Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘huursubsidie’

Ondertussen.

Ondertussen is het twee dagen geleden dat Panorama de meerwaardezoeker liet kennis maken met ‘Het leven zoals het is: kinderarmoede’. Ondertussen las ik in de krant dat voornoemde kinderarmoede het afgelopen decennium is verdubbeld en dat we nu dus 100.000 kinderen in dit land laten opgroeien in omstandigheden met miserie als enige constante.

We zagen een grauw appartementsblok te Aalst, waar ondertussen de Vlaamse vlaggen wapperen aan officiële gebouwen. In de sjofele keuken van de sociale woning bereidt een moeder van 3 een maaltijd. De camera zoemt in op vieze zwarte schimmelvlekken op het plafond en de muur. En daar nog eens, en nog eens.

(Gezondheidsrisico’s van vocht en schimmelvorming  in huis: allerlei vormen van ademhalingsproblemen, chronische rhinitis, astma, eczeem,  allergieën, reuma, verkoudheden, algemene verzwakking van het immuunsysteem).

De huisvestingsmaatschappij heeft volgende goede raad in petto voor wie het probleem signaleert: schimmelvlekken afwassen met javel, laten uitdrogen en overschilderen met witte verf. Moeder: ik heb dat geprobeerd, maar door het vele vocht heeft de behandelde plek geen tijd om uit te drogen, dus ik ben er dan maar mee gestopt. De muurtegeltjes die door de vochtigheid van de muur tuimelen worden op hun plaats gehouden met duct tape. Plamuren heeft geen zin. Mijn kinderen zijn constant ziek, zegt ze droog.

Ondertussen verschuift de deadline voor het bouwen van 43.000 nieuwe sociale woningen in Vlaanderen van 2020 naar 2023. Huursubsidie is er voor wie minstens 5 jaar op een wachtlijst staat.

Op Twitter zegt iemand dat die sociale woningen nu eenmaal geen luxe moeten zijn. Een woning die geen aanslag is op je gezondheid is plots geen basisrecht meer. Het is luxe.

(As soon as you’re born they make you feel small /By giving you no time instead of it all).

Je kunt als alleenstaande ouder op zoek naar een job waar je het minimumloon verdient. Dan heb je ongeveer 200 € meer dan je uitkering. Die gaat dan op aan kinderopvang en verplaatsingsonkosten. Wie werkt kan niet arm zijn.

Een vader maakt zich zorgen: stel dat mijn zoon de capaciteiten heeft om verder te studeren. Wat moet ik dan doen? Ondertussen gaat de hervorming van het onderwijs (niet) door. Ondertussen houdt minister Smet het been stijf: 3.000 gezinnen die recht hebben op studietoelage maar die te laat hebben aangevraagd krijgen hun geld niet. ‘Wij hebben voldoende gecommuniceerd en zelfs een brief gestuurd’. Kansarmoede is ook analfabetisme, de weg niet vinden in de administratieve mallemolen, zo depressief zijn dat je er niet toe komt je post te openen. Ondertussen weten we perfect welke kinderen recht hebben op welke studietoelage, maar het automatisch uitkeren ervan in het begin van het schooljaar – op het moment dat het nodig is dus – zal waarschijnlijk te simpel zijn.

Ondertussen mag Omega Diamonds 160 miljoen € betalen om vervolging wegens fraude te ontlopen.

(They hurt you at home and they hit you at school / They hate you if you’re clever and they despise a fool).

Een meisje zegt: “wij mogen per dag een half glas melk drinken, meestal ‘s morgens. De rest van de dag drinken wij water.” Er wordt aangeschoven bij liefdadigheidsinstellingen. Een volle kar eten voor 50 cent slechts. Een dame belast met de administratieve controle gaat na hoeveel beleg er in de kar zit, en fruitsapjes. Waardigheid en trots, daar heb je als arme mens enkel maar last van.

Een men vertelt hoe het is gegaan: mijn grootouders leefden zo, mijn ouders leefden zo. Ik heb thuis niets gekregen, geen geld, geen kennis, geen liefde.

(When they’ve tortured and scared you for twenty odd years /they expect you to pick a career / When you can’t really function you’re so full of fear). 

De jongen zou graag voetballen, is nog jong genoeg om te dromen van een carrière bij Barcelona. Mama zegt: ik kan dat niet betalen.

Armoede is meer dan te weinig geld. Het is voortdurende stress, afwijzing, uitsluiting, de wetenschap dat je je kinderen te kort doet. Het is vieze vuiligheid die hoort bij wonen in een buurt waar iedereen in wanhopig moet krabben om het einde van de maand te halen en daar nooit in slaagt. Het is horen hoe op school vertellen over een leven dat rijk is aan mogelijkheden, uitstapjes, reisjes of een simpel bezoek aan de cinema. Het is het kind dat vraagt ‘waarom zij wel en wij niet?’. Het is verantwoording moeten afleggen voor elke stap die je zet, het is de betutteling van anderen die nu eenmaal toevallig een betere startplaats hadden in het leven.

Het is een kind van 9 dat zegt bang te zijn binnenkort op straat te moeten wonen.

Ondertussen hoor ik Dalrymple als huisideoloog van de N-VA beweren dat mensen kiezen voor dit soort van bestaan.

(A working class hero is something to be).

 

Advertenties

Read Full Post »