Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Seksisme’ Category

Tussen al die katholieke hoogdagen in mei en in juni – waar we dus ook al onze verlengde weekends aan te danken hebben – mogen we ook de verjaardag van de patroonheilige van de bloemenwinkels en ontbijtmanden niet vergeten. Die valt namelijk toevallig op moederdag. Tweede zondag van mei naar het schijnt en de dag dat moeders overal te lande (behalve in Antwerpen en in de Kempen) in bed blijven liggen tot hun kinderen hen een snoteitje en aangebrande toastjes op bed komen brengen en daarna met veel bewonderende blikken schattige knutselwerkjes in ontvangst nemen.

Q-music wil komaf maken met het wat oubollige imago van die moederkesdag door op zoek te gaan naar de ‘lekkerste mama’ van Vlaanderen. Vergis u echter niet: het is niet zo dat jonge moeders flesjes afgekolfde melk mogen opsturen die dan door specialisten als Sergio Herman en Peter Goossens op textuur en smaak beoordeeld zullen worden. Neen, met de ‘lekkerste mama’ wordt hier wel degelijk  de relatief recent ontdekte diersoort de ‘MILF’ bedoeld. Verspreidingsgebied: voornamelijk de US of A, maar sinds enkele jaren wordt deze species ook gesignaleerd in Europa. Haar bestaan wordt voornamelijk gedocumenteerd in gespecialiseerde vakbladen die we ook wel ‘de boekskes’ noemen.

De Mother I’d Like to Fuck dus, want niets toont zoveel appreciatie voor een vrouw als haar laten weten dat je haar wel eens zou willen bestijgen. Dat je geen ‘nee’ zou zeggen (knipoog), en als die het mij twee keer zou vragen, dan is het omdat ik haar de eerste keer niet goed niet verstaan heb (nog een knipoog).  Of zoals een collega me ooit liet weten bij het ontwaren van een bijzonder fraai exemplaar op een vakbeurs: als ik daarop zou mogen, ik neem mijn boterhammendoos mee, want ik kom er de eerste twee dagen niet af. Etc, etc.

De hoofdprijs die de lekkerste mama van Vlaanderen is geen gesigneerd exemplaar van het moederdaganthem bij uitstek ‘Maaaaahmaaaaaaaa, je bent de liefste van de hele weeeeeeeeeeeereld’ door Heintje. Wel een shoppingbudget van 10.000 € en een covershoot voor P-Magazine. (Oh, P-Magazine! Zijn opiniërende hoofdredacteurs met hun steeds genuanceerde en vernieuwende inzichten! Zijn gestaag dalende oplagecijfers!).

Om duidelijk te maken wat dat nu precies is zo’n lekkere mama heeft Q-music een passend campagnebeeld gekozen. Blank, slank en zonder broek. Wel met hakken, een beetje wallen onder de ogen, een kapsel dat nog wat werk kan gebruiken en een kleuter die – als dat zou kunnen natuurlijk – nog aan mama’s rokken hangt. Dat van die zonder broek intrigeert mij wel. Verwacht die mama 10.000 € te winnen en daarmee over te gaan tot de aanschaf van een broek? Is het een nieuwe modetrend waar ik nog niet van afweet? Hebben we te maken met een ploetermoeder die in hectiek van haar bestaan vergeten is dat ze onder haar zalmroze topje ook nog iets anders moest aantrekken? Over dat topje gesproken: schoon model, maar ik weet niet of het wel helemaal haar kleur is. Nu ja, ik ben geen specialist in die zaken moet ik ruiterlijk toegeven.

Op de sosjiaale mediakanalen die ik frequenteer werd er ook driftig gespeculeerd over het ontbreken van die broek. En er werd lekkere mama’s die bikinifoto’s postten in de hoop de hoofdprijs in de wacht te slepen aangemaand tot het tentoonspreiden van enige ‘waardigheid’. Aaah, waardigheid. Het magische begrip dat vrouwen al sinds het begin der tijden en bijna overal ter wereld laat voelen dat ze vooral niet buiten de lijntjes mogen kleuren. Dat ze zich niet mogen presenteren als seksuele wezens of althans niet zonder dat er één of andere manier van bestraffing volgt, gaande van eremoord tot sociale verbanning want jij bent een slet. Ik heb ooit zelfs – in de nasleep van Femme de la Rue – ergens mogen lezen dat vrouwen ‘waardig’ moeten reageren op die voortdurende straatintimidaties. Waardig betekent: slik het in, toon geen emoties en loop in de pas. Waardigheid is de leiband van de moraliteit die naargelang de omstandigheden kan worden gevierd of met een ruk aangehaald wordt. Waardig betekent blijkbaar ook: poseer als jonge moeder niet in bikini, want dat is per definitie denigrerend.

En omdat je een moeder natuurlijk het hardst kunt treffen via haar kinderen werd er ook nog een ‘wat zullen de klasgenootjes van die jonge mama’s wel niet te zeggen hebben en ocharme die bloedjes van kindjes die nu gepest zullen worden omdat die mama stout is geweest’.

Dat soort geniepige ‘waardigheid’ kan mij gestolen worden eigenlijk. Als ik er het lijf voor had, ik stuurde uit pure balorigheid direct een paar bikinifoto’s naar P-magazine.

Fuck your morals.

