Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2012

In den beginne was er de Ondernemer en de welvaart was bij de Ondernemer, en de Ondernemer was welvaart. En de Ondernemer sprak: laat er welvaart zijn en er wàs welvaart.

En op de eerste dag schiep de Ondernemer de markt en het geld. En er werd gekocht en geruild en de eerste charlatans doken op.

En op de tweede dag schiep de Ondernemer banken en wissels en waardepapieren en de lening en de afbetaling, zodat er nog meer gekocht en verkocht kon worden. En de Ondernemer leerde de consumenten kopen op krediet en inde woekerrentes, zodat hij rijk werd.

En op de derde dag schiep de Ondernemer een belangenorganisatie en hij liet die leiden door zijn eniggeboren Zoon met de lippen die vrouwen in het hele land deden verlangen naar fluwelen kussen en een muntjesfrisse adem. En de belangenorganisatie droeg het Ondernemersevangelie uit en preekte in de straten en op de pleinen en op de televisie en de radio. Voorwaar, ik zeg U, wat goed is voor de Ondernemer is goed voor allen. Want koopt en eet, en gij zult vrij zijn. En koopt en drinkt, en geeft cadeau’s met Kerstmis en Nieuwjaar en Valentijn en Pasen en Pinksteren en vergeet ook de Communies niet en Moederdag en Vaderdag en we smijten er op het einde van het jaar ook nog een Halloween tegenaan voordat we Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten op uw allen loslaten. Want zij die consumeren, zo zeg ik u, hen behoort het rijk der tevredenen toe.

En op de vierde dag schiep de Ondernemer de reclame en advertenties en spaarzegels en klantenkaarten en de solden en de sperperiode.

En op de vijfde dag schiep de Ondernemer de pop-up store waar hij brol van jaren geleden kon verkopen tegen veel te hoge prijzen.

En op de 6de dag schiep Hij de shoppingcentra en de beurzen. En Hij zag hoe zijn consumenten op zondag daarheen gingen om de tristesse van hun eenzame huwelijken te vergeten, en de grillen van hun kinderen te stillen met Luikse wafels, giftig roze suikerspinnen, slappe hotdogs, smakeloze hamburgers, softijsjes wemelend van bacterieën, mierzoete nepkoffies en frieten uit gebakken lucht. In naam van de consumptie en de gezelligheid waanden ze hun leven incompleet zonder geurkaarsen, gestileerde peper- en zoutvaten, gepolierde halfedelstenen, sierkussens, Bongobons voor belevingsweekends, handzeep met drukpompjes, fluogroene onderleggers, kaasschaven, plaids uit polyester, servetringen, LED-schermen, tabletcomputers, slimme telefoons, 40 verschillende kleuren nagellak, sushimatjes, aperitiefglaasjes, cocktailprikkers, tapaslepeltjes, een steengrill en een fonduestel en een raclettetoestand.

Hij zag hoe mensen als ijverige rijen mieren aanschoven aan de afrit wachtend op een plaatsje op een uitgestrekte parking van een winkelcomplex en hoe ze elkaar net niet de kop insloegen op het moment dat een rivaliserende auto hun plaatsje dreigde in te pikken. Er wordt slenterend en zuchtend 500 meter overbrugd naar de belevingswinkel. Muzak zoemt uit de luidsprekers en stompt de zintuigen verder af.

En op  de 7de dag wilde de Ondernemer zich te rusten leggen en naar het voetbal kijken. Maar Hij zag hoe heel zijn systeem rammelde en piepte en kraakte in al zijn voegen, hoe de luchtkastelen met stratosferische fundamenten weggevaagd dreigden te worden door turbulentie op hoog niveau. Hij verstond er geen kloten meer van, van al die aandelen, call opties, put opties, effecten, obligaties, kasbons, warrants, futures, coupons, bonds, naked shorts, swaps en forwards. De markt was ‘de markten’ geworden, een systeem als een Hydra. Gulzig slokt de slang haar eigen staart naar binnen.

