Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Random Ramblings’

Bowie weerklinkt op de achtergrond, nog even en de tuin zal in de zon baden. Er is nog een restje winter over en ook dat zal dra overweldigd worden door een nieuwe lente. Nieuwe bloemen zullen de kop opsteken en het onkruid in de tuin zal weer woekeren. Soms fantaseer ik mezelf in een tuinbroek en zonnehoed, wroetend in de grond. De illusie van een simpel leven dat genoegdoening en geluk verschaft, voor lichaam zowel als voor geest. Een routineus ritme dat deint op het andante van de seizoenen.

Tegelijkertijd weet ik: zo’n buccolisch leven is niets voor mij. Daarvoor houd ik te veel van de jachtige stad, het staccato van korte nachten en lange dagen. Van avonden vol drinkgelag en duistere blikken en af en toe een onverwachte opstoot van mysterieus geweld dat gesmoord wordt in een passionele kus. In het hart van de stad is alles opgeblonken, van de kasseien tot de middeleeuwse gevels. De kerktorens reiken hoog, want hier woont God. In de buitenwijken maken de kasseien plaats voor troosteloze invalswegen, aftands asfalt en betonnen woonblokken. De tram kreunt als een asthmatisch oud wijf maar slingert zich niettemin kwiek voort, af en toe nijdig schellend naar onvoorzichtige voetgangers. De restaurants zijn goedkoop, de obers snel en efficiënt. Verderop wordt er geritseld en gesjoemeld, onderhandeld op het scherp van de snee. Er wordt geld en hoop gestuurd naar bestemmingen waarvan de namen exotisch klinken.

Er zijn dagen dat ik wou dat ik mij achter een vlag, een slogan of een idee kon scharen en in het gezelschap van honderden en duizenden anderen luid roepend door de straten kon trekken. Dat ik mij niet opgelaten zou voelen daarover en dat ik de nuance niet zou missen. Dat ik de wereld zou kunnen reduceren tot simpele voors en simpele tegens: the good, the rich and the ugly. Dat ik achteraf naar huis zou kunnen gaan met het gevoel dat er werkelijk iets was gebeurd, of dat er op zijn minst iets te gebeuren stond. Dat de dingen dankzij mij anders zouden zijn, beter. Maar verandert er ooit iets echt, diep, wezenlijk?

Ach, we zijn allemaal bang, boos, gefrustreerd en we voelen ons te dik. We zijn jaloers, bekrompen, zielig en op zoek naar aandacht en erkenning. We zijn het beste dat er op de wereld is gezet, we zijn het slechtste dat er op de wereld is gezet. Elke dag komt de wereld op ons af als een vos op een overvol kippenhok. De baas zaagt, het geld is op en de maand is nog lang. Er zitten putjes in mijn dijen, mijn haren worden grijs en mijn huid is traag als een schildpad.

Zou er nog iemand zijn die ons graag ziet? Zou er nog iemand zijn die ons graag ziet, zelfs als we helemaal gekend waren?

Read Full Post »