Advertenties

Read Full Post »

Vrouwen kunnen niet parkeren. Mannen zijn nu eenmaal beter in wiskunde en wetenschappen. En volgens bepaalde bestsellers komen  vrouwen zelfs van Venus, mannen van Mars en is communicatie tussen beide seksen bijna onmogelijk. Cordelia Fine, neurowetenschapper en doctor in de pyschologie, maakt in haar boek ‘We komen allemaal van Mars’ brandhout van dat soort stellingen en noemt het ronduit ‘neuroseksisme’.

Op 19 september gaf Cordelia Fine aan de KUL een lezing onder de titel: ‘Women and Men are from Earth: The real science of sex differences’. (Vrouwen en mannen komen van Aarde: de echte wetenschap over sekseverschillen). Daarin gaat Fine dieper in op de basisstellingen van haar boek en vertelt ze meer over haar kritische positie ten opzichte van de conclusies die neurowetenschappers trekken op basis van neurologisch onderzoek dat tegenwoordig vooral gebeurt door het afnemen van fMRI’s (brainscans).

Populaire literatuur over sekseverschillen.  

Toen Fine als ouder van 2 kinderen zelf een aantal populaire boeken begon te lezen over opvoeden (o.a. Why Gender Matters: What Parents and Teachers Need to Know about the Emerging Science of Sex Differences door Leonard Sax) werd ze getroffen door beweringen zoals ‘nieuw wetenschappelijk onderzoek heeft nu onomstotelijk aangetoond wat we al langer dachten, namelijk dat het mannelijke en het vrouwelijke brein intrinsiek van elkaar verschillen’. Mannen en vrouwen zouden op een heel andere manier informatie en talige impulsen verwerken. En die vaststelling zou dan weer moeten leiden tot verklaringen over waarom vrouwen nu eenmaal niet zo goed presteren in pakweg wiskunde en waarom het voor mannen quasi onmogelijk spreken is over hun gevoelens of wat hen bezighoudt.

Alleen, zo bewijst Fine in haar boek, is het wetenschappelijk onderzoek dat dergelijke intrinsieke verschillen blootlegt helemaal niet zo consistent als de populaire literatuur beweert. Kort gezegd: boeken zoals ‘Vrouwen komen van Venus, Mannen komen van Mars’ mogen dan wel aangenaam zijn om te lezen, u hecht er best niet al te veel geloof aan (om niet te zeggen: helemaal geen).

Onderzoek.

Maar waar komen al die publicaties dan vandaan? Waarom worden we de laatste jaren overspoeld met studies over hoe verschillend mannen en vrouwen wel niet van elkaar zijn, hoe ze anders denken, voelen en zich dus helemaal anders gedragen? Is daar dan helemaal niets van waar?

Fine verwijst tijdens haar lezing naar een studie die in 1995 in het befaamde wetenschappelijke tijdschrift Nature verschijnt en die één van de eerste is die rapporteert over de verschillende manier waarop mannen en vrouwen informatie verwerken. Voor die studie worden 19 mannen en 19 vrouwen aan 3 verschillende taken onderworpen terwijl er ondertussen scans van hun breinen worden genomen. Voor 2 van de taken worden geen verschil vastgesteld in de manier waarop beide geslachten informatie verwerken. Voor de andere taak worden kleine verschillen gerapporteerd, dus daarover wordt uitgebreid bericht.

En dat is een trend die sindsdien enkel is versterkt: studies die geen of zeer weinig verschillen aantonen worden ofwel niet gepubliceerd en liggen in het beste geval stof te vergaren in allerlei archieven. In het zeldzame geval dat zo’n onderzoek wel gepubliceerd raakt krijgt die uiteraard niet dezelfde aandacht als weer eens een studie die schreeuwt hoe zeer mannen en vrouwen van elkaar verschillen, laat staan dat deze doorsijpelt naar de populaire pers en zich zo nestelt in het bewustzijn van mensen.

Gelijkenissen worden dus onder de mat geschoven en de eventuele verschillen die in sommige studies – dikwijls op zeer kleine testpopulaties en met dus veel kans op toevalstreffers – worden breed uitgesmeerd. (Volgens Fine zijn tot 75% van de onderzoeken die op verschillen wijzen uitgevoerd op te weinig testpersonen).

Ons beeld over de zogenaamde verschillen tussen mannen en vrouwen is dus niet enkel gestoeld op dubieus onderzoek maar wordt ook nog eens versterkt doordat er niet bericht wordt over de vele studies die geen significante verschillen aantonen. Meta-onderzoek (een onderzoek dat alle onderzoeksresultaten over een bepaald onderwerp groepeert en bestudeert) is trouwens zeer duidelijk: er is geen verschil in de manier waarop een ‘vrouwelijk’ en een ‘mannelijk’ brein talige informatie verwerken.

Conclusies.

Een ander heikel punt in de wetenschappelijke methodiek die gehanteerd wordt is de manier waarop de sprong gemaakt wordt van de constatering van een bepaald feit naar de conclusie die er aan wordt vastgemaakt. Zo wordt de algemeen aanvaarde (en foute) stelling dat hersenen van mannen gemaakt zijn om zich te focussen op 1 enkel probleem en dat die van vrouwen zich meer concentreren op de globaliteit van de dingen nogal vaak in het geweer gebracht om de ‘natuurlijke’ aanleg van mannen voor wiskunde en wetenschappen te verklaren. Terwijl het net zo logisch zou zijn om te stellen dat een brede kijk op de dingen – wat dan weer een exclusief vrouwelijke insteek is blijkbaar – evenzeer in aanmerking komt als kwaliteit om wetenschappelijke problemen te benaderen.

