De Samsung-rant

Mia heeft onlangs eindelijk de stap gezet naar een smartphone. Gelukkig heeft ze daarvoor veel morele steun voor gekregen van Paul, haar man. Mia is namelijk een beetje bang van al die technologie, net zoals zoveel andere vrouwen. Al die knopjes en die geluidjes, dat is toch om zenuwachtig van te worden! Bovendien heeft Mia ook geen tijd om zich met ‘de laatste innovaties’ bezig te houden! Wanneer zou ze dat moeten doen? Mia is veel bezig met haar kinderen en is ook een ware keukenprinses. Elke dag komt er een lekkere, verse en voedzame maaltijd op tafel. Daar staat ze op. Na het eten is het tijd om de kinderen te helpen met hun huiswerk en als ze daar mee klaar is, staat het huishouden nog op haar te wachten: een hemd strijken voor haar man die manager is bij een grote firma, de keuken poetsen van boven tot onder, nog vlug even met de Swiffer door de living, … A woman’s work is never done! Als Mia ‘s avonds in de zetel ploft, heeft ze nog net energie genoeg om te zappen tussen VijfTV en Vitaya, tenzij Paul naar het voetbal kijkt. Dan bladert ze graag in een tijdschrift, zoals Nest bijvoorbeeld. Dat staat vol tips om je huis te decoreren, een Provençaalse tuin aan te leggen en nieuwe receptjes met vergeten groenten.

Paul heeft natuurlijk al een lange tijd een smartphone op zak. De ambitieuze salesmanager heeft er eentje gekregen op zijn werk, zodat hij ook op de baan zijn mails kon lezen. Daarbij, hij is altijd wel geïnteresseerd geweest in nieuwe snufjes. Als hij geen meeting heeft ‘s avonds, surft hij terwijl zijn vrouw het eten klaar maakt op zijn tablet naar allerlei technologiesites en leest op fora lezerreviews over nieuwe snufjes. Omdat hij vorige maand ‘verkoper van de maand’ was, heeft hij nu een nieuwe iPhone gekregen. Zijn oude Galaxy heeft hij dan maar aan zijn vrouw gegeven, zodat ze eindelijk eens leert werken met zo’n ding. Hij is het een beetje beu dat Mia altijd aan zijn oren komt zagen om een fotootje van de kinderen of van hun hond te nemen en op Facebook te zetten.

 

Op het schoolfeest van Jasper, dat Paul jammer genoeg moest missen omdat hij van zijn werk het seminarie ‘Verkopen met de Glimlach’ moest bijwonen, heeft Mia als trotse mama het optreden van haar zoon gefilmd. Met haar telefoon! Wat gaan ze nog allemaal uitvinden eigenlijk??  Nu wil ze dat filmpje natuurlijk tonen aan iedereen op het werk en de familie. Omdat ze dat ingewikkelde apparaat nog niet goed kent moet ze nog een beetje zoeken: doorspoelen, pauzeren, de full screen optie, … Pffft, moeilijk hoor! Daarbij, ze is ook bang om iets verkeerd te doen. Voor je het weet is dat ding kapot of dat filmpje weg. Ze mag er niet aan denken!

Op het moment dat ze bijna begint te huilen van frustratie snelt die lieverd van een Paul haar te hulp. ‘Kijk zo!’, doet hij haar voor. Mia smelt een beetje. Wat heeft ze toch veel geluk met die slimme vent van haar. Ze zou niet weten wat ze zonder hem zou aanvangen. (Tip voor Mia: de handleiding lezen of een tutorialfilmpje opzoeken op Youtube).

Paul weet dat ik sta op orde en netheid. Hygiëne is essentieel in een goed huishouden, en ik vind het ook zeer belangrijk dat mijn man kan thuiskomen in een huis dat er opgeruimd bij ligt en goed gepoetst is. Ok, hij durft ‘s avonds laat, na een vergadering met een belangrijke klant, al eens vragen dat ik een vettige pizza in de oven schuif, maar hij moet niet met zijn vettige handen aan mijn touchscreen zitten! Mijn smartphone hou ik liever vrij van allerlei bacterieën. Ik heb op Vitaya trouwens ooit eens een documentaire gezien over een vrouw die bijna is gestorven door een virale infectie die ze via haar telefoon had opgelopen. Een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn op dat vlak.

Gelukkig hebben ze daar bij de telefoonfabriek aan gedacht: Paul toonde mij op een avond nonchalant-superieur dat je ook al schuddend van de ene foto naar de andere kunt springen. Daar zou ik dus zelf nooit op gekomen zijn!

 

Zoals alle vrouwen ben ik onzeker over mijn gewicht en mijn figuur. Ik mag er niet aan denken dat Paul mij niet meer aantrekkelijk zou vinden door dat ik mij heb ‘laten gaan’. Ok, ik natuurlijk wel twee kinderen op de wereld gezet dus het zit allemaal niet meer zo strak, maar dat betekent nog niet dat ik in een dik vet zwijn moet veranderen. Paul heeft al eens een affaire gehad met een secretaresse op zijn werk, maar we hebben dat gelukkig uitgepraat. De schrik zit er bij mij goed in, dus ik let goed op wat ik eet en ga ook twee keer per week naar de Zumba. Maar nu kan ik dus nog neurotischer dan anders met voedsel omgaan: ik heb namelijk een app gevonden waarmee ik van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat de calorieën kan tellen. Als ik verleiding voel opkomen om eens van een lekker stukje taart te genieten, voer ik dat direct in en zegt die app mij onmiddellijk hoeveel vet, suiker en koolhydraten zoiets bevat. Dan voel ik mij natuurlijk veel te schuldig en is het veel gemakkelijker om die ongezonde dingen te laten voor wat ze zijn. Wist je trouwens dat een verse wortel maar 45 calorietjes kost? En dat is ook lekker, maar bovendien gezond.

Bedankt Samsung!

PS: Over mijn dochter Julie heb ik niets bijzonder te melden, behalve dan dat ze een beetje verlegen is. Ze durft niet optreden tijdens schoolfeesten, dus ik moet van haar geen videootjes posten op facebook.

 

Read Full Post »

Uw man begrijpt u niet en daar kan hij niets aan doen.

Zelfverklaarde intellectuelen op zoek naar degelijk leesvoer hebben tegenwoordig – en vooral bij gebrek aan een Vlaamse evenknie – een abonnement op het Nederlandse weekblad De Groene. Slow-journalism! Met themanummers over immigratie en asielzoekers of het energiebeleid in Nederland en Europa. Lange, degelijke artikels over economie, literatuur, seksualiteit en allerlei andere leuke dingen voor de mensen. En dat alles ook nog eens uitstekend geschreven, onderbouwd en geredigeerd.

