Hospitaal.

Op een bepaald moment kun je niet veel anders dan besluiten dat het zo niet verder gaat. Dat gehoest duurt nu al maanden en veel beterschap is er niet in zicht. De huisdokter hield het op een allergie of misschien astma, maar eigenlijk weet ik het niet. Ondertussen schrijf ik u wel cortisone voor en als dat niet helpt zullen we nog eens verder kijken.

En je puft en je puft en je merkt dat er slechte dagen zijn en minder slechte dagen, maar echt substantiële verbetering, laat staan genezing zit er niet in. Je moeder wil dat je naar een andere dokter gaat, want a la limite is dat kanker hé. Weinig wezens die meer verbeeldingsvermogen hebben dan ongeruste moeders.

Het tweede bezoek aan de huisarts sla je over, een tweede consultatie betalen om te horen dat ze het niet weten en een doorverwijzing naar een longarts, daar heb je geen zin in. Op goed geluk zoek je een specialist in een ziekenhuis in de buurt, wat moet je anders?

Een afspraak kan al snel, binnen enkele dagen al. En vroeg op de dag. Ok, denk je nog bij jezelf, dan ben ik er vroeg van af ook. Aan de telefoon werd je uitgelegd dat je bij het binnenkomen eerst een volgnummer diende te nemen. Een volgnummer voor de kassa, zodat je eerst kon betalen. En wees liefst een minuutje of 10 of 5 op voorhand, mevrouw, want het kan nogal druk zijn aan de kassa’s.

Je betaalt ruim op tijd je consultatie aan de goed geoliede kassamachine. Eventuele onderzoeken, daar zult u nog een factuur voor toegestuurd krijgen mevrouw. Een hele geruststelling is dat. Hier om de hoek naar links, derde deur rechts, mevrouw.

Een ziekenhuisgang met bruine deuren en verder 50 tinten beige. Rijen zieke mensen op plastic stoeltjes, gelaten. Het uur van je afspraak is slechts een vage notie in iemand anders boek.

Read Full Post »

Beduusd.

Even recapituleren. Vorige week zondag was ik nog gewoon een nobody in blogland, die schreef voor een handjevol lezers. Toen ik die dag – voornamelijk omdat het te warm was om een fietstochtje te maken – in de spreekwoordelijke pen kroop had ik er ook geen idee van dat ik vandaag commentaar zou geven op het feit dat Humo de bikinibabes van hun site haalt. Niet dat ik hier pluimen op mijn hoed wil steken die er niet thuishoren, het debat werd in grote mate aangezwengeld door Kathleen Vereecken en haar ‘Femmes de la Festivalweide‘ in De Standaard, waar wel melding werd gemaakt van mijn stukje. Dat dat impact heeft gehad op de bezoekersaantallen alhier, daar moet ik allicht geen tekeningetje bij maken.

En nu probeer ik hier kranmpachtig een ‘normaal’ stukje te schrijven. Zoals ik zou gedaan hebben voor de heisa begon. Toegegeven, ik moet ook niet doen alsof het niet fijn is dat mijn stukje werd opgepikt door de ‘echte’ media. Ik ben best wel gevleid natuurlijk. Maar ook een beetje beduusd dus. Wordt er nu eigenlijk iets van mij verwacht, en zo ja: wat precies?

Humo. 

Eerste dingen eerst. Dat ze bij Humo de bikinibabes van hun site halen, was het eerste waar ik door verschillende mensen deze morgen op attent werd gemaakt. En ik schrok, want ik meende dat het debat stilletjesaan was gaan liggen en dat ze het bij Humo niet de moeite waard vonden om op het voorval te reageren. De storm in het glas water laten uitrazen, en dan eventueel in alle luwte de koers wat bijsturen volgend jaar, ik dacht dat dat de strategie zou zijn. (Als dàt al zou gebeuren, natuurlijk).

