Feeds:
Berichten
Reacties

Tristesse

De troosteloosheid van een goedkoop baanrestaurant aan een invalsweg waar prut en papjes van verschillende kleuren en texturen in aluminium bakken wordt warmgehouden. Wie aanschuift krijgt een hoopje drab op het bord geschept dat onveranderlijk smaakt naar zout en tranen. Een grijs gepensioneerd koppel komt op de aanbieding van de week af. Een koninginnehapje, frietjes, sla. 9,99 €. Voor die prijs kun je het thuis niet zelf maken, zeggen ze tegen elkaar.

De eenzaamheid van een helverlicht Chinees restaurant langs een typisch Vlaamse steenweg. Auto’s razen voorbij, de bestuurders zijn op weg naar huis waar ze chipolata gaan eten met spinaziepuree. Daarna kijken naar een stompzinnige serie op TV. Het miezert. Een smerige regen die alles bezoedeld achterlaat. In ‘De Lange Muur’ heeft de dochter van de eigenaar alweer in haar synthetische nep-traditionele jurk aangetrokken en een eeuwige glimlach opgezet. Wie hier – steeds toevallig en nooit met opzet – binnenwaait krijgt eenheidsworst voorgeschoteld in mierzoete saus.

De tristesse van de hoer die te oud en te lelijk is geworden om nog een klant over zich heen te krijgen. Zelfs haar vaste klant en bewonderaar sinds vele jaren heeft de handdoek in de ring geworpen. Ooit zat hij haar achterna, beloofde haar de hemel als ze maar zou stoppen. Zij? Zij lachte haar hese hoerenlach en gaf haar beste jaren aan de nacht en een veel te dikke pooier. Ze schenkt zichzelf nog een glas goedkope vodka in. Schol, zegt ze tegen zichzelf.

Het veel te luide praten van de kalende man die eigenlijk al zijn demonen had getemd moeten hebben. In plaats daarvan trouwde hij met een neurotische vrouw die hem irriteerde. Nu is hij twee kinderen en een affaire later plots op zichzelf aangewezen. Op datingsites spreekt hij vrouwen aan die voor hem net iets te jong zijn. Leeftijd is maar een arbitrair getal, orakelt hij. Wat vinden ze trouwens van zijn sneakers? Paul Smith, voegt hij er aan toe.

De stilte van een kantoor voor en na de werkuren. Ergens in de grijze ruimte zoemt nog een apparaat. 21 is ze, maar al lang geen dromen meer. Gedachtenloos en efficiënt leegt ze vuilnisemmers, haalt een vochtige doek over een bureau. Stofzuigt, verzamelt aangekoekte koffiekopjes in de afwasmachine. Na afloop rookt ze aan de deur een sigaret, samen met haar collega die het lagergelegen verdiep voor haar rekening heeft genomen. Het gesprek gaat over pampers, een moeder met een hardnekkige hoest. Zou ze haar haar blauw durven verven?

Het desolate station in een afgelegen dorp waar mensen enkel weg willen. Eén meelijwekkend spoor waar enkele keren daags een locomotief en twee rijtuigen met hoorbare tegenzin stoppen. Niemand stapt ooit af, of het zou een verdwaalde reiziger moeten zijn. Twee van de de plaatselijke tieners hangen rond, roken verveeld een sigaret. Ze trappen een verschrompeld blikje cola over en weer, hoe meer lawaai, hoe beter. Misschien gebeurt er eindelijk iets. Hier is niets, zegt hij. Hier zal nooit iets zijn, zegt zij. Zullen we gaan? Zullen we het doen? Zullen we het eindelijk doen?, vraagt zij. Straks, zegt hij.

edward_hopper_3d_by_ryo974

Een stuk of wat gedachten

Bowie weerklinkt op de achtergrond, nog even en de tuin zal in de zon baden. Er is nog een restje winter over en ook dat zal dra overweldigd worden door een nieuwe lente. Nieuwe bloemen zullen de kop opsteken en het onkruid in de tuin zal weer woekeren. Soms fantaseer ik mezelf in een tuinbroek en zonnehoed, wroetend in de grond. De illusie van een simpel leven dat genoegdoening en geluk verschaft, voor lichaam zowel als voor geest. Een routineus ritme dat deint op het andante van de seizoenen.