Telkens iemand vraagt welk blad de moeite waard is om te lezen sta ik als een opwindaapje te springen: De Groene! De Groene! Lees De Groene! In marketingtermen heet het dat ik een ‘ambassadeur’ van het merk ben.

Maar gisteren zag ik online een artikel verschijnen met de titel: Uw man begrijpt u niet en daar kan hij niets aan doen. Ik kreeg, eerlijk waar, bijna tranen in mijn ogen van teleurstelling. Als ik dat soort koppen wil zien, dan surf ik wel naar de site van Knack of Het Laatste Nieuws of zo, waar dat soort hap-slik-klaar berichtgeving schering en inslag is. Mannetjes dit, vrouwtjes dat. Meisjes zus, jongens zo. Parkeren, geld uitgeven, spelletjes spelen, ruiken, proeven, ziektes, emoties verwerken, … Alles wordt graag in het licht gezien van de o zo populaire  ’Venus/Mars’ tegenstelling. Een wetenschapper met een beetje serieux zal u zeggen dat het voor het overgrote deel allemaal dikke zever is. Dat mannen en vrouwen verschillen, maar dat die verschillen niet zo hemelsbreed zijn als ze worden voorgesteld. Dat de verschillen binnen de onderzochte groepen dikwijls groter zijn dan de verschillen tussen de groepen en dat vermeende verschillen dus eerder terug te leiden zijn op individu dan op geslacht. Dat het in veel gevallen gaat om aangeleerd gedrag dat even goed kan afgeleerd worden.

Maar goed, om één of andere bizarre reden vond De Groene het nodig om een flutartikel over een flutonderzoek te brengen onder een sensationele titel. Misschien is het een eenmalige uitschuiver, maar ik voel mij toch een beetje bedrogen. Een beetje alsof je beste vriend je na jaren van innige vriendschap toevertrouwt dat hij fan is van Milk Inc of zo.

Maar goed, genoeg emotie. Nu de feiten.

Waarom is het onderzoek  in kwestie een flutonderzoek?

Ten eerste: omdat het aantal participanten veel te klein is. Een eenmalig onderzoek met 22 deelnemers kan moeilijk gezien worden als doorslaggevend. Deelnemers aan het onderzoek waren allemaal vrijgezel, wat op zijn minst vraagt om een herhaling van het experiment met andere groepen mannen (homoseksueel, mannen in een lange relatie/huwelijk).

Ten tweede: verschillen binnen de groep worden niet gerapporteerd of er wordt niet op ingegaan.

Ten derde: het onderzoek werd blijkbaar enkel overgenomen door SciencePalooza, waar de kwaliteit van de berichtgeving nogal wisselend is. Andere, meer gerenommeerde wetenschapsites en -blogs hadden er blijkbaar geen aandacht aan te besteden. Er had bij de redactie van De Groene wel een alarmbelletje mogen rinkelen. Wat zeg ik? Een Seveso-alarm ware beter op zijn plaats geweest.

Conclusie: dit onderzoek toont aan dat 22 single mannen uit Duitsland beter emoties herkennen bij mannen dan bij vrouwen. En wat maakt Judith Brouwer, journalist in kwestie daar in haar artikel van? Na een heleboel ‘vermoedens’ en zaken die ergens ‘aan toegeschreven’ worden krijgen we volgende uitsmijter:

“De neurowetenschappers speculeren over de evolutionaire logica van de gevonden verschillen; om te overleven was het vroeger tijdens de jacht belangrijk snel iemands gemoedstoestand in te kunnen schatten. De kans om een man tegen te komen was aanzienlijk groter. Mogelijk is daarom het vermogen om vrouwen te begrijpen wat onderontwikkeld gebleven.“

Veel speculatie dus, gelardeerd met een staaltje evolutionaire logica waar nog nooit enig tastbaar bewijs voor is gevonden. De jacht, namelijk, waarvan het helemaal niet zeker is dat die enkel aan mannen was voorbehouden. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de moderne mens ongeveer 10.000 jaar geleden de overgang maakte naar een sedentair leven in landbouwgemeenschappen. En die trend werd natuurlijk ook gestuurd vanuit een drang om te overleven. Het boerenleven bood nu eenmaal meer veiligheid, maakte langzamerhand technologische en intellectuele ontwikkelingen mogelijk, etc …  Maar voor bepaalde wetenschappers is de tijd blijkbaar stil blijven staan in de periode ‘jagers-verzamelaars’ en is er sindsdien in het menselijke denken, handelen en voelen geen enkele evolutie meer waargenomen. We reageren dus nog altijd volgens instincten van een lang verdwenen gemeenschap en  noch socialisatie, noch opvoeding, noch kennisverwerving hebben enig effect op ons.

Jagers en verzamelaars, dat zullen we zijn tot het einde der tijden.

De conclusie van het artikel?

“Mannenhersenen doen hun best. Ook al begrijpt uw man u niet altijd, het is geen onwil.”

Uhu. Mannen zijn dus emotionele analfabeten, die je als vrouw best behandelt als een onwillige kleuter.

Triest.

Read Full Post »

Quota. Een argumentarium.

Gisteren blogde ik ‘De mythe van de competentie‘, waar ik dus een lans breek voor quota voor vrouwen. Uiteraard kwam daar reactie op, en voor het internet zijn doen redelijk interessant en inhoudelijk (in plaats van onnozele dooddoeners en persoonlijke aanvallen). Het verdedigen van quota is een niet makkelijk omdat de materie complex is. Daarom hieronder een analyse van de kritiek.

“Naast competentie zijn er zó veel meer criteria op te noemen die mensen in de richting van een bepaalde job sturen. Overigens: ik begrijp niet waarom ‘mensen’ opgedeeld zouden moeten worden in ‘mannen’ en ‘vrouwen’, zo kan ik nog wel een stuk of honderd andere categorieën maken om mensen in 2 groepen te verdelen, en altijd zal er dan één categorie ondervertegenwoordigd zijn. Maar why the fuck.”

Ok, toegegeven, de interessante kritiek begint redelijk zwak. Het is niet alsof ‘mannen’ en ‘vrouwen’ 2 arbitraire categorieën zijn. Verschillen tussen de geslachten zijn er nu eenmaal en het is absoluut geen toeval dat mannen en vrouwen anders behandeld worden. Uiteraard kun je mensen opdelen in willekeurige groepen, om dan tot de conclusie te komen dat er bijvoorbeeld zeer weinig éénbenige bedrijfsleiders zijn of zoiets. Maar passons en over naar waar het wel zinnig wordt.