Het gaat zelfs zo ver dat studies die een totaal verschillend testresultaat hebben, toch tot dezelfde conclusie komen. De prefrontale cortex is bijvoorbeeld het gedeelte in het brein dat verantwoordelijk wordt geacht voor emotionele controle. Er zijn studies die aantonen dat in geval van emotionele stress mannen meer activiteit hebben in dat gedeelte, andere studies bewijzen hetzelfde voor vrouwen en nog andere studies rapporteren geen verschil. De conclusie in elk van die gevallen was wel dezelfde: mannen zijn beter in staat dan vrouwen om hun emoties onder controle te houden.

Hoe toevallig! En dat heeft natuurlijk niets te maken met het heersende discours over vrouwen die emotionele kippetjes zijn die niet in staat zijn om het hoofd koel te houden op momenten dat het er op aankomt rationele beslissingen te nemen.

Aangeboren.

Een denkfout die bovendien vaak voor komt is de aanname dat bepaalde fenomenen die in de hersenen aangetroffen worden per definitie aangeboren zouden zijn. Onze hersenen zijn bij de geboorte lang niet volgroeid, en het is geweten dat bepaalde verbindingen tussen de twee hersenhelften (zoals het corpus callosum bijvoorbeeld) sterker worden onder invloed van opvoeding en andere prikkels. Hoe kinderen gesocialiseerd worden heeft invloed op de hersenontwikkeling. Bij die socialisatie hoort ook de voortdurende confrontatie met stereotypes over gender zoals ‘meisjes zijn niet goed in wiskunde’ of ‘jongens huilen niet’. Veel meer dan aangeboren verschillen in de hersenen beïnvloeden dergelijke denkbeelden wel degelijk het denken en het gedrag van jongens, meisjes, mannen en vrouwen.

Uniek.

Zijn er dan helemaal geen verschillen tussen mannen en vrouwen, hoor ik u al denken? Wees gerust, die zijn er. Alleen zijn ze veel miniemer dan wordt aangenomen en zijn de gelijkenissen veel groter, zo wijst wetenschappelijk onderzoek uit. Elk mens is een uniek individu, met een even unieke set aan karaktertrekken waarvan er sommige als ‘vrouwelijk’ bestempeld kunnen worden en andere weer als ‘mannelijk’. Mensen verschillen van elkaar, veel meer dan dat er sekse-onderscheid is.

Cordelia Fine.

Voor mensen die het nog niet deden: het boek ‘We komen allemaal van Mars’ (de vertaling van ‘Delusions of Gender’) is een absolute aanrader voor wie meer wil weten over dit razend interessante onderwerp. Het is bovendien een verademing omdat het je in staat stelt in het verweer te gaan tegen de immense hoeveelheid onzin die erover verschijnt onder titels zoals ‘uw man begrijpt u niet, maar hij kan er niets aan doen’ of ‘waarom vrouwen jaloers zijn’.

Daarnaast is Cordelia Fine een aangename spreker, die er moeiteloos in slaagt haar publiek te boeien en daarbij – hoe onvrouwelijk – de nodige portie humor niet schuwt.

Read Full Post »

Ja, ik weet het, het is oud nieuws. En ja, ik moet nog eens kunnen zagen want anders blijf ik er mee zitten. Als nu iemand anders al de kastanjes uit het vuur had gehaald, ik had iets anders kunnen doen deze voormiddag dan nog maar eens op dezelfde nagel te kloppen. Maar goed, vooruit met de geit en spuug het uit zou mijn grootmoeder zeggen.

 

Sinds vorige week weet iedereen wie Frank Van Massenhove is. Dat is de nieuwe baas van de NMBS. Ik wou dat ik kon schrijven dat de man verdiend die job heeft binnengehaald, nadat hij uitgebreid getest werd bijvoorbeeld. Of omdat hij een degelijke visie heeft ontwikkeld op mobiliteit zodat we op zijn minst de hoop hebben dat die kerel de veelgeplaagde NMBS terug op de rails kan krijgen. De diepe kloof van wantrouwen tussen de reizigers en het spoorwegpersoneel kan overbruggen, de oneindige lijst aan vertragingen en incidenten kan inperken en ervoor kan zorgen dat het spoorwegbedrijf eindelijk de 21ste eeuw in dendert. De waarheid is dat hij naar de top is gekatapulteerd omdat hij de juiste politieke vriendjes heeft, blank is en in het bezit van een piemel. Net zoals de heren Luc Lallemand (Infrabel), Koen Van Loo (FPIM), Jannie Haek (Nationale Loterij) en Johan Decuyper (Belgocontrol).