Het water loopt steeds sneller naar de zee, en zij die al veel hadden werd veel gegeven. En zij die weinig hadden werd nog meer afgenomen. Want hoewel hij zich trots op de borst als Ondernemer klopte, in de ogen van de mastodonten was hij een kleine garnaal. Zij, met hun holdings en banken en lobbymannen en advocaten en juristen en fiscalisten en accountants en boekhouders en hun controllers. Met hun notionele intrestaftrek en risicokapitalen en investeringssubsidies en wetten en decreten en verordeningen op hun maat gemaakt.

En zij bleven buiten schot, terwijl Hij, de Ondernemer werd geplaagd en gepest en belast en uitgeperst als een limoen op weg naar een  Mojito. En hij klaagde steen en been en merg en pijp en huilde zich de ogen uit en de portefeuille leeg omdat hij zich van vijand had vergist.

Advertenties

Read Full Post »

Oh, wat haat ik haar, onze Paris Hilton van de Lage Landen. En als u denkt dat ik het woord ‘haat’ gebruik om een milde ergernis te bedoelen, dan heeft u het mis. Ergernis, dat is wat ik voel als de caissière van Delhaize zich nog maar eens vergist bij het inscannen van mijn boodschappen of de klant voor mij vergat zijn bananen te wegen.

Ik haat haar nasale stemgeluid, haar lelijke accent, haar visblauwe ogen. Haar domheid, haar banaliteit, haar emotionele achterlijkheid. Het dwaze kindvrouwtje dat ze speelt. Een karikatuur van een karikatuur. Ze draagt schoenen van Louboutin. Van wie? Van een omhooggevallen designer die schoenen ontwerpt die vooral in de smaak vallen van call-girls van het duurdere soort en vrouwen van voetballers. Ze kosten een half maandloon maar ze hebben een rode zool. This one goes to eleven.

Maar het  meest van al haat ik het forum dat ze krijgt om haar overbodigheid te etaleren. Het lijkt niet uit te maken op welke dag ik langs de televisiekanalen zap, vroeg of laat is daar het moment waarop ze het scherm overneemt. Ze gaat naar Disneyland Parijs en ze is kei-zenuwachtig voor een ontmoeting met een figuur gestoken in een Mickey Mouse pak. Ze oefent met haar man voor een spelletje Pictionary en kan later niet tegen haar verlies.

Er wordt over haar geschreven, bericht, gemeld. Ze brengt een boek uit, een kerstsingle, parfum, waspoeder. Je kunt naar haar verjaardagsfeest voor 295 €. Je kunt iets winnen door haar te imiteren.

Blauw en groen van nijdigheid sla ik uit als ik bedenk hoeveel werkelijk getalenteerde mensen het moeten doen met een fractie van de aandacht die haar te beurt valt. Schrijvers, dichters, schilders, muzikanten, ontwerpers, filmmakers. Om hun rekeningen te betalen rijden ze met een taxi of ze werken in een callcenter. Anderen werken tegen een belachelijk laag loon en van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de audio-visuele sector. Hun liefde voor hun kunst wordt uitgebuit door de geldwolven aan de top, want die weten: voor elk luizig baantje staan er tientallen jongmensen gretig te trappelen.

Het merendeel van dit talent moet het stellen zonder sponsors, zonder lucratieve contracten, zonder airplay, zonder uitgever, zonder interviews en zonder besprekingen. Het enige wat ze hebben is hun talent en hun geloof erin, de schouderklopjes van wie hen kent. Ze spelen in lawaaierige kroegen of in zaaltjes achteraf en krijgen daarvoor 2 drankbonnetjes in ruil. Ze hebben meer talent in hun kleine teen dan die del uit Beverly Hills in heel haar familie.

Read Full Post »

« Newer Posts