Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘nieuw zeeland’

Rode wijn.

De dagen worden langer, daar aan de andere kant van de wereld. Mijn zus post foto’s van plaatsen waar ik vorig jaar was en ziet haar zomer naderen. Ik mis haar.

Onuitstaanbaar is ze. Koppig, asociaal en grofgebekt. Altijd moet ze gelijk hebben, zonder uitzondering. Ze kan 1 wenkbrauw tegelijk optrekken, zodat ze nog meer minachting in haar blik kan leggen dan gewoonlijk. Ze is mijn kleine zus, ons kakkernest. Eerst heeft ze mijn ouders tot wanhoop gedreven, daarna het lerarenkorps van twee scholen. Vervolgens een stuk of wat werkgevers. In de tussentijd vertrok ze naar Frans Guyana, waar ze in de jungle aldaar op zoek ging naar onbekende indianenstammen. In het midden van die zoektocht kreeg ze een gigantische ruzie met haar vriendje, en die verdomde indianen lieten zich ook al niet vinden. Zo blut als een otter woonde ze weken in de buurt van Cayenne in een container. Toen kreeg ik een brief: of ik eens aan ons moeder kon vragen of die misschien een ticket terug naar België kon betalen. Zonder veel plichtplegingen werd de verloren dochter terug in de armen gesloten. Maanden aan een stuk deed ze het ene luizenjobje na het andere om mijn ouders te kunnen terug betalen.

In 1999 vertrok ze naar Ierland, gelokt door het gebrul van de Keltische tijger en de hoop dat ze daar niet of minder zou worden beoordeeld op haar gebrek aan diploma. Ryanair had een paar jaar goede klanten aan onze familie.

In 2008 was het oude liefde die haar lokte. Ze ging zo ver weg, dat verder gaan terugkeren is. Drie jaar zag ik haar niet, hoorde haar sporadisch. Sinds vorig jaar weet ik hoe ze woont en welke weg ze elke dag neemt naar de ferry om naar haar werk te gaan. Ik heb vrienden van haar ontmoet en haar schoonmoeder. Ik vraag me af wat er in haar moestuintje groeit (jaja, de wildebras van vroeger houdt zich nu bezig met groensels kweken). Ik ben in haar supermarkt geweest en ik heb doodsangsten uitgestaan in de passagierszetel van haar auto.

Sinds een paar weken droom ik geregeld van Nieuw-Zeeland en word ik wakker met het verlangen om daar te zijn. Gewoon, om te babbelen met haar en ze nog eens vast te pakken. Om te ondervinden of ze nu al beter kan rijden, of dat vertrekken van op een kleine helling met haar nog altijd een kwestie is van stilvallen, herstarten en dan met gierende banden de straat op te scheuren. Om nog eens een avond bij een glas wijn te zeveren en twee uur later te denken ‘laat maar’ als ze weer eens zo nodig moet denken dat zij altijd juist is en de rest van de wereld verkeerd. Om te giechelen gelijk twee kleine meiskes als we Hollanders Engels horen klappen.

Om maar te zeggen: het duurt vast geen 5 jaar meer, voor de berg nog eens naar Mohammed trekt.

Read Full Post »

Aan de slag in Nieuw-Zeeland

Eerder deze week droomde ik over mijn zus, die in Nieuw-Zeeland woont. Ik ben er veel mee bezig op dit moment, omdat ik voel hoe de donkere dagen van de herfst en de winter dichterbij sluipen. Het is niet de kou, de wind of de regen waar ik mee inzit. Wel de grauwheid en de duisternis die zo lang alles zullen overheersen. De rit naar het werk in het pikdonker en tegen dat je terug thuis bent lijkt de nacht wel al gevallen. Overdag moet je opkijken naar een deprimerend grijs wolkendek dat de tristesse van onze Vlaamse provinciesteden benadrukt. Soms ga ik in die periode naar de zonnebank. Niet omdat ik er wil uitzien als een wortel, maar omdat ik die warmte en dat licht gewoon teveel mis tijdens de winter.

