Vorige nacht lag ik nog eens wakker. Onder mijn ribben deed het zeer, rechts onder het middenrif. De gal die ik niet kan spuwen wordt langzaam steen. Ik maande mijn hart tot rust aan, sprak mijn gedachten streng toe. Vandaag loop ik rond in een lijf dat twijfelt en met een hoofd dat hapert.
Zondagnacht werd ik wakker en ik moest mijn vingernagels uit mijn handpalmen plukken. Mijn nek weigert nog langer het gewicht van mijn hoofd te torsen, mijn armen zijn lam en nutteloos. Ik weet niet meer waarheen in dit glazen huis. Ik zou licht en vrij willen zijn, zoals klaprozen in een berm.
Maar ik ben een mier, gevangen onder jouw vergrootglas. Ik leef met jouw speldenprikken op mijn gevoelige plekjes zoals het holletje achter mijn oorlel of mijn hart, die verdomde sentimentele spier. Je doet alsof je niet weet welke woorden mij raken als scherpe kiezels uit een katapult. Dan leg ik mij op de tafel, naakt en ik wijs één voor één mijn blauwe plekken aan. Jij kijkt ze weg.
Je bekent enkel wat ik al weet, en dan nog. Zelfs nu serveer je mij enkel je stille zwijgen. Jouw geheimen zijn reusachtig als de bergen. Je verdwaalt. Mijn aanwezigheid is een zweepslag, elke keer weer.
Wat moet ik doen, nu jij je ogen lijkt te willen opeten van spijt? Niets.