Nu ja, er is genoeg te doen geweest over het schaamteloze schouwspel van de politieke benoemingen en ik ga niet stilstaan bij de impact ervan op het democratische proces of het geloof van de burger in eerlijke politiek, noch op wie daarvoor de rekening zal gepresenteerd krijgen op 25 mei 2014. Het staaltje van ‘it’s not what you know, it’s who you know’ waar we de afgelopen maanden getuige van mochten zijn is eigenlijk de perfecte illustratie van de noodzaak voor quota voor gendergelijkheid in topjobs. Want ondanks mooie woorden en schone Koninklijke Besluiten waarin de federale overheid zichzelf als doel stelt dat tegen 2013 1/3 van de topambtenaren een vrouw zou moeten zijn, hebben we afgelopen weken kunnen ervaren hoe het écht werkt: blanke mannen van middelbare leeftijd kennen andere blanke mannen van middelbare leeftijd, geven elkander schouderklopjes en schone postjes. Als volleerde koppelaars arrangeren ze het zo dat de macht in handen blijft van diegenen die ze al eeuwen lang in handen hebben. Het subtiele old boys netwerk in de praktijk. Ons kent ons, niet waar?

Ach, ik weet het wel, het gebeurt allemaal niet bewust of met opzet. Het is het natuurlijke verloop van de dingen. Zo natuurlijk zelfs dat we het normaal vinden en dat we het zelfs bijna niet opmerken dat opnieuw hetzelfde clubje zich behaaglijk schurkt in het rode pluche van de macht. Tegenstanders van quota beweren nogal eens dat het genderevenwicht zich ‘vanzelf’ zal herstellen. Wel ja, aan het huidige tempo zal zal ‘vanzelf’ nog minstens 70 jaar duren. Tegenstanders van quota beweren dat men zou moeten kiezen op basis van competentie en objectieve criteria. Ik lach een holle bulderlach bij het aanhoren van zoveel naïviteit. Daarna sla ik ze om de oren met wetenschappelijk onderzoek dat aantoont dat mannen steevast als ‘competenter’ gepercipieerd worden en dat in de huidige situatie competentere vrouwen door dat soort mechanismes uitgerangeerd worden ten voordele van middelmatig presterende mannen. Better the devil you know.

Daarna volgen argumenten als zouden vrouwen niet ambitieus zijn en zich als madonna’s ver verheven moeten voelen boven het soort machinaties en intriges dat ervoor zorgde dat er op een totaal van 12 ‘topbenoemingen’ 2 vrouwen mochten figureren. Ik noem eeuwen van socialisatie die vrouwen voorspiegelt dat ze dociel moeten zijn en content met een kleine rol achter de schermen. Onschuldige lijkende vragen als ‘hoe zo’n carrière te combineren is met een gezin’ en die de impliciete boodschap sturen van slecht moederschap.

Als vrouwen mee de dienst willen uitmaken zullen ze – voorlopig toch – op tafel moeten kloppen en eisen dat de quotaregelingen gerespecteerd worden. Op geheel onvrouwelijke wijze zullen we lawaai moeten blijven maken en stoppen met vriendelijk te vragen of er misschien ook een kruimeltje van de taart onze richting kan geschoven worden. Laat jezelf niets wijsmaken: mannen hebben zich honderden jaren bediend van quota en die mechanismes werken nog steeds door. Macht laat zich niet ‘vanzelf’ verdelen, macht moet je bevechten, opeisen en grijpen.

De wereld zal pas gelijk zijn als incompetente vrouwen evenveel te zeggen hebben als incompetente mannen.

Read Full Post »

Ludiek.

Sommige mensen vinden fietsen leuk. Ik zal het verder niet hebben over deze ziekte die we ooit zullen terugvinden in het handboek van psychische afwijkingen DSM genaamd onder het hoofdstuk ‘bizarre parafilieën’, dat is dan voor een andere keer. Voor die fietsfanaten die hun stalen ros niet na afloop van elke rit aan een minutieuze poetsbeurt onderwerpen heeft de groene Staatssecretaris voor Mobiliteit en Gelijke Kansen Bruno De Lille een fijne actie bedacht: wie wil mag op de autoloze zondag in Brussel zijn fiets laten wassen door babes in bikini’s. En voor de volledigheid zullen er ook hunks zijn in lelijke shorts. Want Gelijke Kansen betekent natuurlijk ook: laten we naast vrouwen ook mannen objectiveren. Laten we ook jongens massaal wijsmaken dat je enkel ‘sexy’ kan zijn of meetelt als je jong, slank en blank bent en je suf traint op zoek naar afgetekende buikspieren. Want je bent het waard.

Yamilla Idrissi van de SP.A maakte zich een beetje boos. Dat het nu toch geen doenink was dat de Staatssecretaris van Gelijke Kansen nota bene! zich inliet met een seksistische promotiecampagne die de vooroordelen over vrouwen versterkt. Seksistisch. Toujours les grands mots, en Bruno haastte zich om die dwaze kalle van een Idrissi eens op haar plaats te zetten. Madame had er duidelijk niets van begrepen, want het was een ludieke actie natuurlijk! Een parodie op de schaars geklede missen van het Autosalon! Humor! En daarbij, had De Lille niet de hele actie getoetst bij vrouwen uit zijn omgeving? Aha! En die vonden het  OOK allemaal om te lachen. Tssss …

Ludiek. Ik weet niet wat jullie ervan denken, maar telkens als ik dat woord hoor uitspreken, dan weet ik dat er iemand uit zijn of haar nek kletst. Ludiek, dat is het muntje dat je opzuigt als je je tanden niet hebt gepoetst. Uiteindelijk moet je vaststellen dat je toch uit je bek blijft stinken. Ludiek, dat is het woord dat valt als je niet hebt nagedacht en door slechte smaak bent ingehaald. Als je te lui bent geweest om iets spitsvondig op poten te zetten en dan maar geopteerd hebt voor wat makkelijk was en voor de hand lag, om te herhalen wat al duizend keer werd gedaan.