“In het bedrijf waar ik werk — een opleidingscentrum voor laaggeschoolde volwassenen — is meer dan 80 % van het personeel een vrouw, gesteld dat er quota voor mannen zouden komen, dan zou dit de kwaliteit van onze organisatie serieus naar beneden halen, gewoon omdat het een beroep is dat de meeste mannen minder ligt.”

De man heeft gelijk en ongelijk: gelijk als hij zegt dat mochten er op dit moment quota ingevoerd worden voor mannen in zijn organisatie de kwaliteit van de organisatie naar beneden zou halen. De reden daarvoor is dat de instroom aan mannen in dat soort van onderwijs te laag ligt. Er zijn veel te weinig leraren lager en middelbaar onderwijs, en dat is een kwalijke evolutie. Daar moeten dringend oplossingen voor gevonden worden die ervoor zorgen dat mannen het beroep terug aantrekkelijk gaan vinden. In elk geval zou ik de HR-verantwoordelijke van het opleidingscentrum voor laaggeschoolde volwassenen aanraden vooral op zoek te gaan naar mannelijke docenten en in het geval van gelijkwaardigheid van kandidaten resoluut voor mannen te kiezen.

Ongelijk heeft hij in het discours dat onderwijs een beroep is dat ‘de meeste mannen minder ligt’. Deze manier van denken is een schoolvoorbeeld van hoe schadelijk genderstereotyperingen zijn. Tot diep in de jaren 60 was het overgrote deel van het onderwijzend personeel mannelijk. Vrouwen mochten het beroep uitoefenen tot ze getrouwd waren en werden dan verondersteld thuis te blijven. Een onderwijzer genoot status en aanzien. Er was niemand die het in zijn hoofd zou halen om te zeggen dat onderwijzen een vak was dat ‘de meeste mannen minder ligt’. Dat dat nu wel gebeurt, is te wijten aan een aantal culturele verschuivingen die ervoor gezorgd hebben dat vooral vrouwen voor het beroep kiezen: het feit dat het makkelijker is om voor je gezin te zorgen, bijvoorbeeld. Dat je er makkelijk deeltijds aan de slag kunt. Tegelijkertijd met de instroom van vrouwen kunnen we ook een afwaardering in status van de functie vaststellen, wat de ‘mannenvlucht’ nog versnelt, jammer genoeg. En hoe minder mannen in het lager en middelbaar onderwijs, hoe minder mannelijke docenten die laaggeschoolde volwassenen gaan begeleiden, hoe minder rolmodellen voor jongens in die functies. De evolutie versnelt in die zin zichzelf, de uitval in het onderwijs bij jongens wordt steeds groter. Iemand poneerde onlangs dat een van de mogelijke redenen daarvan is dat het verwerven van kennis door bepaalde groepen niet meer als ‘mannelijk genoeg’ ervaren wordt. Ik weet niet of het onderzocht is, maar het lijkt me een zeer interessante piste.

Ik durf er verder mijn handen voor in het vuur te steken dat wie het organigram van het bedrijf in kwestie bekijkt tot de conclusie zal komen dat hoe hoger de functie is, het aantal mannen exponentieel zal toenemen. Onder de docenten zal het misschien een 80/20 verhouding zijn in het ‘voordeel’ van de vrouwen, aan de top van het bedrijf zou het goed kunnen dat je net de omgekeerde verhouding aantreft.

En ja: er bestaat zoiets als de ‘glazen kelder’, er meer ongeschoolde mannen dan er ongeschoolde vrouwen, waardoor de meeste vuilnismannen mannen zijn. Maar dat is dan weer een heel ander debat.

“(deze vorige zin mag ik trouwens zonder problemen schrijven, omdat het over mannen gaat, want zou ik het zelfde beweren over vrouwen, dan ben ik een gore sexist).”

Euhm … Het debat zou makkelijker te voeren zijn, mochten mensen zich onthouden van dit soort emotionele uitbarstingen die nergens op slaan en slechts willen benadrukken hoe zeer de arme mannen tegenwoordig slachtoffer zijn.

“Ik heb de betrekkelijke en zeer noodlottige eer gehad om een paar politieke kandidates (als rechtstreeks gevolg van de quota voor kieslijsten) te ontmoeten op straat, vorig jaar in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Ik bleek hun partijprogramma beter te kennen dan zij zelf, …”

Aah, de casuïstiek! Mijn grootvader rookte elke dag een pakje sigaretten en is 90 geworden. Laten we alle studies overboord gooien, want iemand kent iemand wiens hondje in dezelfde straat woont (enzzzzzzzzzzzzzzzzz …).

” dus uw bewering “Quota installeren betekent niets meer of niets minder dan op zoek gaan naar de bekwaamste vrouw voor een bepaalde functie”slaat volgens mij (en ook volgens het woordenboek) echt nergens op (vraag maar aan de politieke partijen die hun lokale lijsten opvullen met “echtgenotes”). EN uiteraard spreek ik over een minderheid, haast ik mij om er bij te zeggen. EN uiteraard zijn er onder die politieke nitwits evenveel mannen, haast ik mij nog vlugger om er bij te zeggen. Die mannen hadden geen quota maar alleen dikke ellebogen nodig om op die kieslijsten terecht te komen. Maar het resultaat is helaas hetzelfde.”

Quota installeren voor bepaalde functies waar de instroom van bekwame vrouwen WEL groot genoeg is (zoals bijvoorbeeld de academische wereld, het bedrijfsleven), maar waar vrouwen omwille van tal van andere redenen dan competentie niet worden geselecteerd blijft de beste manier om vrouwen vooruit te helpen.

” Ook al volg ik voor een groot deel uw argumentatie en ook al heb ik zelf geen eenvoudig alternatief voor het veel te eenvoudige systeem van quota… ik blijf tegen quota. Waarom? Quota zijn pertinent oneerlijk, zo simpel is dat.”

Zijn quota een simpel systeem? Waarschijnlijk wel. Maar ze zijn niet oneerlijk. Ze zijn de manier bij uitstek om een pertinent oneerlijke situatie snel om te buigen.

 

Read Full Post »

De mythe van de competentie.

Het opleggen van quota om meer vrouwen in ‘hogere’ functies aan het werk te krijgen is een slechte maatregel. Het is een beetje zoals democratie: ‘the worst form of government, except all those other forms that have been tried from time to time’.

