Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Thomas Vinterberg’

Gisterenavond mocht ik van Radio 1 naar het filmfestival om naar Submarino te gaan kijken van Thomas Vinterberg. Fried’l Lesage leidde in, en liet weten dat Vinterberg pas 29 was toen hij ‘Festen’ afleverde. Daarna is hij blijkbaar even op de dool geweest en moet ‘Submarino’ zijn come back zijn.

Ik weet niet hoe levend de hele Dogma 95 beweging nog is en of Submarino volgens die strikte regels van de kunst is gemaakt, maar het is erg lang geleden dat een film mij nog zo naar de keel heeft gegrepen. De titel verwijst naar een marteltechniek: men houdt het slachtoffer net zo lang onder water tot hij bijna verdrinkt.

Submarino vertelt het verhaal van twee broers die opgroeien in wat we voor het gemak maar zullen omschrijven als ‘moeilijke omstandigheden’. Er wordt redelijk wat tijd genomen om hun jeugdjaren te schetsen, daarna is het flash forward naar het leven zoals het nu verloopt voor het broederpaar. Direct leren we dat de diepe wonden die zijn geslagen in het vorige deel van de film verre van verwerkt zijn. De toon van de film is sereen, maar niet onderkoeld. Koele, witte, grijze en blauwe tinten overheersen. Het tijdsverloop van de film (het gebruik van flash backs en flash forwards, zeg maar) zit knap in elkaar.

Maar ondanks deze esthetiek blijft Submarino natuurlijk een bikkelhard, door merg en been snijdend portret van diep gekwetste mensen. We zien hoe verslavingen achteloos worden overgedragen van de ene generatie op de andere, hoe seks een ruilmiddel is met evenveel waarde als harde Deense kronen, hoe niets in het leven van dergelijke mensen ooit eens vanzelf lijkt te gaan. Slechts één personage dat zijdelings aan bod komt is er in geslaagd om de zelfkant van de maatschappij achter zich te laten, en dan nog enkel door radicaal te breken met alle anderen.

Mensen vallen ten prooi aan perversies of een fundamenteel wantrouwen ten aanzien van de ander. Ze begrijpen dat ze nooit begrepen zullen worden, dat ze onderaan alle ladders staan en dat ze die nooit zullen kunnen opklimmen. Wie probeert gaat onverbiddelijk in de fout en wordt genadeloos afgestraft door het systeem. De uitzichtloosheid regeert met ijzeren hand.

Het aangrijpende van de film zit hem net in de subtiliteit ervan: nooit laat Vinterberg zich betrappen op ongeloofwaardigheid en de logica van de feiten is er gewoon. De wetenschap dat er in uw en mijn stad ‘echte’ mensen dergelijke levens leiden is eigenlijk bijna ondraaglijk.

De nieuwe van Vinterberg staat dus als een huis, maar is niet echt voer voor een ontspannende bioscoopavond.

Advertenties

Read Full Post »