Scared of yourself.

Deze week zei een jonge vrouw tegen me: ‘Mijn leven is één grote, latente paniekaanval’. Ik heb weet van andere jonge mensen die Xanax nemen om hun angsten de baas te kunnen. Het verbaast me telkens weer, omdat net zij alles binnen handbereik lijken te hebben. Ze zijn vaak hoog opgeleid, in het bezit van één of meerdere masters waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Daarnaast zijn ze quasi zonder uitzondering creatief; ze tekenen, schilderen, dansen, schrijven, dichten. Opgegroeid in het digitale tijdperk, smartphones altijd in de hand. Jobs in de media of marketing, of onderzoek aan een binnenlandse of buitenlandse universiteit. Het lijkt alsof het hen nergens aan ontbreekt, alsof ze alles hebben. En toch zijn ze in de greep van angsten en depressies.

Het is een publiek geheim dat wij Belgen in Europa koplopers in het gebruik van antidepressiva. Zelfmoord is in dit land de eerste doodsoorzaak bij mannen tussen 30 en 50 jaar en bij vrouwen tussen 20 en 40 jaar.

We doen aan preventie en sensibilisering als het gaat over doden in het verkeer, we zamelen massaal geld in om het onderzoek tegen kanker en HIV een duwtje in de rug te geven. Maar over de epidemie van angst, depressie, burn-out en andere veel voorkomende geestelijke problemen die jaarlijks vele slachtoffers eist zwijgen we in alle talen.

Ik vroeg aan de vrouw die haar leven beschreef als één lange patente paniekaanval wat ze zag als oorzaak van die onrust. ‘Denken dat je verschillende dingen tegelijk kan doen, en liefst tegelijkertijd. Noem het multitasking. Noem het leven in het nu.’, was haar antwoord.

Ik moest denken aan wat Paul Verhaeghe zegt in zijn boek ‘Identiteit’ dat vorig jaar verscheen, en waar hij – als één van de weinigen – de kat de bel durft aanbinden. Hij wijst op de grote paradox: onze samenleving is nog nooit zo veilig geweest als nu, en toch lijken we met zijn allen meer en meer in de ban van de angst. Angst om niet goed genoeg bevonden te worden, bang voor het oordeel van de ander.

Verhaeghe heeft het verder ook over wat hij de vernietigende invloed noemt van onze meritocratie. Het lijkt alsof succes in het leven enkel en alleen afhangt van een individuele keuze. Alsof sociale afkomst en het milieu waarin iemand opgroeit van geen tel meer zijn. Dat succes wordt dan ook nog eens in de eerste plaats afgemeten aan geld en de sociale status die iemand bereikt. Met welke auto men rijdt, of we het laatste nieuwe model telefoon hebben, welke reizen we maken en of er ‘manager’ op ons visitekaartje staat. Onze kinderen moeten hippe hobby’s beoefenen en hoogbegaafd zijn. Geen wonder dat de één na de ander afhaakt in deze doldwaze wedloop naar meer geld en meer succes, al dan niet onder invloed van een uitgeputte geest in een even uitgeput lichaam.

Praten doen we er niet of nauwelijks over. Weet u wie van uw vrienden, kennissen of collega’s pillen slikt om overeind te blijven? Wie van hen elke week bij de therapeut op sofa zijn hart en ziel uitstort en poogt om in deze gefragmenteerde wereld waar ‘echt’ contact zeldzaam is terug zijn of haar plaats te vinden? Waarschijnlijk niet, want op een enkeling na wil men met zijn of haar angsten of depressie niet te koop lopen. Het is nog altijd een teken van zwakte in de ogen van velen.

Wanneer komen we eindelijk op voor meer geld en dus hulp voor hen die lijden? Wanneer vinden we het eindelijk genoeg en zorgen we voor breed opgezette preventie- en sensibiliseringscampagnes om vroegtijdig signalen op te vangen en het aantal zelfmoorden terug te dringen?

Hoe lang zullen we nog morsen met het talent van jonge mensen die deze maalstroom niet langer aan kunnen?