Dus nee, quota zijn niet ideaal. Ze zijn wel noodzakelijk om meer vrouwen naar de top te helpen van de academische wereld, van het bedrijfsleven, de magistratuur, de ambtenarij en de non-profit sector. Enige uitzondering? De politiek scoort beter. De enige reden? De quota die jaren geleden al ingevoerd werden en meer en meer vruchten afwerpen. Quota zijn dus – net als democratie – het enige middel om het beoogde resultaat te bereiken. Wie een ander briljant idee heeft natuurlijk om de grote discrepantie tussen mannen en vrouwen in ‘topposities’ op te lossen, laat het los op de wereld! De cijfers zijn wat ze zijn, en laten zich samenvatten als: hoe hoger de functie, hoe groter de maatschappelijke impact van een functie, hoe meer macht er geconcentreerd zit, hoe kleiner de kans dat u op dat zitje een vrouw zult aantreffen.

Eén van de grootste mythes rond deze sobere vaststelling is dat die grove ondervertegenwoordiging van vrouwen zich ‘vanzelf’ zal oplossen. Uhu. Een beetje zoals de banken jarenlang de mantra van ‘zelfregulatie’ hebben gezongen, waarschijnlijk. Aanhangers van de vanzelf-theorie hebben trouwens deels gelijk: wie ongeveer 150 jaar geduld kan oefenen, zal het nog meemaken dat er in het bedrijfsleven een min of meer gelijke vertegenwoordiging is van mannen en vrouwen. De enige manier om deze evolutie te versnellen is het invoeren van quota. Maar goed, blijkbaar zijn nogal wat mensen tevreden met het idee dat pas hun achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-kleindochter dezelfde kansen geboden zal worden als hun man, hun zoon, hun partner of hun kleinzoon nu. Ik heb in elk geval dat geduld niet, en ik eis voor mijn dochter dezelfde rechten op als voor mijn zoon (die ik niet heb).

En wie echt denkt dat ‘vanzelf’ werkelijk het antwoord is, nodig ik uit eens te contempleren over het feit bijvoorbeeld dat de Leuvense Universiteit gesticht werd in 1425. De eerste vrouwelijke decaan werd benoemd in 2010, net geen 600 jaar na datum. In die 600 jaar hebben vrouwen altijd moeten strijden voor hun recht op gelijke behandeling, het is niet zo dat de universiteit zomaar de deuren heeft opengezet voor vrouwelijke studenten, professoren, decanen en rectoren. Ik haal nu dit voorbeeld aan, maar u kunt deze lakmoesproef gerust herhalen met het instituut van uw keuze. Iedere keer hebben vrouwen door middel van strijd en actie hun rechten moeten afdwingen. Wie denkt dat we nu in een soort luilekkerland leven waar vrouwen op een presenteerblaadje dezelfde kansen en mogelijkheden worden geboden als hun mannelijke collega’s die is ziende blind en hopeloos naïef.

De andere mythe die namelijk dit debat overheerst is deze die zegt dat er vandaag enkel geselecteerd wordt op competenties, vaardigheden en diploma en dat geslacht geen enkele rol in de selectie speelt. Volgens dit soort magische denken zijn we voor de eerste maal in de wereldgeschiedenis op het punt aangekomen waarop we wars van alle genderdenken de meest competente kandidaat uitkiezen. Zeg maar dag met het handje tegen alle diepgewortelde clichés over vrouwen en hun gebrek aan ambitie, hun emotionaliteit die hen belet rationele beslissingen te nemen, hun hormonen waardoor ze 20% van de tijd niet in staat zijn naar behoren te functioneren, hun onvermogen om te kaartlezen en hun natuurlijke of hun aangeboren desinteresse voor exacte wetenschappen. Op een moment dat ik eventjes niet oplette, zijn al deze vooroordelen sneller weggesmolten dan het poolijs en werd ik wakker in een wereld waar uw geslacht ineens van geen tel meer is bij het selecteren van kandidaten.

Met alle respect: maar dit is onzin. Dikke, vette, onzin. Als er nu enkel op competentie zou geselecteerd worden, dan wemelde het op dit moment aan de top van het bedrijfsleven, de magistratuur, de non-profit sector en onze universiteiten al van de vrouwen. Als er niet een onzichtbaar quotum voor mannen zou bestaan in dat soort functies, dan zouden we deze discussie niet keer op keer moeten voeren. Je hoort ook nooit het argument vallen dat dit soort quota die mannen openlijk en eeuwenlang voor zichzelf hebben ingesteld ‘betuttelend’ is. Dat soort ‘betutteling’ werkt blijkbaar enkel in de richting van vrouwen die eindelijk durven eisen dat er paal en perk wordt gesteld aan de macht van ‘old boys’ netwerken zoals de loges, de denktanks, serviceclubs en andere ontmoetingsplaatsen waar voornamelijk machtige mannen elkaar ontmoeten, kennis en ervaring uitwisselen en door middel van informele contacten geschikte kandidaten zoeken voor hoge functies. Competentie? Enkel competentie? Laat me toch niet lachen. Alsof de ons-kent-ons factor door de goede fee is weggetoverd.

De waarheid is dat vrouwen – tot op vandaag – los van hun competentie, op een bepaalde manier beoordeeld worden omdat ze toevallig een vrouw zijn. Vorige herfst werden de resultaten gepubliceerd van een dubbelblind studie. Daarin werd gevraagd aan academici om een CV te beoordelen. Welk startsalaris wilde men de kandidaat bieden, hoe groot was de bereidheid om de kandidaat aan te werven en te coachen? Het CV was identiek, het enige verschil was de naam bovenaan: John of Jennifer. En wat een verrassing zeg: Jennifer werd algemeen gezien minder bekwaam bevonden (zowel door mannen als door vrouwen!), er waren minder mensen bereid om Jennifer tijdens de start van haar carrière te coachen en het verschil in salaris dat geboden werd aan Jennifer was significant lager dan wat aan John werd geboden (+/- 5.000 € op jaarbasis).