Tegelijkertijd weet ik: zo’n buccolisch leven is niets voor mij. Daarvoor houd ik te veel van de jachtige stad, het staccato van korte nachten en lange dagen. Van avonden vol drinkgelag en duistere blikken en af en toe een onverwachte opstoot van mysterieus geweld dat gesmoord wordt in een passionele kus. In het hart van de stad is alles opgeblonken, van de kasseien tot de middeleeuwse gevels. De kerktorens reiken hoog, want hier woont God. In de buitenwijken maken de kasseien plaats voor troosteloze invalswegen, aftands asfalt en betonnen woonblokken. De tram kreunt als een asthmatisch oud wijf maar slingert zich niettemin kwiek voort, af en toe nijdig schellend naar onvoorzichtige voetgangers. De restaurants zijn goedkoop, de obers snel en efficiënt. Verderop wordt er geritseld en gesjoemeld, onderhandeld op het scherp van de snee. Er wordt geld en hoop gestuurd naar bestemmingen waarvan de namen exotisch klinken.

Er zijn dagen dat ik wou dat ik mij achter een vlag, een slogan of een idee kon scharen en in het gezelschap van honderden en duizenden anderen luid roepend door de straten kon trekken. Dat ik mij niet opgelaten zou voelen daarover en dat ik de nuance niet zou missen. Dat ik de wereld zou kunnen reduceren tot simpele voors en simpele tegens: the good, the rich and the ugly. Dat ik achteraf naar huis zou kunnen gaan met het gevoel dat er werkelijk iets was gebeurd, of dat er op zijn minst iets te gebeuren stond. Dat de dingen dankzij mij anders zouden zijn, beter. Maar verandert er ooit iets echt, diep, wezenlijk?

Ach, we zijn allemaal bang, boos, gefrustreerd en we voelen ons te dik. We zijn jaloers, bekrompen, zielig en op zoek naar aandacht en erkenning. We zijn het beste dat er op de wereld is gezet, we zijn het slechtste dat er op de wereld is gezet. Elke dag komt de wereld op ons af als een vos op een overvol kippenhok. De baas zaagt, het geld is op en de maand is nog lang. Er zitten putjes in mijn dijen, mijn haren worden grijs en mijn huid is traag als een schildpad.

Zou er nog iemand zijn die ons graag ziet? Zou er nog iemand zijn die ons graag ziet, zelfs als we helemaal gekend waren?

Het Guislain-museum in Gent is zo’n beetje het zwart schaap van de Gentse musea. Het ligt niet in de stad, je struint er niet toevallig binnen en er is al helemaal geen trendy brasserie met designmeubelen en hipsterbier te vinden. Het is gevestigd midden in de school en psychiatrische kliniek die werden opgericht door wijlen Dokter Guislain. Je kunt de man zo’n beetje beschouwen als de grondlegger van de psychiatrische geneeskunde in België én hij brak een lans voor de menswaardige behandeling van geesteszieken. De vaste collectie neemt je mee in de geschiedenis van de psychiatrie, en dat is bijwijlen behoorlijk griezelig. Maar regelmatig zijn er ook gelegenheidstentoonstellingen die van dicht of van ver iets met het thema psychiatrie te maken hebben.

De tentoonstelling die nu loopt ‘Een andere wereld (Laboratorium van waan en fantasie)’ past natuurlijk perfect in dat plaatje. Sowieso is het thema al voer voor diepzinnige gesprekken op cafe. Wanneer wordt fantasie ziekelijk, waar ligt de grens tussen creativiteit en waanzin? Wanneer ben je een visionair en wanneer een verkoper van gebakken lucht? Zijn hallucinaties en deliria boodschappen van een andere dimensie?  (Conclusie: ik moet dringend meer op café, zeker deze maand nu iedereen thuisblijft wegens tournee minerale).

In ‘Een andere wereld’ worden 2 kunstenaars die onder de noemer art brut of outsider art vallen met elkaar geconfronteerd. (Art brut/outsider art = kunst die gemaakt wordt door ‘outsiders’, dikwijls psychiatrische patiënten die de waan of de psychose proberen te bedwingen. Een geweldige collectie ontdekte ik enige jaren geleden bij toeval in Lille, in het LAM. Allen daarheen dus).