In plaats van te zeggen ‘oeps, foutje, sorry niet mijn beste idee’ doe je een ‘ludiekje’ in de hoop dat mensen zullen zwijgen en niet zullen roepen dat de keizer geen kleren aan heeft. Dat is dus regel 1: als je moet zwammen dat het een ‘ludieke’ actie is, dan is het duidelijk tijd om je huiswerk opnieuw te maken.

Verder: als je iedere keer moet benadrukken dat het om een ‘parodie’ gaat, dan is de kans erg groot dat het geen parodie is. Als de parodie en datgene dat je probeert te parodiëren identiek aan elkaar zijn, dan is het – ik herhaal – géén parodie. Dan noemen we dat een ‘imitatie’ of ook wel ‘na-aperij’. Halfnaakte vrouwen die auto’s aan de man moeten brengen parodieer je dus niet door halfnaakte vrouwen die fietsen aan de man moeten brengen. Toegegeven: je scoort er wel gemakkelijk mee, met de nadruk op gemakkelijk’.

Lees misschien om te beginnen eens wat Wikipedia verstaat onder parodie: “Een parodie of persiflage is een spottende nabootsing van een gedicht, lied, film, toneelstuk, verhaal of andere uiting. Vaak worden hierbij herkenbare eigenschappen van het origineel overdreven of uitvergroot.”

Er staat dus niet: een parodie is eigenlijk hetzelfde maar met een etiketje ‘parodie’ er op geplakt. Onthoud dat, Bruno.

En dan ten laatste: dooddoeners als ‘het is door een vrouw bedacht’ of ‘de vrouwen aan wie ik het heb gevraagd vonden het humoristisch’ zeggen niets over het seksistisch gehalte van een actie of een uitspraak. Het is niet omdat je een vriend hebt die Marokkaan is dat je plots geen racistische uitspraken meer kunt doen. Want ja, nieuwsflits en al: vrouwen zijn niet per definitie vrij van seksistische reflexen of denkpatronen. Over het hoe en het waarom kunnen we bij een Trappist in een bruin café nog lang palaveren, maar ik kan in afwachting van deze date alvast het boek Female Chauvinist Pigs van Ariel Levy aanraden.

Soit, dat ik dit allemaal moet uitleggen aan een Staatssecretaris die moet instaan voor Gelijke Kansen is eigenlijk behoorlijk triestig.

With friends like this, who needs enemies?

Read Full Post »

Een hogedrukgebied.

Aah, de zomer komt er aan. Het weer wil voorlopig niet echt meespelen, maar de festivals moeten ons dat kleine euvel laten vergeten. En zoals elke zomer is ook Studio Brussel, de jongerenradiozender van de openbare omroep, van de partij om verslag uit te brengen van wat zich voor en achter de schermen van grote en kleine festivals afspeelt. Om hun aanwezigheid aan te kondigen heeft Studio Brussel samen met weervrouw Sabine Hagedoren een reclamefilmpje opgenomen dat door de makers ongetwijfeld als ‘ludiek’ zal bestempeld worden. Hagedoren doet alsof ze een weerbericht presenteert (sfeerbericht) terwijl er op de achtergrond allerlei festivalbeelden geprojecteerd worden. “Oh, kijk, een uitgetelde zatlap omringd door lege bekertjes!” “Oh, kijk, mensen die zot doen op een festival!” “Oh, kijk, een meisje dat op de grond ligt en inkijk biedt op haar decolleté!” Het beeld van het meisje met de borsten blijft overigens veel langer in beeld dan de andere foto’s, zeker omdat er – haha, humor – nog extra de aandacht wordt op getrokken door er isobaren rond te tekenen. De begeleidende tekst? ‘Door een hogedrukgebied is de luchtkwaliteit eerder ongunstig’. Hogedrukgebied! En dan tieten tonen! Hebt ge hem? Hebt ge hem??

Wie denkt dat dat soort seksistische kolder een ongelukkige uitschuiver is, die is er aan voor de moeite. Op de Twitteraccount van StuBru precies die still uit het reclamefilmpje (de borsten met de isobaren), net als op de Facebookpagina van Studio Brussel. De commentaren onder de foto laten zich raden.

Bubble Butt.

Tegelijkertijd met het bedenkelijke reclamefilmpje loopt op de zender de wedstrijd: Wie wordt de Major Lazer Bubble Butt van Studio Brussel?’. Voor wie het niet zou weten, ‘Bubble Butt’ is een nummer van de groep Major Lazer waarin nogal wat aandacht is voor vrouwen die ‘twerken’. Twerking is dan weer een specifieke dansstijl waarbij vrouwen schudden met hun kont, en die stijl vindt zijn oorsprong in een subcultuur (ratchet culture, bling, daggerig, …). Om maar te zeggen: er is niets inherent verkeerd met die manier van dansen.