Studie na studie toont aan dat vrouwen met gelijkwaardige competenties, vaardigheden en diploma’s als hun mannelijke collega’s systematisch als minder bekwaam worden ervaren. Laten we dus maar gauw stoppen met doen alsof mannen nu enkel op basis van objectief meetbare criteria worden aangeworven en dat quota een ongebreidelde instroom aan onbekwame vrouwen betekenen in het nadeel van uiterst competente mannen. Integendeel, een Zweedse studie komt tot de volgende conclusie: “For example, in the debate on gender quotas, it is often claimed that a supply constraint for women results in a quota replacing competent men by mediocre women. We have argued, to the contrary, that achieving gender parity through quotas can actually promote competence by reducing the number of mediocre men”. Lees het nog maar eens opnieuw, het staat er echt: quota voor vrouwen zorgen ervoor dat het aantal middelmatig presterende mannen gereduceerd wordt, ten voordele van het aantal competente vrouwen.

Quota installeren betekent niets meer of niets minder dan op zoek gaan naar de bekwaamste vrouw voor een bepaalde functie. Geloof het of niet: vrouwen kunnen nu eenmaal even slim, even gedreven en even competent zijn als de mannen die voor die job solliciteren. Het is gewoon hoog tijd dat ze de kans krijgen om dat te bewijzen.

Read Full Post »

Het gezond verstand?

Het laatste woord is gesproken en het doek is gevallen. Het internet heeft geklikt en is met de overweldigende meerderheid van 85% tot de conclusie gekomen dat de losse handjes van Peter Sagan dus echt wel om te lachen zijn. Haha. 15% zuurpruimen, tante nonnekes, en jaloerse preutse wijven die hysterisch reageren. Het gezond verstand heeft gezegevierd zegt Hij-Die-Het-Kan-Weten Karl Vannieuwkerke. De begaafde sportjournalist als moreel kompas van de samenleving, en die de gevleugelde woorden van Louis Major uit 1972 nog eens parafraseert: wijven moeten niet zoveel complimenten maken.

SPORZA!!

Het zijn alleszins echte grapjassen daar, bij de webredactie van Sporza. Zondagavond, net na de bedenkelijke actie van Sagan verschijnt de foto waarop de renner in de billen van Maya Leye knijpt met het geweldige onderschrift: “Peter Sagan is altijd wel te vinden voor een grapje”. De toon is gezet, en het duurt maar liefst tot dinsdagavond vooraleer iemand bij de VRT het verstand heeft om die ondertekst aan te passen naar het neutralere ‘Peter Sagan kneep op het podium van de Ronde in de poep van podiumdame Maja’. Maar ondertussen is de boodschap van de sportredactie duidelijk: er is beslist dat het ongewenst betasten van het achterwerk van een bloemenmeisje ‘een grappige kwajongensstreek’ is.

Op dinsdagmorgen reageert de vrouw in kwestie voor het eerst zelf: ze geeft aan absoluut niet gediend te zijn met die ongewenste aanrakingen, maar besliste op het podium zelf de ‘kwajongen’ geen mep te geven omdat ze ten eerste te verbijsterd was en zich ten tweede professioneel wilde blijven opstellen. Dat ‘verbijsterd’ herken ik wel. Veel vrouwen die onverwacht en ongewenst betast worden in het openbaar ervaren het net zo. Er is eerst het ongeloof: voel ik dit juist? Gebeurt dit werkelijk hier en nu? Tegen dat je klaar bent om te reageren is het dikwijls al te laat. En dan is er nog de afweging van hoe te riposteren: een mep geven? Is het wel verstandig om een man die al zo grof is je te betasten waar iedereen bij staat, een mep te geven? Ik bedoel: de kans dat die kerel het zal opnemen als een gentleman is betrekkelijk klein. (En voor wie het zich afvraagt: ja, ik ben jammer genoeg ervaringsdeskundige en veel vrouwen met mij).

Maar goed: Maya Leye – die trouwens een administratieve functie heeft bij de Ronde Van Vlaanderen en niet zomaar een ‘dom blondje’ is – zegt dus verschillende keren luid en duidelijk dat wat Sagan deed niet kan. En wat doet Sporza? Die lanceert een poll waarbij surfers door middel van een simpele klik kunnen aangeven of het ‘een grappige kwajongensstreek’ is dan wel ‘seksistisch’. De uitslag ervan hoeft niet te verwonderen: als een omroep als de VRT het voorval eerst 2 dagen als een grap afdoet, worden de antwoorden ook die richting uit gestuurd.

Je zou bijna denken dat de redactie van Clint aan het roer staat daar bij Sporza.

 

Gezond verstand. 

Als het gezond verstand zou gezegevierd hebben, dan had de VRT bij monde van Sporza zich bewust gekweten van haar rol en zich gehaast om wat Sagan deed bij naam en toenaam te noemen: seksistisch, respectloos, absoluut niet meer van deze tijd en zonder meer afkeurenswaardig. Dat een openbare omroep strafbare feiten ridiculiseert is tegelijkertijd onvoorstelbaar en een schrijnend voorbeeld van hoe vrouwen zich anno 2013 nog altijd behandeld weten. Niet enkel wordt hun fysieke integriteit in de openbare ruimte niet gerespecteerd, als je het lef hebt om tegen dit soort behandeling te protesteren wordt er in jouw plaats beslist dat het een ‘grappige kwajongensstreek’ is.

Read Full Post »

Sagan de snoeper.

Een dag nadien staat het er nog steeds zo, op de pagina van Sporza. ‘Peter Sagan is altijd wel te vinden voor een grapje’  is de ondertitel bij de foto waarop te zien is hoe hij grijnzend in de billen knijpt van het bloemenmeisje dat ondertussen kussen moet geven aan de winnaar van de Ronde Van Vlaanderen. Een grapje is het, en de expliciete boodschap is dat vrouwen het maar beter om te lachen kunnen vinden als je door een wildvreemde in de kont wordt geknepen. Wie er anders over denkt heeft overduidelijk ‘geen gevoel voor humor’. In 1 beweging wordt zo het misdrijf geminimaliseerd en wordt het protest ertegen als ‘zuur’ afgedaan. Niets aan het handje, en het zijn nu eenmaal jonge honden.

Vorig jaar zond de VRT de documentaire ‘Femme de la Rue’ uit. Terecht werd daarin het gedrag van Brusselse mannen aan de kaak gesteld die vrouwen belagen, schunnige voorstellen doen en gedurig opmerkingen maken over het uiterlijk van de passerende dames. De verontwaardiging was groot en de politiek reageerde met voorstellen als boetes en ‘lokagentes’ om paal en perk te stellen aan dit soort ongein. Het was dan ook bijzonder makkelijk om verontwaardigd te zijn: de daders waren van de eerste tot de laatste ‘allochtonen’ en men boog zich over de vraag of het iets ‘in hun cultuur’ was dat hen tot dit soort optreden noopte. Seksisme, dat was iets van kansarme mannen die niet van hier waren.