Vorig jaar heb ik zo geen last van gehad, omdat ik van half december tot half januari bij mijn zus op bezoek was, terwijl het daar hoogzomer had moeten zijn. Ok, het was daar toen de natste zomer in jaren en het kon ook al eens grijs zijn, maar ik was toch content dat het vroeg klaar werd en de avond pas viel op het moment dat het ook echt avond was.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik de magie rond Nieuw-Zeeland niet goed snap. Ok ja, het is daar wreed schoon, maar het eten trekt daar op niet veel, tenzij je zelf kookt natuurlijk. Het ironische is natuurlijk dat ik – die eigenlijk liever in Europa reis – nu om de 5 jaar of wat toch eens naar het andere einde van de wereld zal moeten trekken als ik mijn zus nog eens wil zien. Maar goed, er zijn erger dingen natuurlijk.

 

 

Werk.

Het gerucht doet de ronde dat het ontzettend moeilijk is om naar Nieuw-Zeeland te emigreren of er te werken, maar dat moet toch wel een beetje genuanceerd worden. Vergeet niet dat het land ontzettend dun bevolkt is, zeker het Zuidereiland. We spreken hier over  ongeveer 4 miljoen inwoners in een land dat ongeveer 9 maal zo groot is als België. Daarvan wonen er nog eens ongeveer anderhalf miljoen in Auckland. Als je daar dan nog eens een gestage uitstroom bij telt van jonge arbeidskrachten richting Australië, dan is het geen wonder dat bijna elk beroep dat geschoold personeel vereist een ‘knelpuntberoep’ is. Verplegend personeel, dokters en IT’ers zijn enorm gegeeerd, maar ook iedereen die kaas heeft gegeten van mechanica of in de bouw iets kan betekenen is welkom. En als je dat allemaal niet kunt, volstaat het dikwijls de handen uit de mouwen te willen steken bij de een of andere boer of een fabriek.

Jonger dan 30? 

Wie jonger is dan 30, gezond van lijf en leden en hier geen zaken heeft uitgestoken die je een strafblad hebben opgeleverd komt bijna per definitie in aanmerking voor een ‘work permit’ met een geldigheidsduur van 1 jaar. Voor zover ik goed geïnformeerd ben, kun je dat op voorhand aanvragen of je kunt het papierwerk ter plaatse in orde brengen.

Met je ‘work permit’ kun je tijdens het juiste seizoen uiteraard, vrij snel werk vinden op de één of andere boerderij. Dikwijls kun je zelfs op voorhand al solliciteren. Ik ben tijdens mijn reis vorig jaar een boer tegengekomen die een voorkeur had voor Denen of Zweden, maar Europeanen in het algemeen liggen goed in de markt. De kerel in kwestie zorgde zelfs voor logies en stelde zijn seizoensarbeiders zelfs een camionette ter beschikking, zodat ze tijdens hun vrije tijd konden rondtoeren.

 

Auto. 

Over een auto gesproken: het is een veel voorkomende praktijk van mensen die langere tijd in NZ verblijven om een auto te kopen. Wie een beetje het internet afspeurt vindt een boel mensen die hun auto verkopen, een WOF (Warranty of Fitness) inclusief. Zo’n WOF is te vergelijken met onze keuring, en een auto krijgt meestal een WOF van 6 maand. Een verzekering is niet verplicht, een WOF wel.

Hostels. 

Nieuw-Zeeland is bezaaid met hostels (jeugdherbergen). Je kunt er privé-kamers huren of een bed in een gemeenschappelijke kamer (dorm) tegen een schappelijke prijs. Maar wat meer is: het zijn ook hotspots voor werkgevers en werkzoekenden. In veel hostels kun je bijvoorbeeld in ruil voor een paar uur werk per dag gratis onderdak krijgen. Op de prikborden vind je werkaanbiedingen allerhande: horeca, boerderijwerk, taallessen geven, …

Zwart. 

Deze sport is Nieuw-Zeelanders onbekend. Alhoewel er heel wat minder papierwerk aan te pas komt bij bijvoorbeeld het onbezoldigd werken, er is geen werkgever die het in zijn hoofd zal halen om je werk te geven als je niet in het bezit bent van een werkvisum.

