Valentijn zoals het bedoeld is.

Dag lief,

 

Het is door jou dat ik voor de eerste keer zo schaamteloos meedoe aan dit kleffe feestje. Ik was altijd meer het ‘haha-wat-is-Valentijn-toch-een-stom-feest’ – type. En dan toch stiekem blij als een kind als iemand me dan toch een bosje bloemen toestopte. Begrijp me niet verkeerd; ik heb nog altijd geen zin om veel te veel geld te betalen om vanavond op restaurant een geforceerd Valentijnsmenu naar binnen te stouwen. Huwelijkjes van twee schelletjes vlees en duootjes van vette kost onveranderlijk gevleid op bedjes van prei, nee laat maar. Ik hoef nog altijd geen diamanten en paarlen, chocolade hartjes en dure parfums. Enfin, tenzij jij mij dat echt wil geven, maar ik weet niet of je van bijouterie veel verstand hebt. Van chocolade krijgen we te veel schuldgevoelens en die keer dat jij vroeg welke parfums ik lekker vond gaf ik je zo’n vaag antwoord dat je er natuurlijk niets mee kunt.

Ach, ik ben waarschijnlijk nooit erg goed geweest in al die romantiek. Wat wordt er eigenlijk bedoeld met ‘romantisch doen’? Alleszins iets met kaarsjes en zonsondergangen, sauna’s, violen, rode rozen, wandelingen op het strand, champagne en eventueel een huwelijksaanzoek nadat men elkaar in de film een paar keer op het nippertje misliep. Sommige mensen (mannen?) gebruiken ‘romantisch doen’ ook als eufemisme voor neuken. Daar stel ik me dan ook al weer zo’n filmvrijpartij bij voor. Vier keer zuchten onder de lakens en dan met een verzadigde blik in slaap.

En aan het felle vuur van de liefde had ik mijn vingers ondertussen wel een keer te veel verbrand. Een hele rij Heathcliffs met een woeste blik en een kruiwagen vol beloftes had ik gekust en geloofd. Ik heb eindeloos lang gewacht op wat niet kwam en vele hete tranen gehuild om schaamteloos bedrog. Vele malen voordien had ik het spel gespeeld, van aantrekken en afstoten, van wel en niet, of ja toch maar ik weet het niet zeker. Soms ben ik Helena geweest. Onbedoeld, achteloos wreed en blind voor de pijn van het hart dat ik brak. Het voelde alsof ik spinrag scheurde en het kleverige spul van mijn hand probeerde af te schudden.

Vaker echter wist ik me de achterblijver met het kortste stukje in mijn vuist geklemd. Alsof ik zelfs dat niet kon loslaten zonder veel moeite. De keren dat ik in het ootje ben genomen en belazerd als een kind van 5 zijn niet meer te tellen. En telkens ik de mist zag optrekken en opnieuw klaar kon zien was ik verbijsterd. Dat het zo kon zijn, dat wie ik had liefgehad zoals ik dat deed en omgekeerd, mij zo kwaadaardig had gereduceerd tot een cliché uit een slecht boek of een rubriek in een damesblad.

Neen, ik had mijn lesje wel geleerd. Al die overgave en dat opgaan in elkaar, dat wat mensen passie noemen, dat was niets meer voor mij. Zoals ik het zag, was het als passeren aan een wisselkantoor in een vreemd land. Wat ik gaf, was altijd meer, beter en waardevoller geweest dan wat ik ervoor had teruggekregen.

Ik kan nog altijd niet zeggen wat ik zou moeten kunnen zeggen. Maar ik kan je vandaag wel een dik vet hart schenken, mijn lief!