In De Standaard: Trots op de gym, beschaamd om de therapeut.

Via Tales from the Crib (blog) – Beside the Ditch (blog)

Paul Verhaeghe over ‘Identiteit’ in NRC.

Read Full Post »

Het vege lijf.

Het gebeurt dat ik op een vrij moment achteloos doorheen de profielen van mijn facebookvrienden struin. Mensen die ik al jaren ken en waar ik vele herinneringen mee deel. Vrienden en familieleden waarmee ik samen op reis ben gegaan, feest mee heb gevierd, plaatsen heb bezocht. Ik bekijk dan hun fotoalbums, soms van jaren geleden. Die digitale fotografie, dat is nogal een uitvinding hé mijnheer!

Onvermijdelijk stoot ik dan op foto’s van mezelf. Een familiefeest in de tuin onder de zon, het glas geheven in een toost die duurt tot in de eeuwigheid. Vakantie met vrienden in Frankrijk, we kijken blij in de camera. Foto’s van barbecues en uitstapjes, fuiven en trouwfeesten. Foto’s genomen in verre landen, en ik ben bruin als caramel. Een andere waar ik straal onder een paraplu. Mijn dochter en ik, gevangen in een omhelzing.

En telkens weer denk ik bij het zien ervan: ben ik dit werkelijk? Zag ik er echt zo uit? Vol leven en goesting, slank, mooi. Het is dat het bewijs mij zo duidelijk op mijn scherm tegemoet komt, want anders had ik het nooit geloofd. Ik kan me namelijk geen enkel moment in mijn leven voor de geest halen dat ik mij ervan bewust was dat dat lijf van mij eigenlijk best ok was. Ik had er altijd wel wat op aan te merken. Mijn kont was te dik en mijn buik te slap. Er zaten putten in mijn billen en mijn knieën waren veel te knokig. Geen mens die het uit mijn hoofd kon praten. Het is pas de afstand die de tijd creëert die mij vrede laat nemen met dat lijf van me.

En ook vandaag zit ik verwikkeld in een lijfstrijd, alsof het zich ooit zou laten temmen. Gelukkig was daar het moment van de goede voornemens, en ik ben blijmoedig op de kar gesprongen. Om de overvloed van de feestdagen uit mijn lijf te spoelen heb ik mijzelf op een alcoholvrije maand getrakteerd. Mijn vrienden en kennissen keken raar op, toen ik hen deelgenoot maakte van die vrijwillige zelfkastijding. Meewarige blikken, en een enkeling barstte zelfs spontaan in lachen uit. Alsof ik hem een geweldige grap had verteld. Het zegt waarschijnlijk iets over mijn reputatie.

Voor u mij bezorgd het nummer van de lokale A.A. bezorgt, ik heb het niet over mijn reputatie van drankorgel. Eerder doel ik op mijn voorgeschiedenis van 12 stielen en 13 ongelukken, van het spoor aan half afgewerkte projecten en plannen dat ik achter laat. Deze keer schijnt het wel te lukken, dankzij een goede voorbereiding en veel supporters aan de zijlijn. Het zou ook kunnen dat het ligt aan het realistische en concrete doel dat ik mij heb gesteld: 30 dagen helemaal geen alcohol, daarna enkel nog tijdens het weekend of bij speciale gelegenheden.

Ik ken mezelf kleine beloninkjes toe: lekkere drankjes zoals Bionade na een hele dag water en thee. Een fijn stukje chocolade na een wandeling in de sneeuw. En mocht het ooit een dag toch mislopen, dan heb ik met mezelf afgesproken dat ik dan de dag erna met verse moed opnieuw begin. Liever struikelen en recht krabbelen dan te struikelen en dan kwaad te zijn op mezelf dat ik viel.

Het is alsof ik langzaam maar zeker vrede kan sluiten met mijzelf. Alsof ik besef dat ik ook de foto’s die ik vandaag met een lichte afschuw bekijk binnen enkele jaren met een milde blik zal omarmen.

 

Het vege lijf.

