Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2010

Een nieuwe lente …

De eerste lentestormen razen door het land. Elke dag werk ik – op voorwaarde dat het weer het toelaat – in de tuin. Simpele taakjes. Zonder tijdsdruk en met onmiddellijk resultaat en zichtbaar effect. Fijn.

Nog met enige voorzichtigheid hoop ik dat er een einde is gekomen aan die donkere maanden. Maanden van zwijgen en terugtrekken in mezelf. Misverstanden en bange vermoedens. (Enfin, de regelmatige lezer dezes heeft een idee van wat ik bedoel).

Langzaamaan krijg ik weer honger. Teerlingen werden geworpen, beslissingen genomen op het scherp van de snee. Illusies waar ik mij aan vastklampte losgelaten en het is elke keer weer verbazend hoe makkelijk dat eigenlijk gaat, hoe pijnloos dat allemaal is.

Ik kan weer lachen en leven, en ik verwelkom deze nieuwe lente met wijd gespreide armen.

Read Full Post »

Frida.

Frida Kahlo dus. De film, gisteren op Canvas. Ik vond die te gelikt, te af, te veel Hollywood. Het was goed geacteerd en zo, en Salma Hayek liep geheel en al vrijwillig rond met één wenkbrauw die aan elkaar was gegroeid, maar toch. Kahlo heeft oneindig meer afgezien dan men in de film wil laten zien. Ze huppelde niet door het leven zoals Hayek dat gisteren deed, ze strompelde, ze mankte, ze struikelde en ze leed pijn. Constant. En net dat lijden heeft haar werk gemaakt tot wat het is en daar heb ik in de film veel te weinig van gezien.

Haar miskraam is in de film een fait divers, terwijl dat feit een grote impact heeft gehad op haar latere werk. Kahlo was door de polio en door het busongeval verminkt en getekend en moet daar enorm mee geworsteld hebben. In de film zien we het fantastische lichaam van La Hayek en een geheel esthetisch verantwoord litteken op haar rug. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind dat dat afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Wel mooi vond ik het spel met kleuren, de zoektocht naar het palet dat ook Kahlo gebruikt in haar schilderijen. Gewaagd (en geslaagd naar mijn gevoel) ook de ‘surrealistische’ scènes, die voor mij ook doen denken aan de surrealistische elementen in haar werk. (En oh, wat kan ik mij ergeren aan mensen die de steriele Dali het einde vinden. Kahlo is toch veel beter, origineler, authentieker dan die geldgeile dandy uit Spanje?).

Enfin, mooie film dus alhoewel ze mij niet helemaal kon bekoren. En nu allemaal naar de Bozar.

Read Full Post »

Paswoord.

Paswoord voor beveiligde posts kan aangevraagd worden via mail.

Read Full Post »

Beveiligd: Censuur.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Read Full Post »

Siri Hustvedt is de vrouw van de alom bekende (en geroemde) Paul Auster. Ze studeerde geschiedenis en Engels én legt zich sinds een aantal jaren toe op de neuropsychoanalyse die een brug wil slaan tussen de neurologie en de psychoanalyse.

Het verdriet van een Amerikaan vertelt het verhaal van Erik en zijn zus Inga. Hij is psychiater, zij is de weduwe van een beroemde cultregisseur. Na het overlijden van hun vader vinden ze tussen zijn papieren een geheimzinnig briefje van een onbekende vrouw. Broer en zus besluiten samen op zoek te gaan naar de vrouw en het verhaal achter de cryptische boodschap te ontrafelen.
Erik moet ondertussen na zijn scheiding ook nog op zoek naar nieuwe huurders voor zijn benedenverdieping, en wordt Inga geplaagd door een journaliste die er op uit is om onsmakelijke details uit het leven van haar overleden echtgenoot boven te spitten. De nieuwe huurders (een vrouw met een dochtertje) bezorgen Erik ongewild een bijrol in een moeilijke gezinssituatie en het onderzoek van de journaliste zorgt voor turbulentie tussen Inga en haar dochter Sonia.

Wie het hele verhaal wil, moet het boek maar lezen (wat ik mensen enkel maar kan aanraden). Je hoeft geen graad in de psychologie te hebben om de parallellen tussen Erik & Inga langs de ene kant en het leven en de interesses van Siri Hustvedt op te merken. Inga lijdt onder het feit dat zij enkel gezien wordt als ‘vrouw van’ (of ‘weduwe van’), net zoals Hustvedt door het leven moet als vrouw van de erg succesvolle Auster, terwijl ze zelf een niet onaardige schrijfster is. Het voelt waarschijnlijk alsof je de zoon bent van John Lennon en zelf ook (en begrijpelijkerwijze) tot muziek wordt aangetrokken. Het is moeilijk leven in de schaduw van giganten. Het zorgt voor complicaties in je relaties met anderen omdat je niet weet of de interesse naar jou uitgaat of eerder de gigant betreft.

