Ik zal maar direct bekennen dat ik een prutser ben. Een amateur die zich in hult in de vermomming van de professioneel. Veel te rap content. Ik hoor het mijn vader nog zeggen, talloze keren. ‘Gij zijt veel te rap content met uzelf!’. Soms gebruikte hij de vermanende variant ‘ge moet zo rap content niet zijn’. Mijn vader is natuurlijk nog van de generatie ‘Altius, Fortius, Citius’. Content zijn met jezelf zat er voor zijn leeftijdsgenoten niet in, integendeel.
Mijn moeder was niet veel beter. Voor mijn 15de verjaardag of zo kreeg ik van haar een ex libris cadeau met daarop de niet mis te verstande zinsnede ‘Plus Est En Vous’. En nu gij! Niet dat de reprimandes van mijn vader of de subtiele hints van mijn moeder veel hebben geholpen. Ik bleef me verder over de sloot hakken doorheen mijn humaniora. Leraren voelden zich persoonlijk beledigd door mijn ostentatieve desinteresse in hun vakgebied. Mijnheer Facon die fysica gaf heb ik blijkbaar ooit ongelooflijk geschoffeerd door op het examen met Kerstmis 98% te halen, terwijl hij mij op het volgende rapport een magere 3/10 moest geven. Ik ben er zeker van dat mijn leraar Latijn, mijnheer Nelis me een paar examens persoonlijk naar de 50% heeft geloodst omdat hij nog met mijn moeder had gestudeerd (en een beetje bang van haar was).
Aan de universiteit van hetzelfde laken een broek. Op een bepaald moment wist ik dat het mogelijk was om weken aan een stuk te brossen. In plaats van naar de les te gaan verdeed ik mijn tijd en mijn geld op café of las ik Kafka voor aan fragiele jongens die dat nooit meer te boven zijn gekomen. Vlak voor de Paasvakantie wrong ik een deel seuten van mijn jaar de arm om zodat ze mij hun onberispelijke nota’s leenden. Meestal was ik er nog door in eerste zit ook. En ik content natuurlijk.
De laatste jaren ben ik mijn innerlijke prutser meer en meer beginnen accepteren. Ja, ik kan uitstellen en tijd verliezen als geen ander. Ik kan mij voornemen om vanalles te doen om dan vier dagen verder te constateren dat er niets, maar dan ook niets van in huis is gekomen. Als ik min of meer mijn weg terug vind in mijn kamer is het ook goed. Nee, ik zal nooit het grote administratiewonder van dit tijdvak worden. Ja, ik weet dat ge beter uw boetes en uw rekeningen op tijd betaalt omdat ge anders aanmaningskosten moet betalen. Nee, ik betaal ze nog altijd niet op tijd, tenzij ge mij een domiciliëring aan mijn been kunt lappen. Er zijn waarschijnlijk videotheken in dit land die door mij hun faillissement hebben moeten aanvragen. Uit bibliotheken ben ik geband. Ik heb er meer dan een jaar over gedaan om een bewonerskaart voor mijn auto aan te vragen. Dat heeft me ettelijke retributieticketjes opgeleverd van 25 € wegens het niet betalen van een parkeerticket. Soit, ik ga stoppen voor ik helemaal slecht word.
Dus ja, ik sta nu moedig recht bij de vergadering van de Anonieme Prutsers en ik zeg: mijn naam is Wendy, en ik ben een prutser. (Applaus).