Read Full Post »

Bloednuchter.

Dus ja, het is nu al meer dan een week geleden dat ik nog een druppel alcohol heb aangeraakt. Oké, ik reken dat ene flesje bruin bier dat ik gebruikte om vorige week zaterdag een mals en sappig varkenshaasje in te stoven er niet bij. Maar verder: geen enkele keer over de schreef gegaan.

En eerlijk? Het kost me niet eens moeite. Ach, er zijn natuurlijk momenten waarop ik denk: nu zou een glas wijn me wel smaken. Verder dan dat gaat het niet, heroïsche gevechten met mijzelf heb ik nog niet moeten voeren. Langs de andere kant: de voordelen die me werden beloofd zijn ook uitgebleven. Ik heb nog regelmatig hoofdpijn en op die reflux die me nu al maanden teistert heeft mijn geheelonthouding absoluut geen invloed. Het lijkt zelfs lichtjes erger geworden, maar het kan ook zijn dat ik het gewoon beter voel. Ik heb nog altijd te veel behoefte aan slaap.

Niet dat ik nu de behoefte heb aan opgeven, verre van. Ik zit nog niet  als een dorstige ziel in de woestijn te snakken naar mijn eerste glas bier, de maand zal snel genoeg voorbij zijn. In het najaar, na de uitspattingen van de zomer en voor de nieuwe ronde eindejaarsfeesten, heb ik ondertussen al een nieuwe alcoholvrije maand ingepland.

De enige afknapper deze week was de quizavond van vorige maandag. Bij een caféquiz hoort een pint of een glas wijn, veel meer valt daar niet over te zeggen. Bionade, allemaal goed en wel, maar als je dat een hele avond moet drinken valt dat toch wat tegen.

 

Read Full Post »

The piano has been drinking.

Vandaag is de eerste dag van een volstrekt alcoholloze maand. Jaja, uw toegenegen Wendy doet ook nog eens mee aan het hele goede voornemens circus en met heel veel goesting zelfs. Ik heb eigenlijk de dagen bijna zitten aftellen tot ik kon beginnen met stoppen (het klinkt dramatischer dan het is hoor, vogels). Het was te veel geworden. Niet ‘te veel’ in de zin van Wendy was elke dag zat en moest ‘s morgens voor het werk een vodka-orange naar binnen slaan om het beven de baas te kunnen. Wel ‘te veel’ omdat Wendy doorheen de loop van de jaren de gewoonte had ontwikkeld om elke dag wel iets te drinken. Thuiskomen van het werk betekende een glas witte wijn inschenken of een pintje open trekken. Gewoon omdat ik het lekker vind (erg lekker eigenlijk), omdat ik niet houd van zoet zoals cola of limonade en omdat ik de hele dag op het werk al water en thee drink en ‘s avonds wel eens wat anders wil.

Toen leerde ik mijn lief kennen die – hoera, hoera – zoveel van wijn houdt dat hij bij wijze van hobby voor sommelier studeerde. Als we samen waren werd er dus uitgebreid geaperitiefd en tijdens en na de maaltijd maakten we makkelijk nog een andere fles soldaat. Ik zei dingen zoals ‘deze wijn smaakt naar aarde of ijzer’, terwijl ik nog nooit aarde of ijzer gegeten heb. Mijn lief heeft het meer voor termen zoals ‘zwarte vruchten’ en ‘mineraal’. Kort daarna begon ik te hoesten en kwakkelde mijn gezondheid van het ene dieptepunt naar het andere en was ik al blij dat ik 3 dagen in de week kon gaan werken zonder dat dat mij compleet uitputte. Ondertussen is dat hoesten onder controle (atypische reactie op reflux blijkbaar), maar mijn energiepeil is nog lang niet om over naar huis te schrijven.

Lopen of een andere vorm van sport (wandelen van en naar het station telt niet echt als sport), dag ging (gaat) voorlopig niet. Veel op je gat zitten + veel lekker drinken + veel lekker eten. Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker? Ik heb nog maar weinig broeken die ik zonder veel moeite over mijn lekkere kont kan trekken en ik blijf mijlen uit de buurt van een weegschaal. Dat door te stoppen met alcohol drinken ook je calorieverbruik drastisch naar beneden gaat is dus een leuk neveneffect waar ik gauw resultaat hoop van te zien.