Dat het hoofdpersonage psychiater is zorgt ervoor dat Hustvedt ongegeneerd haar stokpaardje (de neuropsychoanalyse dus) boven kan halen en dat zorgt voor mooie overpeinzingen over het wezen van de taal en hoe deze zich tot de werkelijheid verhoudt.

Citaat:

Toch is het ironisch, want in mijn boek probeer ik te laten zien hoe we waarnemingen ordenen tot verhalen met een begin, een midden en een eind, en dat onze gefragmenteerde herinneringen pas enige samenhang krijgen als we ze in woorden vatten. Tijd is een eigenschap van taal, van syntaxis en vervoeging. (…) Die journalisten denken werkelijk dat ze het “echte” verhaal, de objectieve waarheid, kunnen achterhalen, of dat ze beide kanten kunnen weergeven, alsof de wereld altijd in tweeën verdeeld is. Tegelijkertijd is “werkelijkheid’ in Amerika het woord geworden voor wat voos en vunzig is. We verheerlijken het wérkelijke verhaal, de volledige biecht, reality-tv, échte mensen in hun échte leven, de huwelijken van beroemdheden, hun scheidingen, hun verslavingen, vernedering als amusement – onze versie van de openbare ophanging.

Read Full Post »

De werkelijkheid.

Ik heb dit nodig, deze gedramatiseerde vorm van werkelijheid. Ik wil geconfronteerd worden met mijn eigen inconsequenties, mijn theater, dit egocentrisch hervormen van wat ik meemaak. Uit een bedekte, half ingeslikte opmerking weet ik dat hij meeleest. Hij wil niet de klootzak zijn, verzet zich tegen de rol die ik hem – in mijn werkelijheid – toebedeel. Dat hij alles leest betwijfel ik. Daarvoor is de interesse al een tijdje te klein, of ik heb ze kleingemaakt met mijn zwijgen, mijn ontwijkende antwoorden. Ik schep afstand waar ik intimiteit wil. De steeds aanwezige schrik dat wie mij ‘echt’ zou kennen zich van mij afkeren zou.

Ik ben mijn eigen therapeut, beklaagde en rechter tegelijkertijd. Beul ook, ik maak andere mensen wreed. Dat verwijt later makkelijker. Mijn vader, mijn moeder, mijn mannen. Mijn kind. Ik wil begrepen worden, ik wil iemand die denkt wat ik denk, voelt zoals ik voel, mijn streven en verlangens overneemt, voor altijd. Ik wil samenvallen en iemand die mij koestert en een schild is tussen mij en de banaliteiten van dit leven. Iemand die de post opent en formulieren invult, die mij de absurditeit van de orde en de structuur die ons omringt verklaart. (Oh Superman!).

Ik wil schuilen tussen de vier muren van het huis. (Huis is waar ik woon, niet waar ik thuis ben). Een kluizenaar zijn, een monnik. Een heremiet die kennis verzamelt, of verzinsels. Een slak of een schildpad, het weke vlees bedekt en onzichtbaar voor de wereld. Kijken van achter glas, afgeschermd van wat anderen ervaren.

Read Full Post »

Bed

Wij delen hetzelfde bed, nog altijd of misschien nog voor heel even. Wij liggen naast elkaar, elk op onze kant. De afstand tussen ons zou niet groter kunnen zijn. Even goed zouden onze matrassen zich elk op een ander continent kunnen bevinden. Wij wisselen gemeenplaatsen uit (heb je goed geslapen? Heeft het gesmaakt? Heb je een leuke dag gehad?), ’s morgens en ’s avonds, als wij elkaar durven tegenkomen. Wij wachten de antwoorden niet af, bang als wij zijn voor wat er zou kunnen komen. Ik dek mijn verlangen netjes af, soms toon ik jou verdriet (ik verdenk mezelf ervan dat doelbewust te doen, te doseren. Aan te vallen en mij dan weer terug te trekken in mijn loopgraven. Een stellingenoorlog, die nog eeuwen kan blijven duren. Zinloos, want de ander heeft zich ondertussen ingegraven in verontwaardiging, verongelijkte zekerheid van wat juist en rechtvaardig wordt geacht).

Read Full Post »

Older Posts »