Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘de hel’

Een hardwerkende Vlaming.

Ik kan er mij best wel iets bij voorstellen, bij zo’n hardwerkende Vlaming. Werkt van maandagmorgen vroeg tot vrijdagavond laat, en smijt er nog een paar onbetaalde overuren bij, omdat al de rest dat ook doet. Rijdt gelukkig wel op kosten van de baas, en ziet er dus geen graten in om tijdens het weekend de hele familie in te laden om 150 km heen naar een outletshoppingwalhalla te karren. Rondjes toeren op zoek naar een parking. En dan 150 km terug, de wagen volgeladen met oudewijvenbrol. Vloeken op de file.

In de tijd dat ik van interimjob naar interimjob zwierf kwam ik ooit terecht op de afdeling productieplanning van een Amerikaans kledingmerk. Ik moest artikelnummers aanmaken en barcodes genereren. Niemand durfde naar huis gaan om kwart over vijf, want dat ‘werd niet gedaan’. Ik probeerde mijn werk zo traag mogelijk te doen, want er zijn maar zoveel artikelen natuurlijk. Zevendertig malen de Europese prijslijsten controleren was anders ook een optie. In de traphal telefoneren met mijn lief.

Ik heb nachtwerk gedaan, ik heb de benen van onder mijn lijf gelopen in de horeca. Ik ben secretaresse geweest en ik moest elke middag de boterhammetjes van mijn bazin smeren. Ik werkte elke dag onafgebroken van 9h tot half zeven en verdiende 32.000 frank. Dat was in 1997 en is omgerekend nog geen 800 euro. Omdat mijn bazin een oplichter was en op een dag met de noorderzon verdween moest ik langer dan een jaar wachten op een deel van mijn loon, ontslagpremie, enkel en dubbel vakantiegeld. Van het Fonds voor Sluiting van Ondernemingen kreeg ik alles samen 30.000 frank of zo. Ik heb meerdere malen de hel van de callcenters overleefd. Ik heb de directrice van zo’n boîte het personeel horen verbieden om in de voormiddag naar de WC te gaan, omdat er anders te veel telefoontjes gemist werden. Omdat ik dacht in Brussel meer te kunnen verdienen, ben ik voor dag en dauw opgestaan, sleurde een half slapende kleuter het bed uit en sommeerde haar naar school. Minstens 3 x in de week moest ik dan iemand anders vragen om haar van de opvang te halen omdat ik er door de file zelf niet geraakte. Volledig opgenaaid thuiskomen, eten maken, kind in bad, kind voorlezen, kind in bed.

Waarschijnlijk was ik toen een hardwerkende Vlaming. Ik moest toen zwaar onderhandelen om een loon van zegge en schrijve 1.250 € op mijn bankrekening te zien verschijnen. En dan nog werd mij het gevoel gegeven dat ik door mijn exorbitante looneisen het bedrijf in kwestie persoonlijk naar de knoppen hielp.

Nu werk ik drie dagen in de week. Daar verdien ik meer mee dan toen ik vroeger nog full-time van hot naar her stuiterde. De andere dagen doe ik ‘niets’, zoals dweilen, of de administratie. Of ik schrijf. Of ik werk voor een klant, als zelfstandige in bijberoep. Ik ben al lang geen hardwerkende Vlaming meer. Ik heb geen eigen auto en geen eigen huis. Wel een pensioenspaarplan. Dat is overigens redelijk lachwekkend, dat pensioenspaarplan, want er is veel kans dat de bank waar ik dat geld bij onderbreng het uiteindelijk reduceert tot een waardeloze hoop papier en in ruil daarvoor de grote baas beloont met een hoop miljoenen euro’s.

Wie een hard werkende Vlaming wil zijn, die doet maar. Ik heb het wel gehad. Rijk word je niet van al dat harde werk. Gelukkig was ik ook al niet.

Fuck the system, before it fucks you.

Advertenties

Read Full Post »