Maar goede voornemens zonder een concreet plan zijn gedoemd om te falen. En laat ik nu voor 1 keer een echt degelijk plan hebben.

Ten eerste: concrete data. 3 januari was ideaal om te beginnen, omdat we met de familie de reeks feestelijkheden afsloten op 2 januari. Een maand lang geen alcohol lijkt me lang genoeg om eens een volledige reset te doen van mijn lichaam en kort genoeg om overzichtelijk te lijken.

Ten tweede: zorg voor alternatieven. Ik ga straks mijn kar volladen met allerlei fancy en niet al te zoete limonadekes zoals Bionade en Kombucha toestanden. Zo hoef ik niet de hele dag enkel water en thee te drinken en heb ik ‘s avonds als ik thuis kom iets om naar uit te kijken. Bovendien heb ik zo niet het gevoel dat ik ‘gestraft’ ben. En ik heb er natuurlijk voor gezorgd dat ik op dit moment geen alcohol meer in huis heb, zodat ik niet in de verleiding kom.

Ten derde: gun jezelf ruimte op mislukken. Daarmee bedoel ik: stel dat er tijdens mijn alcoholvrije maand een dag komt waarop ik toch een pintje drink (er zijn twee collega’s die vertrekken op het werk binnenkort en de traditie is dan wel dat er een glas gedronken wordt), dan kieper ik niet direct mijn hele voornemen in de vuilbak onder het mom ‘het is toch mislukt’. Neen, Wendy begint dan gewoon de volgende dag opnieuw en plakt natuurlijk een extra alcoholvrije dag zodat ik uiteindelijk toch wel de hele maand vol maak.

Ten vierde: kondig je plan aan. Zo zorg je voor een extern controlemechanisme. En als je toffe vrienden hebt (zoals ik natuurlijk) krijg je ook nog wat gratis aanmoediging er bij.

Ten vijfde: wat na afloop? Dan gaan mijn lief en ik over op het ritme van wel alcohol op vrijdag – zaterdag – zondag. En geen alcohol op andere dagen, tenzij het buitenshuis gebeurt (café of restaurant).

Als dat geen goed plan is, dan weet ik het ook niet meer!

 

 

Read Full Post »

Kuch.

Allez, vandaag nog maar eens naar de specialist geweest. Omdat ik nu dus al een maand of 4, 5 last heb van een hardnekkige droge prikkelhoest en pijn in mijn rechterlong. Zolang ik cortisone neem (Symbicort) hou ik dat hoesten onder controle, maar ik kan het me niet meer permitteren om zonder de deur uit te gaan. Een week of twee geleden was ik volledig van de kaart: moe, vreselijk veel hoofdpijn en dan en passant ook nog eens enorm veel keelpijn. De huisdokter schreef me twee weken rust voor, en die heb ik meer dan nodig gehad.

De symptomen doen een beetje aan astma denken (hoesten en niet het gevoel hebben dat je vrij kunt ademen), maar mijn longfunctietesten zijn eigenlijk veel te goed om die diagnose te bevestigen. Op de röntgenfoto’s is niets te zien, geen zwellingen, geen water, geen andere rare dingen. Allergieën: getest. En rarara – een zeer lichte allergische reactie op huisstofmijt en verder niets. Allergiewaarde in het bloed is blijkbaar ook erg ok. Dan maar onder de scanner. Nuchter moest ik zijn daarvoor en ik wist eerst niet waarom. Blijkbaar heeft dat te maken met de contrastvloeistof die ze moeten inspuiten voor een thoraxscan waar je dan eventueel allergisch op zou kunnen reageren. Enfin, de gewone raadselen der medische wetenschap waar een leek als ik niet echt wijs uit raakt. Wel een vreemde gewaarwording, zo’n scan laten nemen. Dat spel zoemt en schuift en maakt allerlei rare geluiden, je moet je armen omhoog doen, omlaag doen en ineens wordt het dan overal warm door die contrastvloeistof.