Waar dan weer wel een heleboel mis mee is, dat is de wedstrijd van Studio Brussel. Er is ten eerste het campagnebeeld: een shot uit de clip van Major Lazer die 3 blote vrouwenkonten toont met de baseline ‘Wie wordt de Bubble Butt van Studio Brussel?’. Mocht er in de clip van Major Lazer al enige satirische ondertoon zetten, dan wordt die bij StuBru onmiddellijk en volledig onderuit gehaald. Vrouwen worden – net als in hun reclamefilmpje – nog maar eens herleid tot hun borsten of hun billen. Objectificatie dus, en het is bepaald problematisch dat een jongerenzender als StuBru dit soort seksisme goedkeurt en zelfs promoot.

Deelnemers aan de wedstrijd, waarbij een duo-ticket voor Rock Werchter te winnen is, moeten een filmpje van hun eigen ‘Bubble Butt’-kunsten insturen. De winnaar mag ook op het podium staan met Major Lazer tijdens het desbetreffende nummer. Op dit moment is er op de Facebookpagina 1 inzending te zien, die uiteraard opnieuw ongemodereerd van allerlei commentaar kan voorzien worden. Wat Studio Brussel hier doet is niets minder dan het uitlokken van ‘slutshaming’ reacties, waarbij vrouwen die zich niet volgens een bepaalde norm gedragen of kleden uitgescholden en belachelijk gemaakt worden.

Nergens op de wedstrijdpagina of elders op site van Studio Brussel wordt het fenomeen ‘twerking’ gekaderd in de subcultuur, de boodschap is enkel ‘schudden met die kont’.

Systematiek.

Laat het duidelijk zijn: (vrouwelijk) naakt of schoon gebruiken in reclamecampagnes edm is op zich geen probleem. Dansen als vorm van expressie en/of verleiding, is dat nog minder. Maar wanneer naakt en/of bloot systematisch gebruikt wordt om vrouwen tot enkel hun seksuele attributen te herleiden en zo bij te dragen aan een seksistisch discours, dan is dat wel een probleem. En dat is precies wat Studio Brussel doet: onder het mom van cool, ludiek en humor, worden vrouwen keer op keer te kijk gezet. Bovendien krijgt de jonge doelgroep op zijn minst de indruk dat het ok is om vrouwen belachelijk te maken omwille van hoe ze er uitzien of hoe ze dansen.

Actie.

Het is alleszins niet de taak van de openbare omroep om seksisme, subtiel of niet, te promoten of te verspreiden. Ik heb dan ook volgende mail gestuurd naar de VRT via  klachtenprocedure@vrt.be en naar Minister Lieten die media onder haar bevoegdheid heeft op: kabinet.lieten@vlaanderen.be

Voel u gerust vrij om deze brief te kopiëren en zelf ook door te sturen.

 

Beste,

Langs deze weg wil ik mijn ongenoegen uiten over een aantal campagnes van Studio Brussel. Er is ten eerste het filmpje ‘Sfeerbericht’ gebracht door Sabine Hagedoren. Daarin wordt het beeld gebruikt van de decolleté van een jonge vrouw, dik in de verf gezet door de ‘isobaren’, waarbij de Sabine Hagedoren het heeft over een ‘hogedrukgebied’. Dit specifieke beeld komt ook nog eens voor op de Facebookpagina en Twitteraccount van Studio Brussel, waar ze uiteraard voorzien kunnen worden van het nodige commentaar.

Ten tweede is er de wedstrijd ‘Wie wordt de Bubble Butt van Studio Brussel’, dat als campagnebeeld ook nog eens prominent 3 blote vrouwenkonten gebruikt. Deelnemers aan de wedstrijd kunnen hun eigen filmpje insturen. De geselecteerde filmpjes komen ook terecht op de Facebookpagina van de zender, waar anderen ze zonder moderatie kunnen beoordelen zodat de deelnemers het slachtoffer worden van grove commentaren.

Ik verwijs naar de website van de VRT waarbij voor Studio Brussel wordt gesteld: “De zender is een smaakmaker en trendsetter en kiest voor durf en avontuur. Hij engageert zich ook op maatschappelijk vlak”.

Het is volgens mij niet de bedoeling dat een openbare zender met een jongerenpubliek als doelgroep seksisme promoot, verspreidt en goedkeurt. Het valt niet te ontkennen dat beide voorbeelden aangehaald net schoolvoorbeelden zijn van platvloers seksisme en de objectificatie van vrouwen.

Ik vraag u dan met aandrang het volgende:

  1. De stopzetting van het vertonen van het ‘Sfeerbericht’ door Sabine Hagedoren onder de huidige vorm.
  2. Het verwijderen van het shot van de borsten op de Facebookpagina en Twitteraccount van Studio Brussel.
  3. Het aanpassen van het campagnebeeld voor de Studio Brussel wedstrijd ‘Wie wordt de Bubble Butt van Studio Brussel’ naar een niet-seksistisch beeld.
  4. Een degelijke omkadering van de wedstrijd, waarbij de subcultuur ‘Ratchet Culture’ voldoende wordt geduid.
  5. Het aanstellen van een moderator op de Facebookpagina van Studio Brussel die o.m. seksistische commentaren verwijdert.

Het lijkt mij bovendien aangewezen om in dit specifieke geval ook een plan van aanpak op te zetten om door middel van opleiding en sensibilisering duidelijk te maken aan zowel de medewerkers als de luisteraars van Studio Brussel dat seksisme niet grappig is en niet te tolereren valt.