Maar goed, terug naar ‘een andere wereld’. In het eerste deel van de tentoonstelling zie je tekeningen van ene J.J. Grandville. Een Franse tekenaar die onder andere Gulliver’s Reizen illustreerde, maar die er op een gegeven moment genoeg van had om zijn talent ten dienste te stellen van anderen. In 1844 brengt hij ‘Un Autre Monde’ uit, waarin hij door middel van tekeningen scherpe kritiek uit op – hou je vast – de vooruitgang die veel te snel gaat, de opkomst van de stoommachine die voor veel te veel lawaai zorgt en de manier waarop reclame en advertenties het serieux van dagbladen en tijdschriften ondermijnen. Ook onder die zon niets nieuws. In zijn illustraties spelen dieren een grote rol, uiteraard om de ‘condition humaine’ en al haar lelijke en kleine trekjes dik in de verf te zetten. Na een persoonlijke tragedie (eerst sterven zijn 2 oudste kinderen, nadien blijft zijn vrouw bij de geboorte van nummer 3 in het kraambed) brengt hij zijn laatste jaren door in een psychiatrische instelling. Zijn illustraties werden door Queen en Alice In Chains gebruikt als artwork op hun albums.

img_20170205_144527_550

Het tweede grote deel van de tentoonstelling is gewijd aan ene Gustav Mesmer. En nee, dat is niet die van het Mesmerisme, dat is Karl Anton en die was al dood voor er van Gustav sprake was. Het is maar om de verwarring voor te zijn. Aan dit stuk van de expositie heb ik het meeste plezier beleefd. Gustav is de originele Panamarenko, die allerlei constructies ontwikkelde om over de hoge muren van de psychiatrische instelling te kunnen vliegen. Dat vliegen is hem nooit echt gelukt, maar hij slaagde er wel in om verschillende keren te ontsnappen. Jammer genoeg duurde zijn herwonnen vrijheid nooit lang. Was het zijn familie niet die hem terugstuurde, dan wel de dorpelingen die hem en zijn fratsen al een beetje begonnen te kennen. Ik vertel het wel allemaal alsof het grap is, maar eigenlijk is ’s mans levensloop bijzonder treurig. Hij wordt nochtans geboren in een vrij welgestelde familie (1903), maar loopt veel schoolachterstand op door lange verblijven in het ziekenhuis. Bovendien zorgt WW I er ook nog eens voor dat hij de school helemaal achter zich moet laten. Op zeer jonge leeftijd moet hij als boerenknecht de kost verdienen, later is hij 6 jaar novice in een klooster. Omdat hij zijn ‘echte’ geloften niet mag afleggen keert hij terug naar huis. Hij wordt timmerman (autodidact) en verstoort in 1928 in een aanval van godsdienstwaan een kerkdienst. Hij belandt in de psychiatrie en zou er pas in 1964!!! uit worden vrijgelaten. Vlak voor zijn dood mocht hij het gelukkig nog meemaken dat zijn werk op het Duitse Paviljoen werd getoond op de wereldtentoonstelling van Sevilla (1992).

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het is geen geheim dat ik Fallada een geweldige schrijver vind. Bovenal is hij een geweldige verteller die met veel liefde complexe personages schetst die in de complexe tijden van het Duitse interbellum proberen te overleven. Bij hem geen bordkartonnen helden, maar gewone mensen met gewone levens die domme dingen doen, geld verbrassen of op tragische manier de held proberen uithangen (zie: Alleen in Berlijn). Zijn eigen levensloop van 12 stielen en 13 ongelukken zal daar ook wel voor iets tussen zitten. Onder het naziregime probeert Fallada zelf te overleven en weigert hij – zoals zoveel van zijn collega’s wel doen – het land te verlaten. En omdat hij wil (en moet) blijven werken betekent dat ook toegevingen doen aan de censuur en een evenwicht vinden tussen verzet en volgzaamheid. Die dubieuze houding en het feit dat hij bleef publiceren onder de nazi’s zal hem na de oorlog niet in dank worden afgenomen en er blijft nog lang een aura van collaborateur rond de schrijver hangen. Van op de veilige afstand die de verstreken tijd ons biedt kunnen we zeggen dat dat ten onrechte was. Fallada was een ritselaar en een sjoemelaar die besefte dat hij zijn grote principes uit zelfbehoud af en toe opzij moest schuiven, maar de nazi’s en hun praktijken altijd is blijven haten.