Niet dus, zoals we gisteren konden zien. Sagan wordt op zijn eigen facebookpagina aangemoedigd en door de VRT een ‘snoeper’ genoemd. De renner zelf reageerde op Twitter met de uitspraak dat het ‘maar een grapje’ was, zonder de bedoeling iemand te kwetsen. Geen spoor van schuldbesef of een welgemeend excuus aan het adres van het meisje in kwestie. De boodschap blijft: vrouwen moeten door wildvreemde mannen betast kunnen worden en dienen dat te laten passeren onder het mom van ‘een grapje’.

Wel, ik ben dat beu. Wie denkt dat ik er de lol niet van inzie, die heeft gelijk. Een vrouw voor het oog van de verzamelde pers en publiek op zo’n hufterige manier te kijk zetten, ik vind dat niet grappig. Ik vind dat degoutant en vernederend. Het is grensoverschrijdend gedrag dat niet meer van deze tijd is, en waarvoor Sagan zich diep zou moeten schamen. Sagan is geen onschuldige snoeper, maar een goor klootzakje en mag wel eens leren zijn handen thuis te houden. Iemand moet hem bovendien dringend duidelijk maken dat wat hij doet zonder meer strafbaar is (aanranding van de eerbaarheid).

Nog grover zijn de excuses die gebruikt worden om Sagans actie te verontschuldigen. ‘Dat meisje heeft niets gedaan, ze zal het wel niet zo erg gevonden hebben’. Oh, hangt tegenwoordig een overtreding af van de reactie van het slachtoffer? Dus als jouw portefeuille gestolen wordt en je bent te verbouwereerd om te reageren, dan doet die overvaller in feite niets verkeerd of hoe gaat dat dan precies?

Of nog: die meisjes vragen daar in feite zelf om. Euh, nee. De hostesssen, de missen, de promoboys en de babes die op zo’n evenementen aanwezig zijn als een soort levende decoratie, die doen daar hun werk. Worden ze geselecteerd op hun uiterlijk? Zeer zeker. Dat wil nog niet zeggen dat ze zich moeten laten betasten door zatte VIPS en of kereltjes die een koers gereden hebben.

Eigenlijk is het simpel en klaar als pompwater: je betast andere mensen niet op seksuele wijze, tenzij die ander zich daarmee op voorhand akkoord heeft verklaard. Het zal het leven van een groot deel van de wereldbevolking net iets aangenamer maken. Hou gewoon je handen thuis, zo moeilijk is dat niet. (En wie daar wel moeilijkheden mee heeft: er bestaat waarschijnlijk aangepaste therapie).

 

 

Read Full Post »

Ik ben geen vrouw.

Afscheid van Tia.

Dat Tia Hellebaut er na jaren topsport de brui aan geeft en misschien een beetje ongelukkig de combinatie van werk en gezin aanhaalt als reden daarvoor was genoeg om de discussie opnieuw te laten opflakkeren: mogen vrouwen dat wel willen, kinderen EN een carrière?

Kent u veel atleten van 35 jaar die het nog volhouden op topniveau? Niet dat ik wil suggereren dat Tia Hellebaut oud zou zijn, maar voor een topsporter ligt 35 wel zeer dicht tegen de pensioengerechtigde leeftijd aan. Jaren leven als een monnik, letten op wat je eet en hoeveel. Op tijd naar bed, geen uitspattingen. En godganse dagen trainen tot je kotst, hopen dat je niet geblesseerd raakt en dan voor oog van miljoenen mensen als een langbenige hinde over de lat dansen. Dat het op den duur moeilijk was om dat leven te combineren met de zorg over 2 kleine kinderen, ik kan dat wel geloven. Op een dag is de lol er gewoon van af, zeker als je ook nog eens harder moet werken dan vroeger voor hetzelfde resultaat. Wie 20 jaar leeft in functie van zijn of haar job, raakt dat al eens beu. En ik wil niet in de plaats van Hellebaut spreken, maar het lijkt me dat haar beslissing om er op dit moment mee te stoppen ingegeven is door een aantal factoren en dat de moeilijke combinatie tussen topsport en voor een jong gezin zorgen er daar één van is.

Dus dank je, Tia, voor al die inspanningen die jij je hebt getroost om mij en vele anderen mooie momenten te bezorgen.

Alles willen.

Maar goed, de vraag was dus: mogen vrouwen dat wel willen, én een carrière én kinderen krijgen?

Ja, zeggen ‘de’ feministen, want mannen is het wel gegund. En wat mannen mogen, zouden we ook aan vrouwen moeten geven.

‘Wees realistisch’, zeggen anderen. Vrouwen krijgen op een bepaald moment kinderen en samen met een kind verlaat ook de ambitie en het streven het lichaam van een vrouw. Het is de natuur die ervoor zorgt dat moeders zich beter voelen aan de keukentafel, stoofpotjes bereidend en kusjes gevend op kapotte knieën. Een soort voorhistorisch rollenpatroon – waarvan we niet eens zeker weten of het ooit heeft bestaan – wordt plots springlevend. Vrouwen willen zorgen, mannen willen jagen! Zo was het en zo is het en zo zal het altijd zijn. Je kunt daar niet aan doen, het zijn hormonen, het is biologie en veel valt daar niet tegen in te brengen.

Ik ben geen vrouw.

Misschien ben ik geen vrouw, of toch geen hele echte. Mijn lichaam kan wel kinderen krijgen en heeft dat ooit ook één keer gedaan. Het engelengezang dat Elke Vanelderen hoorde bij het aanschouwen van haar kleintje op de borst van haar Regi heb ik moeten missen. Begrijp me niet verkeerd, mijn enige dochter is me lief, zeer lief en als ze me nodig heeft dan laat ik alles vallen voor haar. Maar haar komst heeft me niet veranderd in een alles koesterende moederkloek geheel opgetrokken uit oestrogeen. Na vier maanden thuis zitten met een baby was het met een zeker gevoel van opluchting dat ik mijn kleintje drie dagen per week kon gaan afzetten in de crèche van de universiteit waar ik toen studeerde. Opnieuw een beetje tijd voor mezelf!

Ik ben toen ze 6 was blijgezind vertrokken voor een reis van 14 dagen, en hoewel het weerzien blij was heb ik haar toen niet echt gemist omdat ik overspoeld werd door de ervaringen van een onbekend continent. Meespreken met die vrouwen die het gemis van hun kinderen ervaren tot op fysiek niveau kan ik niet.