Omdat de madame van de longen er niet meer aan uit raakte, ging ik vandaag langs bij de neus-, keel- & orenspecialist. Ze had op die scan immers een kleine cyste gezien in de sinus van de rechterwang en veronderstelde dat de etter daarvan in mijn longen liep en dat hoesten veroorzaakte. Nu ja, ik had wel de indruk dat ze wel blij was dat ze de zaak kon doorschuiven en eigenlijk hoopte ze dat alles ‘vanzelf’ zou overgaan.

Vaststelling: specialist NKO vraagt voor een consult 15 € minder dan die longspecialist. Qué? En ook wel: how come? Om jezelf maar niet af te vragen: waarom?

Verder: hemelsbreed verschil van aanpak. Longspecialist: goedkombinnenmadamezetunekeer en watishetprobleem? Schrijf, schrijf, schrijf, ennugaanweditrapeenstesten en dan gaanwedatnognekeerbekijken en hophophop … Enfin, ik raakte al buiten adem door haar nog maar bezig te zien. Om te weten wat haar diagnose nu eigenlijk was, moest ik verdomme naar mijn eigen huisdokter gaan die het mij eens rustig allemaal op een rijtje zette. En ondertussen maar Symbicort puffen.

Vandaag: iemand die rustig luistert naar uw probleem. Die nadenkt en tot de conclusie komt dat de piste van de cyste nergens op slaat. Die rustig de resultaten van het bloedonderzoek overloopt en bespreekt in plaats van te zeggen ’tisallemaalinorde’ en u een uitprint ervan in uw handen draait. Die uiteindelijk wel een darm met een lichtje eraan door uw neus steekt om langs daar in uw keel te kijken om dan te constateren dat uw stembanden lichtjes geïrriteerd zijn wat eventueel zou kunnen wijzen op reflux.

Soit, ik krijg nu dus pillen tegen de reflux, ik mag stoppen met die Nasonex en vrijdag bellen om te zien of bijkomend onderzoek naar het functioneren van mijn schildklier iets heeft opgeleverd.

Stel u voor dat die refluxpillen helpen. En dat ik zou stoppen met hoesten. En dat ik terug zou kunnen gaan lopen en alles!

Read Full Post »

Op ziekenbezoek.

Mijn tante ‘nunne’ ligt in het ziekenhuis. 99 is ze, en vastbesloten om het nog 5 maanden vol te houden tot ze er in februari 100 wordt. In het klooster ga ik nooit bij haar op bezoek. Geen tijd, geen goesting en weinig affiniteit. Toen mijn dochter geboren werd mocht ik zelfs niet op bezoek komen, wegens niet getrouwd en toch goed gepoept.

Maar goed, om mijn karmabalans toch een beetje in evenwicht te houden ging ik dus zondagnamiddag met lange tanden en een paar veel te harde peren in mijn tas naar Aalst. Die peren zaten trouwens in mijn biopakket en ik lust geen peren. Ik hoefde dus geen 5 € uit te geven aan een miezerig plantje.

Toen ze me in het deurgat zag verschijnen haastte ze zich om uit bed te komen. Ik moest haar knuffelen en en ze zei: ‘Maar gij zijt mooi!’. De rest van de namiddag leek ze beter bij de pinken. Ik toonde haar het magazine waar mijn dochter de voorpagina van sierde, en ze vroeg mij waarom ze niet was meegekomen. Voor de stilte kon vallen die valt nadat je alle praktische mededelingen hebt gedaan (bloedklonters, het is hier warm, wanneer komt uw mama?, leert uw dochter goed? hoe is het op uw werk?), schuifelde een jongere collega-non binnen. Ze zal zo’n jaar of 60 zijn vermoed ik, en dus duidelijk het jonkie van de bende.

- Zuster, ik kom eens zien of gij nog genoeg proper goed hebt om aan te doen.