Links: 

Volgende links helpen je al een eind op weg voor wie de grote stap wil wagen. Het zijn er maar een paar en er zijn verder legio plaatsen op het internet waar mensen vertellen over hun ervaringen en tips uitwisselen. Je kunt er een heel leven over lezen en het nooit doen!

http://www.newzealandnow.govt.nz/working-in-nz : site van de overheid die alles op een overzichtelijke manier uitlegt en waar je je zoektocht kunt beginnen.

http://www.backpackerboard.co.nz/ : site waar er jobs aangeboden worden, specifiek gericht op het backpackers publiek.

http://www.couchsurfing.org/ : Couchsurfing heeft een redelijk uitgebreide NZ- sectie, waar je zeer veel reis- en werktips kunt vinden.

 

Read Full Post »

Ik heb het ooit al eens uitvoerig uit de doeken gedaan hier, maar ik ben een nogal fervente radioluisteraar. Tijdens de autorit naar het werk meestal StuBru par faute de mieux. Ik heb dan echt nog geen zin om te horen hoe politici en zelfverklaarde opiniemakers op Radio1 eventjes de wereld zullen redden. De jongerenzender dan maar omdat er meer muziek gedraaid wordt, alhoewel die afgewisseld wordt met slechtere en nog slechtere interviewtjes afgenomen door Thomas De Soete. Serieus gast. Is dat nu eigenlijk zo moeilijk om iemand een paar intelligente vragen voor de voeten te werpen, en die min of meer vlot te formuleren? Laat anders de vragen door de redactie opstellen en oefen anders een paar keer.

Vanaf 11 uur, na het vreselijke gezaag van Peeters & Pichal (goddank is dat onding bezig aan de zwanenzang) schakel ik over naar Radio1 (Joos). Tussen 17h en 19h Babel op Klara. Als ik ’s avonds nog naar de radio luister omdat ik nog laat met de auto onderweg ben, zap ik fanatiek tussen de meest obscure stations op zoek naar liedjes die bij mijn stemming passen.

Met al mijn gezaag zou een mens nog beginnen denken dat ik iets heb tegen het Belgische radiolandschap, maar dat is niet zo. Verre van zelfs. Onze nationale zenders brengen een meer dan geslaagde mix van informatie, ontspanning, muziek voor de massa én voor de liefhebbers van allerlei nichegenres. In het buitenland durft het wel eens anders te zijn. In de meeste landen worden de verschillende frequenties bezet door themazenders die zich beperken tot één enkel genre tot je er hoorndol van wordt. In Nieuw-Zeeland was het niet anders. In het begin is het wel tof dat je op het Rock station nog eens onverwacht ‘Eye of the Tiger’ hoort, maar na de derde keer begint het te vervelen. Rond Kerstmis mochten de luisteraars inbellen om te vertellen wat ze zouden eten op Kerstdag of Boxing Day. Een man telefoneerde omdat hij een geweldig surf’n’turf idee had: hij zou een kalkoen vullen met een kip en zo verder beesten in elkaar steken en op de barbecue gooien om zo tot een heerlijk feestmaal te komen. Iedereen was het er over eens dat het een gedurfd maar een geweldig idee was.

Soms vond de radio een station met Maorimuziek. Dat is alsof je André Hazes hoort, maar dan zonder dat je hem verstaat. Tussen de liedjes in werden aankondigingen gedaan van tieners die ergens een feestje gaven voor hun 18de verjaardag.

En toch, op een bepaald moment hoorde ik dit nummer op de radio:

Op het eerste gehoor dacht ik aan een nummer gezongen door een vergeten zwarte diva, maar het bleek om de Amy Winehouse van Nieuw-Zeeland te gaan. Dezelfde badass attitude, een in your face persoonlijkheid. Maar Gin zal nog een paar boterhammetjes moeten eten om haar wijlen voorbeeld te kunnen evenaren: hoewel de muziek catchy is, blijft het toch vooral mainstream pop. En behalve wat stoerdoenerij blijft het tekstgewijs vooral oppervlakkig en weinig persoonlijk.

Maar toch, een charmant nummertje waardoor je het volume van je autoradio wat harder zet.

 

Read Full Post »