In 1944 wordt Fallada opgesloten in de gevangenis omdat hij tijdens een echtelijke ruzie een schot heeft gelost. Niemand raakt gewond en beide echtelieden verklaren dat er niet eens werd gericht, dat het een ongeluk was, maar de autoriteiten zien hun kans schoon om even van de lastige luis in de pels af te komen en gooien hem in de bak. Daar vindt hij even rust van de zoveelste passage in zijn alcohol- en drugsverslaving en slaat aan het schrijven. In die paar maanden ontstaat het manuscript voor ‘De Drinker’ én ‘In mijn vreemde land’. (Even een zijsprongetje: Burroughs zou luttele jaren later zijn vrouw Joan Vollmer neerschieten tijdens een dronken Willem Tell spel, waarvoor hij nooit een gevangenisstraf zou krijgen).

In ‘In mijn vreemde land’ vertelt Fallada op fragmentarische wijze over zijn leven in de jaren ’30 en tijdens de oorlogsjaren. Dat is niet altijd strikt autobiografisch – over zijn huwelijkscrisissen weidt hij bijvoorbeeld helemaal niet uit – maar hij schetst wel een realistisch beeld van de Duitse maatschappij in die jaren. Hoe zijn werk steeds meer aan allerlei restricties wordt onderworpen, hoe de nazi’s steeds brutaler en meedogenlozer hun tegenstanders opjagen en broodroven. Hoe hij zelf wordt gedwongen om mee te werken aan een scenario van een propagandafilm (die er uiteindelijk nooit zal komen). Hoe hij zijn principes keer op keer moet opgeven om zijn eigen vel te redden. En – zoals we van Fallada gewoon zijn – laat hij zich ook dit keer kennen als een verteller pur sang, die op bijzonder vermakelijke wijze kond doet van zijn conflicten met geniepige aanhangers van de NSDAP die nu hun kans schoon zien om hun (financiële) slag te slaan.

De jaren dertig.

De vraag die zich in deze tijden automatisch opdringt is: kunnen we deze tijden beschouwen als een heruitgave van die zwarte jaren ’30? Het korte antwoord is nee. Het lange antwoord ook ten andere, maar dan met iets meer letters.

Toen Hitler in ’33 aan de macht kwam begon hij systematisch met het uithollen van alle rechtsprincipes die burgers moeten beschermen én zorgde hij er tegelijkertijd voor dat het vervolgen en opsluiten van Joden en politieke tegenstanders ongestraft kon gebeuren. Voor het discrimineren van Joden werd dan weer wél een wettelijke basis gecreëerd: zij werden uitgesloten van scholen en beroepen en het hele maatschappelijke leven. Uiteindelijk werd hun uitroeiing gedecreteerd.

Wat Fallada goed duidelijk maakt in dit boek is hoe die rechtsonzekerheid iedereen treft die de marsorders niet wil volgen. Hoe er een sfeer van verdachtmakerij, verklikking en afperserij heerst. Hoe de straffeloosheid van de SS, de SA en de Gestapo voetje voor voetje verder gaat tot die niet meer te stoppen valt. Er valt op dit moment veel te zeggen over structurele discriminatie in ons land of de manier waarop er wordt omgegaan met mensen die oorlog en armoede ontvluchten, maar dat gelijkstellen aan ‘de jaren ‘30’ doet die jaren onrecht aan. Als burger leven we hier nog altijd met relatieve rechtszekerheid, beheersen extreem-rechtse knokploegen de straten niet en word je niet gebroodroofd omdat je een mening uit die ingaat tegen die van die ene partij.

Wat Fallada dan wel weer – onbewust misschien – laat zien is hoe de niet-aflatende propaganda over de Joden ook zijn geest vergiftigt. Hoe een negatief voorval met een Joodse medewerker van een uitgeverij tot de conclusie leidt dat ‘Joden inderdaad anders omgaan met geld’, en dat niet meer aan de persoon zelf maar aan een hele bevolkingsgroep wordt gekoppeld.

Is Trump Hitler?

Ik las dit boek uit voor Trump aan zijn presidentschap begon en toen er dus nog niet zoveel gekke executive orders werden getekend, maar het is duidelijk dat hij in elk geval poogt om discriminatie op basis van afkomst en religie te wettelijk te legitimeren én dat hij zich weinig aantrekt van de grenzen van de wet. Dus ja, dat er met argusogen gekeken wordt naar wat zich in de US afspeelt is zeker terecht. No pasaran!