De zin leidde tot een uitgebreid bespreken en vergelijken van grote, witte onderbroeken. Die met de bloemekes op waren de beste, dus Zuster Jonkie zou de volgende dag een voorraad fris gewassen bloemekesonderbroeken aandragen.

- Zijt ge naar de mis geweest, Zuster? (Jonkie).

- Neen, schudde mijn groottante het hoofd. (Het hoofd van mijn tante schudt altijd, ze heeft Parkinson’s). Het was half twaalf tegen dat ze mij kwamen wassen en met die voet (steekt been uit met een griezelig strak vel over een opgezwollen poot), dat gaat niet hé.

- Maar hebt ge wel de communie gehad?

- Jaja, dat zijn ze komen brengen rond een uur of acht deze morgen. Maar, voegt ze er verlegen aan toe, ik was wel al aan het ontbijten. Want anders komen ze dat wegnemen hé!

- Ach, Zuster, Onze-Lieve-Heer zal dat wel verstaan.

- ‘ Is te hopen!

Read Full Post »

De Toverberg.

Ik voel mij op de hielen getrapt door de tijd, die genadeloze slokop. Dat monster dat stil maar zeker zijn eigen kinderen opvreet. Ik, ik bijt enkel mijn eigen nagels stuk omdat ik schijnbaar niets gedaan krijg. Niemand verandert, ook ik niet. Terwijl een technologische revolutie het aanzicht van de wereld radicaal omvormt, blijf ik dezelfde.

Op de radio hoorde ik een reclameman van vroeger zeggen dat wij veel kunnen leren van de maskers die mensen opzetten. Hij heeft gelijk natuurlijk. De maskers die mensen opzetten laten zien wie mensen graag zouden willen zijn en dus per definitie (nog) niet zijn. Ik, bijvoorbeeld, zou graag een doorzetter zijn. Ik zou graag krachtig willen zijn, met een lichaam strak gestaald. Immuun en stressbestendig. Gezond en jong volgens een revolutionair ideaal. Onvermoeibaar. Niet die weke brij die zich van mijn eisen niets lijkt aan te trekken.

Na veel vijven en zessen heb ik besloten dat ik astma heb. Mijn moeder zegt: ‘Kind, jouw luchtwegen, dat is altijd al een probleem geweest. En nu je ouder wordt, zal dat enkel erger worden’. Daarna volgt het verhaal van mijn geboorte. Eigenlijk is het geen verhaal meer, maar een mythe. Bij elke vertelling duiken er nieuwe details op die voorheen onbesproken bleven. Er komt bloed aan te pas en onwillige nonnen. Een onbekwame dokter en een vrouw in 7 x 7 uren barensnood. Het kind dat uiteindelijk aan de opengescheurde moederschoot werd onttrokken was blauw en bewegingsloos. Het kind is dood, dacht mijn moeder voor ze in elkaar zwijmelde. Maar ik leefde, het kind van de buurvrouw werd geboren met een open rug en stierf.

Maar goed. Astma dus. Eergisterenavond lag ik in bed en ik voelde hoe mijn rechterlong kramp kreeg. Hetzelfde soort kramp dat je kuiten doet ineenkrimpen, maar dan in je ribbenkast. En maar happen naar adem. En je hapt en je ademt diep in, alleen lijkt de lucht niet aan te komen waar ze moet. Alles blijft steken in je keel. De deur naar paniek zwaait wagenwijd open. Je zuigt fanatiek aan je dispenser met de magische combinatie van corticosteroïden en nog iets. Het gevoel dat je long zich van de binnenkant van je ribbenkast wil scheuren blijft, maar op de één of andere manier adem je terug.

Zou ik vroeger, 100 jaar of langer geleden, naar een sanatorium zijn gestuurd? Naar de bergen of de zee, waar de buitenlucht helder is en jodiumrijk. Afgesloten van de wereld en haar rusteloze harteklop. Weken, maandenlang enkel moeten ademen, in en uit.

 

Read Full Post »

Hospitaal.