Met vriendelijke groeten,

xxx

Read Full Post »

Vandaag pakt Gazet van Antwerpen nog eens uit met de schrijnende cijfers: per jaar zijn moeten wij 232 slachtoffers van groepsverkrachting betreuren. 5 feiten per week. ‘Gewone’ verkrachtingen: 8 per dag.

En het wordt nog treuriger, want ongeveer de helft van de klachten wordt geseponeerd, in het overgrote deel wegens gebrek aan bewijs. In De Ochtend op Radio 1 wordt Werner Jacobs, wetsdokter en professor over de kwestie geïnterviewd. Hij heeft het – naast het bekende argument ‘geld’ – ook verschillende keren over ‘valse aangiftes’ en beweert dat het begrip ‘verkrachting’ juridisch niet helemaal helder omschreven is.

Er is blijkbaar maar één misdrijf waarbij er zo massaal en zo gratuit van uit gegaan wordt dat het slachtoffer in kwestie liegt en dat is verkrachting. Het is haast een automatisme dat de woorden ‘verkrachting’ en ‘valse aangifte’ met elkaar verbonden worden. Nochtans is die achterdocht nergens voor nodig, want onderzoek wijst namelijk uit dat het reuze meevalt met die ‘valse beschuldigingen’: ze komen quasi niet voor en overstijgen in elk geval het percentage niet van valse aangiftes bij andere misdrijven.

De wijdverbreide mythe van vrouwen die mannen valselijk beschuldigen zorgt er ook voor dat slachtoffers zich nog maar eens geconfronteerd worden met een extra drempel om aangifte te doen: niet enkel zijn ze getraumatiseerd, ze dienen zich ook nog eens te wapenen tegen de impliciete veronderstelling dat ze wel eens gelogen zou kunnen hebben. Geen wonder dus dat een groot aantal verkrachte vrouwen nooit tot bij de politie raakt om klacht in te dienen. Voor men zich nog eens uitlaat over het aantal ‘valse aangiftes’, zou men beter eens denken aan het aantal zwijgende slachtoffers want die zijn veel groter in aantal dan de valselijk beschuldigde mannen.

Het is bijzonder jammer dat Jacobs, van wie toch verondersteld mag worden dat hij enige expertise ter zake heeft, zich in die zin uitlaat. Jammer inderdaad, en het is een treurige vaststelling dat dus zelfs bij kenners van de materie dit nog altijd het overheersende discours is.

Jacobs bezondigt zich tijdens het interview in kwestie ook nog aan uitspraken als zou er juridische vaagheid bestaan over wat nu precies onder verkrachting wordt verstaan. Nochtans is het wetboek daar zeer helder over: onder verkrachting wordt namelijk verstaan elke vorm van seksuele penetratie van welke aard ook (anaal, oraal, vaginaal) en met welk middel dan ook (penis, vingers, voorwerp) gepleegd op een persoon die daar niet in toestemt. Wat zou daar in hemelsnaam onduidelijk moeten zijn? Voor één keer dat een Belgische wet eens klaar als een klontje is?

Daarnaast doet Werner Jacobs ook nog aan stemmingmakerij door te stellen dat ‘niet iedereen die denkt dat hij verkracht is, ook daadwerkelijk volgens de letter van de wet ook effectief verkracht is’ (ik parafraseer, maar het interview is uiteraard te beluisteren op de site van Radio 1). Ja, want vrouwen lopen natuurlijk massaal naar de politie op het moment dat een man hen een tik op de billen heeft gegeven om hem dan te beschuldigen van verkrachting! (Oh wacht ….).

Eigenlijk is het omgekeerd: veel vrouwen beseffen eigenlijk niet dat als een man ongewild bij hen binnendringt met zijn vingers, dat ook geldt als verkrachting. En bij aangifte van verkrachting gebeurt altijd een verhoor en op basis daarvan wordt beslist of een klacht al dan niet ontvankelijk is én onder welk artikel vervolging ingesteld zal worden (aanranding van de eerbaarheid of verkrachting).

Een mens vraagt zich werkelijk af of de professor/wetsdokter eigenlijk over enige notie over het functioneren van ons wetsapparaat beschikt.

En dan nog eens iets: waarom is verkrachting eigenlijk het enige misdrijf waarbij er zo in het lang en in het breed moet gediscussieerd worden over de economische kosten/baten analyse? De slogan ‘want U bent het waard’ geldt duidelijk niet in deze context.

Read Full Post »

samsung familie

Mia heeft onlangs eindelijk de stap gezet naar een smartphone. Gelukkig heeft ze daarvoor veel morele steun voor gekregen van Paul, haar man. Mia is namelijk een beetje bang van al die technologie, net zoals zoveel andere vrouwen. Al die knopjes en die geluidjes, dat is toch om zenuwachtig van te worden! Bovendien heeft Mia ook geen tijd om zich met ‘de laatste innovaties’ bezig te houden! Wanneer zou ze dat moeten doen? Mia is veel bezig met haar kinderen en is ook een ware keukenprinses. Elke dag komt er een lekkere, verse en voedzame maaltijd op tafel. Daar staat ze op. Na het eten is het tijd om de kinderen te helpen met hun huiswerk en als ze daar mee klaar is, staat het huishouden nog op haar te wachten: een hemd strijken voor haar man die manager is bij een grote firma, de keuken poetsen van boven tot onder, nog vlug even met de Swiffer door de living, … A woman’s work is never done! Als Mia ’s avonds in de zetel ploft, heeft ze nog net energie genoeg om te zappen tussen VijfTV en Vitaya, tenzij Paul naar het voetbal kijkt. Dan bladert ze graag in een tijdschrift, zoals Nest bijvoorbeeld. Dat staat vol tips om je huis te decoreren, een Provençaalse tuin aan te leggen en nieuwe receptjes met vergeten groenten.