23-77312609-23-77312891-1454433506

De Tijdloze – de jaarlijkse top 100 van Studio Brussel – kampt met een acuut gebrek aan vrouwen, dames en meisjes. Amy Winehouse staat er 1 keer in, Sinead O’Connor met Troy en dan nog 2 maal Fleetwood Mac. Alle andere nummers, daar komt geen vrouw aan te pas. Hoog tijd dus voor verandering. Ik heb een lijstje samengesteld: 100 nummers door muzikale madammen zodat je je top drie kunt laten bevolken door minstens 1 vrouw. Alfabetisch gerangschikt. Aanvullen mag via de commentsectie. Of op Twitter via de hashtag #tijdlozevrouwen

En ja, ik weet dat het nog veel te vroeg is, maar ik ben nu ziek en heb weinig om handen. En tegen de tijd dat het weer tijd is om te stemmen voor editie 2017 hebben we genoeg materiaal om ervoor te zorgen dat er meer vrouwelijke artiesten in De Tijdloze staan.

Oh ja, en voor de mensen die klagen over One Hit Wonders: Three Doors Down staat er al jaren in.

Update: er is ondertussen een Spotifylijst.

1 Adèle Rolling in the Deep
2 Adèle Someone Like You
3 Adèle Set Fire to the Rain
4 Alabama Shakes Don’t Wanna Fight
5 Amatorski Come Home
6 Amy Winehouse Rehab
7 Amy Winehouse Valerie
8 An Pierlé Mud Stories
9 Ann Christy De Roos
10 Ann Christy Dag Vreemde Man
11 Anne Clarck Our Darkness
12 Anne Clarck Sleeper in Metropolis
13 Anouk Nobody’s Wife
14 Aretha Franklin Respect
15 Aretha Franklin I Say A Little Prayer
16 Babes in Toyland Sweet ’69
17 Beyoncé Crazy In Love
18 Beyoncé Run The World (Girls)
19 Beyoncé Freedom
20 Billie Holiday Strange Fruit
21 Billie Holiday All of Me
22 Björk Army of Me
23 Björk Human Behaviour
24 Blondie Denis Denis
25 Blondie Heart of Glass
26 Blondie Call Me
27 Blondie Rapture
28 Breeders (The) Cannonball
29 Diana Ross Upside Down
30 Dolly Parton Jolene
31 Dolly Parton 9 to 5
32 Dusty Springfield Son of A Preacher Man
33 Erykah Badu On & On
34 Erykah Badu Phone Down
35 Fiona Apple Criminal
36 Florence And The Machines Dog Days Are Over
37 Florence And The Machines Shake It Out
38 France Gall Il Jouait Du Piano Debout
39 France Gall Ella, ell l’a
40 Garbage Stupid Girl
41 Garbage Only Happy When It Rains
42 Garbage Paranoid
43 Grace Jones I’ve Seen That Face Before
44 Grace Jones Slave To The Rythm
45 Grace Jones Pull Up To The Bumper
46 Heather Nova Walk This World
47 Hole Celebrity Skin
48 Hole Malibu
49 Hole Miss World
50 Intergalactic Lovers Islands
51 Intergalactic Lovers Fade Away
52 Janelle Monae Yoga
53 Janis Joplin Me and Bobby McGee
54 Janis Joplin Mercedes Benz
55 Janis Joplin Piece of my Heart
56 Jo Lemaire Je Suis Venue Te Dire
57 Jo Lemaire La Nuit Te Ressemble
58 Joni Mitchell Big Yellow Taxi
59 Kristin Hersh Your Ghost
60 L7 Pretend we’re dead
61 Lady Gaga Pokerface
62 Lady Gaga Bad Romance
63 Lauryn Hill Doo Wop (That Thing)
64 Lauryn Hill Everything is Everything
65 Lianne La Havas Green & Gold
66 Lorde Royals
67 Madonna Holiday
68 Madonna Get Into The Groove
69 Magnapop Lay It Down
70 Magnapop Merry
71 Nina Simone Feeling Good
72 Nina Simone My Baby Just Cares For Me
73 Patricia Kaas Mademoiselle Chante Le Blues
74 PJ Harvey Down by the Water
75 PJ Harvey Let England Shake
76 PJ Harvey 50 ft Queenie
77 Pretenders Don’t Get Me Wrong
78 Rihanna Man Down
79 Rihanna Umbrella
80 Rihanna Work
81 Roisin Murphy Overpowered
82 Roisin Murphy Ruby Blue
83 Sade Smooth Operator
84 Sade No Ordinary Love
85 Selah Sue Alone
86 Selah Sue Raggamuffin
87 Siouxsie and the Banshees Hong Kong Garden
88 Siouxsie and the Banshees Christine
89 Skunk Anansie Weak
90 Skunk Anansie Hedonism
91 Sugarcubes (The) Hit
92 Throwing Muses Bright Yellow Gun
93 Tina Turner What’s Love Gotta Do With It
94 Tina Turner Proud Mary
95 Tori Amos Cornflake girl
96 Trixie Whitley Breathe You in My Dreams
97 Trixie Whitley I’d Rather Go Blind
98 Vaya Con Dios Nah Neh Nah
99 Vaya Con Dios Don’t Cry For Louie
100 Yasmine Porselein