Op een bepaald moment kun je niet veel anders dan besluiten dat het zo niet verder gaat. Dat gehoest duurt nu al maanden en veel beterschap is er niet in zicht. De huisdokter hield het op een allergie of misschien astma, maar eigenlijk weet ik het niet. Ondertussen schrijf ik u wel cortisone voor en als dat niet helpt zullen we nog eens verder kijken.

En je puft en je puft en je merkt dat er slechte dagen zijn en minder slechte dagen, maar echt substantiële verbetering, laat staan genezing zit er niet in. Je moeder wil dat je naar een andere dokter gaat, want a la limite is dat kanker hé. Weinig wezens die meer verbeeldingsvermogen hebben dan ongeruste moeders.

Het tweede bezoek aan de huisarts sla je over, een tweede consultatie betalen om te horen dat ze het niet weten en een doorverwijzing naar een longarts, daar heb je geen zin in. Op goed geluk zoek je een specialist in een ziekenhuis in de buurt, wat moet je anders?

Een afspraak kan al snel, binnen enkele dagen al. En vroeg op de dag. Ok, denk je nog bij jezelf, dan ben ik er vroeg van af ook. Aan de telefoon werd je uitgelegd dat je bij het binnenkomen eerst een volgnummer diende te nemen. Een volgnummer voor de kassa, zodat je eerst kon betalen. En wees liefst een minuutje of 10 of 5 op voorhand, mevrouw, want het kan nogal druk zijn aan de kassa’s.

Je betaalt ruim op tijd je consultatie aan de goed geoliede kassamachine. Eventuele onderzoeken, daar zult u nog een factuur voor toegestuurd krijgen mevrouw. Een hele geruststelling is dat. Hier om de hoek naar links, derde deur rechts, mevrouw.

Een ziekenhuisgang met bruine deuren en verder 50 tinten beige. Rijen zieke mensen op plastic stoeltjes, gelaten. Het uur van je afspraak is slechts een vage notie in iemand anders boek.

Read Full Post »

Sukkel.

Morgen wil ik beter zijn. En minder dik, maar dat doet eigenlijk niet ter zake. (Ik ben helemaal niet dik, soms voel ik mij gewoon zo. Dit tussen haakjes).

Het zit zo: elke avond neem ik mij voor een aantal dingen te doen. Een goed mens zijn, bijvoorbeeld. Of mijn belastingbrief in te vullen, een nieuwe energieleverancier te zoeken, mijn rekeningen te betalen, vroeg op te staan, te schrijven of op mijn werk productief te zijn voor een keer. Niet de clown uit te hangen. De gang te dweilen of de trap te stofzuigen. Na te denken voor ik iets zeg. Facturen te schrijven. Vriendelijk te zijn in het verkeer, voorrang te geven aan fietsers en voetgangers en ja te zeggen wanneer men mij iets vraagt. Mijn geduld niet te verliezen tijdens het opvragen van mijn dochter.

Gisterenavond wilde ik slechts 2 dingen. Gaan lopen en schrijven. Al de rest was extra.

Deze morgen werd ik wakker met een zere keel en een rotte kop. Had ik een paar uur langer kunnen slapen, ik was er waarschijnlijk door gekomen. Maar het was de verjaardag van mijn dochter en kon het dus niet opbrengen om mij hardvochtig nog eens te draaien. De rest van de dag heb ik mij dus redelijk mottig gevoeld. Een pijnlijk spiertje hier, een hoestje daar. Moe op het moment dat je de van beneden naar boven de trap bent opgegaan. Lopen kon ik dus vergeten, het schrijven lukte maar met moeite.

Ach, wat ben ik toch een weke sukkel. Een lamlendig wicht dat zeurt en steunt en zaagt en zucht. Was ik 50 jaar eerder geboren, dan was ik de Agnes geweest uit het Klaaglied om. Wegkwijnend aan de tering in een sanatorium aan de kust. Met zwakke hand brieven schrijvend aan het thuisfront.

Ik kan me zo nutteloos en overbodig voelen in mijn eigen leven.

 

Read Full Post »