaanse volkswijk in de jaren ’50 en ’60. Ze doet dat in een bedrieglijk eenvoudige taal, zonder veel tierlantijntjes of geforceerde literaire vondsten, terwijl ze er toch in slaagt om behoorlijk complexe karakters neer te zetten. De band tussen de twee protagonisten is diep en hecht, maar tegelijkertijd niet gespeend van afgunst, jaloezie en hier en daar klein verraad. De meisjes groeien op in een kleine wereld die in het begin niet verder reikt dan de straten van hun wijk en waar eeuwenoude codes gelden. Er is geweld: vrouwen worden door hun mannen geslagen, broers rossen hun zusters af en af en toe gaan de vrouwen in de wijk ook onderling op de vuist. Er is ziekte, vuiligheid en armoede. Onwetendheid. Strenge mores bepalen het leven van vrouwen die voornamelijk hun eer en reputatie moeten bewaken en zien hoog te houden.

Maar er zijn ook de eerste tekenen van verandering. Net zoals overal elders in het naoorlogse Europa komt er een democratiseringsproces op gang en kunnen ook arme kinderen die slim genoeg zijn doorstromen naar het hoger onderwijs. Straten worden geasfalteerd, de eerste auto’s en televisies verschijnen in buurt. Het soort significante veranderingen waar ik soms ook mijn eigen ouders over hoor vertellen.

Lila is zonder meer de stoutste, meest ondernemende, verstandigste van de twee. Ze neemt Lena mee op sleeptouw, dwingt haar haar grenzen te verleggen, brengt haar door ongenadig vragen nieuwe inzichten bij. Lena mag dan wel de verteller zijn, Lila is diegene waarrond het verhaal pivoteert.

De verhaallijn in “De geniale vriendin” is rijk zonder overdadig te zijn. Met onverwachte wendingen die toch geloofwaardig blijven. Weinig hoogdravend, maar toch met een beeldende kracht die naar meer doet smaken.

Ik begin in elk geval met heel veel zin aan het volgende deel.

cover_9788866320326_1320_600

Read Full Post »