Paul heeft natuurlijk al een lange tijd een smartphone op zak. De ambitieuze salesmanager heeft er eentje gekregen op zijn werk, zodat hij ook op de baan zijn mails kon lezen. Daarbij, hij is altijd wel geïnteresseerd geweest in nieuwe snufjes. Als hij geen meeting heeft ’s avonds, surft hij terwijl zijn vrouw het eten klaar maakt op zijn tablet naar allerlei technologiesites en leest op fora lezerreviews over nieuwe snufjes. Omdat hij vorige maand ‘verkoper van de maand’ was, heeft hij nu een nieuwe iPhone gekregen. Zijn oude Galaxy heeft hij dan maar aan zijn vrouw gegeven, zodat ze eindelijk eens leert werken met zo’n ding. Hij is het een beetje beu dat Mia altijd aan zijn oren komt zagen om een fotootje van de kinderen of van hun hond te nemen en op Facebook te zetten.

samsung air view

 

Op het schoolfeest van Jasper, dat Paul jammer genoeg moest missen omdat hij van zijn werk het seminarie ‘Verkopen met de Glimlach’ moest bijwonen, heeft Mia als trotse mama het optreden van haar zoon gefilmd. Met haar telefoon! Wat gaan ze nog allemaal uitvinden eigenlijk??  Nu wil ze dat filmpje natuurlijk tonen aan iedereen op het werk en de familie. Omdat ze dat ingewikkelde apparaat nog niet goed kent moet ze nog een beetje zoeken: doorspoelen, pauzeren, de full screen optie, … Pffft, moeilijk hoor! Daarbij, ze is ook bang om iets verkeerd te doen. Voor je het weet is dat ding kapot of dat filmpje weg. Ze mag er niet aan denken!

Op het moment dat ze bijna begint te huilen van frustratie snelt die lieverd van een Paul haar te hulp. ‘Kijk zo!’, doet hij haar voor. Mia smelt een beetje. Wat heeft ze toch veel geluk met die slimme vent van haar. Ze zou niet weten wat ze zonder hem zou aanvangen. (Tip voor Mia: de handleiding lezen of een tutorialfilmpje opzoeken op Youtube).

samsung air gesture

Paul weet dat ik sta op orde en netheid. Hygiëne is essentieel in een goed huishouden, en ik vind het ook zeer belangrijk dat mijn man kan thuiskomen in een huis dat er opgeruimd bij ligt en goed gepoetst is. Ok, hij durft ’s avonds laat, na een vergadering met een belangrijke klant, al eens vragen dat ik een vettige pizza in de oven schuif, maar hij moet niet met zijn vettige handen aan mijn touchscreen zitten! Mijn smartphone hou ik liever vrij van allerlei bacterieën. Ik heb op Vitaya trouwens ooit eens een documentaire gezien over een vrouw die bijna is gestorven door een virale infectie die ze via haar telefoon had opgelopen. Een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn op dat vlak.

Gelukkig hebben ze daar bij de telefoonfabriek aan gedacht: Paul toonde mij op een avond nonchalant-superieur dat je ook al schuddend van de ene foto naar de andere kunt springen. Daar zou ik dus zelf nooit op gekomen zijn!

samsung kc app

 

Zoals alle vrouwen ben ik onzeker over mijn gewicht en mijn figuur. Ik mag er niet aan denken dat Paul mij niet meer aantrekkelijk zou vinden door dat ik mij heb ‘laten gaan’. Ok, ik natuurlijk wel twee kinderen op de wereld gezet dus het zit allemaal niet meer zo strak, maar dat betekent nog niet dat ik in een dik vet zwijn moet veranderen. Paul heeft al eens een affaire gehad met een secretaresse op zijn werk, maar we hebben dat gelukkig uitgepraat. De schrik zit er bij mij goed in, dus ik let goed op wat ik eet en ga ook twee keer per week naar de Zumba. Maar nu kan ik dus nog neurotischer dan anders met voedsel omgaan: ik heb namelijk een app gevonden waarmee ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat de calorieën kan tellen. Als ik verleiding voel opkomen om eens van een lekker stukje taart te genieten, voer ik dat direct in en zegt die app mij onmiddellijk hoeveel vet, suiker en koolhydraten zoiets bevat. Dan voel ik mij natuurlijk veel te schuldig en is het veel gemakkelijker om die ongezonde dingen te laten voor wat ze zijn. Wist je trouwens dat een verse wortel maar 45 calorietjes kost? En dat is ook lekker, maar bovendien gezond.

Bedankt Samsung!

PS: Over mijn dochter Julie heb ik niets bijzonder te melden, behalve dan dat ze een beetje verlegen is. Ze durft niet optreden tijdens schoolfeesten, dus ik moet van haar geen videootjes posten op facebook.

 

Read Full Post »

Older Posts »