De biologie die van mij een mystiek wezen maakt dat plezier schept in het zorgen voor man en kind, en die ervoor zorgt dat ik stiekem meer voldoening haal uit een gladgestreken hemd dan uit een vlot geschreven stuk tekst is blijkbaar aan mij voorbij gegaan.

Clichés.

Het is jammer dat het debat over de combinatie tussen gezinsleven en carrière steeds weer lijkt te verzanden in clichés over de rollen die mannen en vrouwen moeten opnemen. Het hoogste dat we blijkbaar van vaders mogen verwachten is dat ze af en toe eens zelf eens een stofzuiger ter hand nemen, maar niet dat ze in staat zouden zijn om vanaf de eerste dag een koesterende band met hun pasgeboren baby op te bouwen. We raken niet los van het beeld van man die grommend op jacht vertrekt en de moeder-Madonna die met een aureooltje om de aangesleepte voorraden herwerkt tot een voedzame maaltijd voor de verenigde kroost en daarbij gelukzalig glimlacht.

Zolang we dergelijke stereotypen blijven hanteren, zal de combinatie tussen werken en gezin problematisch blijven. Zowel voor haar als voor hem.

Read Full Post »

Vrouwendag overleefd.

Oef!

Voilà, dames, we zijn er weer van af voor een heel jaar. Al valt te vrezen dat volgend jaar, op 8 maart 2014 de lawine aan artikels, opiniestukken, speciale kranten, bijlages, artikels en speciale acties ter ere van vrouwendag nog indrukwekkender zal zijn. Die ene dag tijdens het jaar mogen vrouwen het hoofdredacteurschap van een heuse krant op zich nemen en wordt hun mening over van alles en nog wat gevraagd. Die ene dag tijdens het jaar zijn er plots overal wel vrouwen te vinden die zich met kennis van zaken kunnen uitspreken over zaken zoals economie, politiek, geneeskunde, techniek en andere onderwerpen die op andere dagen tot het domein van de mannen behoren. De rest van het jaar zullen vrouwelijke experts, politici, economisten, dokters, ondernemers, … het weer met een fractie van de aandacht moeten stellen van hun mannelijke collega’s.

En net zoals dit jaar het geval was, zullen we volgend jaar opnieuw bedacht moeten zijn op een ongekende hoeveelheid misogynie onder de vorm van mopjes die mijn grootvader al belegen zou hebben gevonden. Versta me niet verkeerd, ik wil hier niets verbieden. Maar ik wil ook niet het zwijgen opgelegd worden door het argument dat het allemaal maar ‘om te lachen’ is. Als je voor de elvendertigste maal het grapje ‘proficiat met vrouwendag, en begin nu maar aan de afwas’ ziet passeren op Facebook of op Twitter is de lol – voor zover die er al was – er snel af. Ik vraag me dan af of dit soort onderbroekengrappen eigenlijk als bewijs moet dienen dat ‘mannen’ over zoveel meer gevoel voor humor beschikken dan ‘vrouwen’.

Een van de grofste prentjes waar ik ongewild mee geconfronteerd werd was een collage van een onflatterende foto van Marleen Temmerman en de actievoerende dames van Femen, uiteraard met ontblote borsten. Er onder het opschrift: ‘Feminisme in België’ en ‘Feminisme in Frankrijk’. Enorm grappig zeg. Totaal niet gemakkelijk of goedkoop ook. Een vrouw zou mogen een medicijn ontdekken tegen kanker, aids en Ebola samen, dan nog zou ze afgerekend worden op hoe ze eruit ziet.

Pensenkermis.

Ook de afdeling marketing heeft ondertussen Vrouwendag ontdekt als verkoopsargument. Een extra moment om de eigen producten of winkel in de verf te zetten. Bij Gamma kregen vrouwen eerst 20% korting, en daarna niet meer omdat er sprake was van discriminatie. Voor SPAR horen vrouwen in schortjes en een gelukzalige glimlach nog altijd in de keuken. Bij De Morgen mochten we in het verzet, maar dat moesten we dan wel in stijl doen. Een paar pumps van 170 € werd ons aangeboden. En dankzij Zalando weten we natuurlijk wat de aanblik van een paar schoenen met vrouwen doet.

Okselhaar? Dat was ook dit jaar van de partij (of net niet). Maar geen nood, dames, sinds een paar jaar kunnen we met de deodorant Dove van onze lelijke oksels niet enkel propere, maar ook mooie exemplaren maken.

Op den duur heeft heel die Vrouwendag evenveel met emancipatie te maken als Valentijn met liefde.

Afschaffen dan maar?

Natuurlijk blijft Vrouwendag nodig, meer dan ooit. Al was het maar omdat we die ene dag op het jaar wel al die speciale, grappige en slimme vrouwen weten te vinden die als rolmodel voor onze dochters en zonen kunnen dienen. Als we ze nu ook eens de rest van het jaar hun verdiende plek zouden geven?

Read Full Post »

Met de wijven niets als last.

Zet de woorden ‘vrouwen onder elkaar’ in de juiste volgorde en iedereen schijnt te begrijpen wat er wordt bedoeld: achterklap, nijd en afgunst. Kattige opmerkingen, schuine blikken en nagels die gescherpt worden. Pesten en elkaars lief afpakken. En dat allemaal met een valse glimlach om de lippen. Bovendien, een nest vrouwen bij elkaar, dat krijgt ook nooit iets voor elkaar. Eindeloos palaveren, ja, en elkaar ondertussen met een breinaald de ogen uitsteken.

De suffragettes die ervoor zorgden dat ook vrouwen ten langen leste stemrecht kregen? De moedige voorvechtsters die de legalisatie van abortus tot wet maakten net als het heikele thema van verkrachting binnen het huwelijk? De vrouwenbeweging die ervoor zorgde dat vrouwen hun eigen bankrekeningen en hun eigen centen zelf en zonder de controle van een man mochten beheren? Allemaal afwijkingen van de natuur!

Volgens diezelfde natuurwetten geven mannelijke collega’s elkaar vriendelijk een schouderklopje, steunen elkaar op weg naar de top. ‘s Avonds broederlijk aan de toog of naar de voetbaltraining en in het weekend, als er gefietst wordt, zijn de lachsalvo’s niet te tellen. Uit deze stoere monden geen geroddel, enkel hier en daar eens wat voorzichtig opbouwende kritiek.