ecbdad2466187a9e8af9d57d3a5e0b49

Vorig jaar kocht ik bij Das Mag een pakketje van 3 e-books voor 15 €. Daarin zaten Het Smelt van Lize Spit, Schuld van Walter van den Berg en Er moet iets gebeuren van Maartje Wortel. Het is vrij ironisch om te zien hoe het minst goede van die drie boeken uiteindelijk al een jaar lang met de meeste aandacht gaat lopen.

De verhalenbundel van Wortel las ik het laatst, zonder te weten dat ik er het meest van onder de indruk zou zijn. Over de figuur van Maartje Wortel vind ik weinig terug. Ze zit niet op Twitter, er is geen Facebookpagina. Geen controversiële televisie-optredens of veelbesproken columns, voor zover ik weet. Enkel een summiere website, en daar moet je het dan maar mee doen. Ook goed, een beetje mysterie mag wel.

Thema’s in de verhalenbundel zijn vervreemding, eenzaamheid en verlies. Dat klinkt allemaal zeer zwaar, maar Wortel houdt zich ver van onnodig sentiment. Haar stijl is licht laconiek en compact, zodat situaties op tijd en stond iets tragikomisch krijgen zonder dat ze belachelijk worden. In weinig woorden slaagt ze er in om je kennis te laten maken met de bewoners van een afgeleefde flat in een sociale woonwijk die hun hond willen begraven. Of met een koppel dat de verveling van een winterse zondag wil verdrijven door een boswandeling te maken. Of een cafébezoek, ze raken er niet goed aan uit. Met hetzelfde gemak tovert la Wortel dan weer hopeloze middenklasse juffrouwen uit haar pen die op zoek zijn. Naar liefde of anders naar de juiste therapie.

Verhalen die me het meest zijn bijgebleven:

  1. Nachtruiters

De avonturen van 4 hangjongeren tijdens de zomermaanden die vindingrijk en slim en ondernemend zijn. Een beetje te, maar het loopt uiteindelijk toch goed af. Of slecht. Het is maar zoals je het bekijkt.

Fragment

Wij zijn de grenzeloze generatie. Wij weten niet wanneer iets ophoudt, of wat er na ons komt. En alles wat wij wel weten, willen wij met elkaar delen.

– Wat weten wij van onszelf?

We kennen onze namen. Onze plaats. De tijd

  1. De schrijver II

Het langste verhaal uit de bundel waarin de schrijfster een verboden liefde achterna jaagt in het losbandige Istanbul. En terugkomt naar Nederland. Nog eens naar Istanbul gaat. Uiteindelijk een nieuwe Nederlandse liefde opdoet. Etc.

Fragment

Liefde is ook wilskracht en op een gegeven moment is je wilskracht op. Dit was het moment. Ik liet het huis achter. Ik wilde dat bankstel in de woonkamer toch al niet. Een lerares van de kunstacademie met wie ik destijds mijn weerstand deelde, zei: Een bankstel is het begin van het eind. Ze zei: neem een beamer. Ze dacht dat we dan kunstavonden konden organiseren bij ons thuis. Uiteindelijk verschillen kunstavonden en bankstellen niet zo heel veel van elkaar. Het blijft hoe dan ook een zoektocht naar een zo comfortabele manier om samen het leven door te komen.