Van vrouwen wordt blijkbaar verwacht dat ze alle andere vrouwen leuk en aardig vinden, onmiddellijk omarmen en aan de boezem drukken. Dat vrouwen eigenlijk gewoon mensen zijn die hun appreciatie/misprijzen van/voor iemand niet enkel laten afhangen van het feit of de ander toevallig behept is met een stel borsten en een al dan niet geschoren venusheuvel komt, dat is ondenkbaar natuurlijk. Stel je voor dat we een collega tof zouden vinden omdat ze ook graag boeken leest, houdt van Russisch minimalisme en kan lachen met films van de broertjes Coen. Dat we niet zoveel op hebben met die andere omdat die tussen de bedrijven door gore half-racistische praat uitslaat en steeds weer dezelfde fouten maakt die jij dan moet recht zetten. Dat haar ‘vrouw zijn’ daar in eerste instantie weinig of niets mee te maken heeft. Met andere woorden: misschien kiezen vrouwen hun vrienden en vriendinnen uit op dezelfde manier als die andere mensensoort (mannen). Op basis van onbewuste factoren, gelijk lopende interesses en het gelukkige toeval dat men elkaar goed begrijpt.

Wie als het als vrouw oneens is met een ander wijfje, die houdt een ‘catfight’, een ‘bitchfight’ of een ‘sjakossengevecht’. Haha, kijk die meisjes elkaar eens in de haren zitten. En ook: zie je wel dat we gelijk hebben? Vrouwen onder elkaar hé (veelbetekende blik). Mannen hebben – heel volwassen – een discussie of een conflict dat ze netjes uitpraten zonder dat ze elkaar daarbij manipuleren. Het einde ervan wordt bezegeld door een beetje spuug en stevige handdruk. Sans rancune en even goede vrienden.

Het is de biologie, zo wordt me gezegd. Ergens in mijn brein, diep in de hersenstam, ben ik geprogrammeerd om alle andere vrouwen als concurrentes te beschouwen. De wedloop naar een perfecte man die mij zal voorzien van melk en honing en gezonde kinderen, een penthouse, een poetsvrouw en elke dag een bestelling bij Zalando, die kan maar gewonnen worden op het moment dat ik mijn vriendinnen kleineer, verneder en op gemene wijze uitschakel. Mannen hebben uiteraard al lang geleden het juk van de biologische evolutie afgeschud. Zij houden zich aan de regel: ‘ik zag haar het eerst, dus ze is van mij’.

Ik word zo langzaamaan wanhopig van die eindeloze vloed aan clichés die onderbouwd worden door krakkemikkige argumenten die bij nader inzien geen hout snijden, maar zich wel een wetenschappelijke aureooltje aanmeten.

Laakbaar gedrag op de werkvloer en binnen vriendschapsrelaties bestaat, maar is niet het exclusieve terrein van deze of gene sekse. Zo simpel is het soms.

Read Full Post »

Anger is an energy.

Laat ik maar beginnen met het ruiterlijk toe te geven dat ik bij wijlen fluks en spoorslags als een amazone mijn spreekwoordelijke paard bestijg. Manen en haren wapperend in de wind, een flinke galop als lievelingstempo. Temperament, naar het schijnt overgeërfd van voorouders die volgens het ene verhaal Vikings waren en volgens het andere heethoofdige Spanjaarden. Het ergste dat je mij kan zeggen als ik mij nog eens aan het opwinden ben over dit of dat is een gemeenplaats als ‘trek je dat toch niet aan’. Of ‘neem dat niet persoonlijk’. Oh ja?, denk ik dan. Wie ben jij eigenlijk om voor mij te bepalen waarover ik mij wel of niet zal druk maken? Nijdig als een spin word ik dan.

Daarnet zat Joost Vandecasteele zich bij Fried’l Lesage kwaad te maken, iets over politiek. Dat was opmerkelijk genoeg voor haar om er iets over te zeggen in de zin van ‘het is een heerlijkheid om je je te zien kwaad maken’. Het antwoord van Vandecasteele kwam neer op ‘men zou zich eerder vragen moeten stellen bij mensen die zich heden ten dage NIET kwaad maken’. Applausje graag voor Joost.

Vandaag is humor de norm, en ludieke acties. Alles wat niet te diep gaat, niet te moeilijk is, geen inspanning vereist, ons behoedt voor werkelijk engagement en bijgevolg voor ontgoocheling en teleurstelling.  Wel, ik heb het geprobeerd en ik kan het niet. (Ok, ik heb het niet echt geprobeerd). Dus weet je wat? Ik zal mij blijven kwaad maken, want het mag van Joost.

Waar ik mij deze week niet over mocht kwaad maken was de column van Lorin Parys. En dat terwijl COO van Uplace er eigenhandig en week na week in slaagt om het weinige niveau dat De Standaard soms nog haalt sneller te laten wegsmelten dan de ijsschotsen aan de Zuidpool. Nu ja, het moet gezegd: vorige vrijdag kreeg Lorin hulp. Na het debacle met de Auwch-award is de redactie onder leiding van Bart Sturtewagen vast besloten om ook volgend jaar opnieuw de felbegeerde cactus in de wacht te slepen. ‘Wie Heremans niet grappig vindt is zielig’, tweette Sturtewagen onlangs. Een stortvloed (wat zeg ik? een tsunami!) aan Beavis- en Buttheadachtige grapjes staat ons te wachten het komende jaar en Lorin beet vol goesting de spits af.

‘Vrouwen hebben geen smaak’ is de titel van laatste stukje. Onder deze hyperbool maakt Lorin – behoeder van de goede smaak – Parys zich vrolijk over het feit dat de 50 tinten trilogie op nummer 1 staat in de top tien van De Standaardboekhandel. En op andere plaatsen staan nog andere seksboeken voor vrouwen. Hihi. We weten allemaal dat als mannen zouden lezen, zo’n top tien enkel gevuld zou zijn met serieuze klassiekers en diepzinnige non-fictie over economie en filosofie.

En ja, ik weet het wel: over smaak valt niet te twisten, maar je maakt mij toch niet wijs dat lezers & lezeressen van een krant als De Standaard (niet toevallig De Standaard) geen wenkbrauwen fronsen bij het lezen van dit soort gratuite, dwaze en nietszeggende onzin. En zoals gezegd: ik geef toe dat ik snel op mijn paard zit, maar ik geloof nooit dat ik de enige ben die moe en soms moedeloos wordt van dit goedkope schofferen.

Zoals mijn moeder mij tijdens mijn rebelse puberjaren ooit treurig zuchtend toevertrouwde: plus est en vous, beste redactie. Plus est en vous.

Read Full Post »