  1. Het is al gebeurd

Een vader probeert de zelfmoord van zijn zoon een plaats te geven door hem op te bellen en boodschappen in te spreken op zijn voice-mail. Zeer ontroerend zonder op één enkel moment tranerig te worden. Grote klasse.

Ik lees zonder te weten dat ik lees. En steeds vaker denk ik: ik leef zonder te weten dat ik leef. En steeds vaker twijfel ik eraan of dat aan jou ligt of dat jij destijds iets in mij herkend hebt, dat je sneller van begrip was.

das-mag-leesclubavond-maartje-wortel-over-korte-verhalen-en-vrijheid-e1450262968424

Meestal begin ik aan een nieuw jaar vol verwachting en met een milde opwinding. Vandaag niet zo echt. Ik heb teveel het gevoel dat de slechteriken zullen winnen. Zoals iemand het ooit op Twitter treffend schreef: de idioten zijn in de meerderheid. Met die droge vaststelling zullen het moeten doen in 2017.

En ja, ik weet dat voornemens niet sexy zijn en natuurlijk ben ik niet van plan mij er aan te houden want doorzettingsvermogen schmoorzettingsvermogen.

Meer bewegen, vrijen, lachen zoenen. Meer staren uit het raam. Minder moeten, meer mogen. Meer willen, meer ja. Minder verbieden, meer vertrouwen. Meer bloemen en bijtjes. Meer tijgers en leeuwen en hier een daar een wildebeest. Neushoorns en ooievaars, kikkers en salamanders. Meer vissen in de zee. Meer bossen. Meer fruit en meer groenten. Minder vlees. Meer moelleux van Mirte. Meer vrouwen in de Tijdloze: (Beyoncé, Amy, Madonna, Lady Gaga, Anouk, Yasmine, Skinn, Lianna La Havas, Janelle Monae, M.I.A., Rihanna, Florence & The Machines, PJ Harvey, Birdy, Lorde, Britney Spears, Ginny Blackmore, Dolly Parton, Siouxie and the Banshees, Selah Sue, Lady Linn, An Pierlé, Nina Simone, Billie Holiday, Janis Joplin, Dani Klein, Whitney Houston, Aretha Franklin, Diana Ross, Adèle, Dusty Springfield). Minder oude middelmatige venten. Veel minder oude middelmatige venten.

Minder opinies, meningen, columns. Minder lijstjes van heb ik jou daar. Meer feiten en stukken die je blik op de wereld verruimen. Meer boeken. Minder nieuwe boeken, meer goede boeken. Meer klassiekers (De Meester en de Margarita). Meer leren, meer filosofie. Meer radicale ideeën en wild verzet. Meer traagheid en niemand die zichzelf voorbij loopt.  Minder wegwerp, minder afval. Minder mensen van plastiek. Meer museums, meer schoonheid, meer troost. Meer weten, minder gissen. Meer muziek, meer uit, Minder zetel. Meer jazz, all that jazz. Hier en daar een cocktail. Dansen in de regen. Meer haren in de war. Meer diepgang, minder oppervlakte en simplisme. Meer aandacht, meer mededogen voor de juiste mensen. Minder geduld, meer geduld. Meer groen, meer gras, meer zon. Meer maan, meer sterren, minder licht en mist en nevel. Minder auto, meer te voet. Meer wandelen, flaneren, fietsen, ontdekken, avontuur.

Minder beloven, meer doen. Minder selfies, minder zelfzucht en meer aandacht voor de ander. Minder mensen die niemand opmerkt en stilletjes verdwijnen zonder dat iemand hen mist. Minder drammen, meer luisteren, horen, voelen, zwijgen. Minder drama, meer theater, meer cinema. Meer roze, geel en blauw. Minder wit en minder zwart. Misschien nog eens schaken. Meer zingen zonder te letten op valse noten. Meer vrijheid. Meer stilte, minder ruis. Meer inspiratie en meer kruisbestuiving. Meer vreugde, meer eenvoud, meer neerwaarts kijkende hond. Minder verschil, meer diversiteit en meer eenheid. Minder verlies en minder pijn, minder koorts. Minder zorgen en minder angst. Minder vluchten, minder bommen, minder verwarring. Minder valse profeten en wraakzuchtige goden, minder macho’s, minder gekrenkte zielen en gekwetste ego’s.

Morgen begin ik er zeker aan.