Maar het liep anders: sinds vrijdag zijn er geen bikinibabes meer te bespeuren op hun site en in De Standaard legt hoofdredacteur Van Driessche uit waarom. En zo zit het spel weer op de wagen natuurlijk.

Impact. 

‘Het is jammer dat we nu onze hele verslaggeving van Pukkelpop gereduceerd zien tot drie fotoreeksen’, zegt Van Driessche. ‘Dat zijn drie van de in totaal 210 items die we over het festival op onze website gepost hebben.’ (citaat uiteraard uit het desbetreffende artikel).

Mijn eerste reactie op de uitleg van Van Driessche dat de bikinibabes de aandacht afleidden was: ‘serieus? met al uw ervaring in de media dacht ik dat je beter wist’. Toen trok ik nog eens mijn loopschoenen aan en bedacht ik: ‘misschien is het inderdaad gewoon een inschattingsfout. Misschien niet eens door hemzelf gemaakt, weet ik veel hoe het er aan toegaat op zo’n redactie’.

Maar het is natuurlijk wel zo, dat die babes de aandacht van het serieuzere werk stelen. Vraag maar aan PDW, die zich als hoofdredacteur van P-magazine in een moeilijke spreidstand gedwongen ziet. Hij probeert het blad meer aan te prijzen voor de ‘goede artikels’, terwijl het natuurlijk het imago van de badpakkenspecials achter zich blijft aanslepen.

Babe. 

Zowel Van Driessche als PDW doen alsof ‘babe’ eigenlijk niets meer is dan een onschuldig bedoeld compliment, maar dat hangt op zijn minst van de context af. Er is een verschil tussen je lief dat zegt ‘babe’ en een blad dat ‘babes’ op de voorpagina of site zet. Dat laatste associëren nogal wat mensen met wulpse blondines die met half open mondje en smachtende blikken de kijker verleiden. En daar word ik – en blijkbaar nogal wat vrouwen met mij – liever niet mee vergeleken.

Context. 

Dat er tijdens het maken van fotoreportages op zomerfestivals sfeerbeelden van het publiek geschoten worden waar nu eenmaal jongens en meisjes, dames en heren, boeren en boerinnen op staan in bikini en met ontbloot bovenlijf dat lijkt me logisch. En er is ook niets mis mee. Het beeld boven het artikel van vandaag in De Standaard lijkt me daarvan het perfecte voorbeeld: een enthousiaste menigte voor een podium en ergens verder in het publiek twee meisjes op de schouders (van hun vriendjes?). Toevallig draagt één van die meisjes een bikini. Het beeld illustreert perfect de festivalsfeer me dunkt.

Maar je kunt toch niet ontkennen dat het isoleren van enkel meisjes in bikini onder de titel ‘Bikinibabes’ van een heel andere orde is en niet valt onder ‘we wilden de sfeer van de festivalweide vatten’ …

Don’t bullshit me, ok?

Read Full Post »

Seksisme light.

Ja, het gaat weer daarover. Omdat ik het beu ben. Of nee, ik ben het niet beu, het is erger. Ik ben het kotsbeu, stinkende beu, beu als koude pap die 14 dagen in de diepvries heeft gestaan. Ik ben kwaad, en nog geen beetje. Stond er een paar weken geleden op de cover van Humo niet dat ‘het kookpunt van de vrouwen bereikt is’? Wel, ik kook al een tijdje over. Het zit me tot hier en ver erover. Ge hebt er geen gedacht van.  (Steek uw hand op als ge hetzelfde voelt).

Vrouwtjes houden een sacochengevecht.

Soit, ik probeer duidelijk te maken waarom ik quasi implodeer op het moment dat ik Yves Desmet zie vragen of hij een polemiek tussen twee vrouwen mag bestempelen als een ‘sacochengevecht’. Ik word daar oprecht kwaad van, maar ook triestig en teleurgesteld. Want ja, Yves, het is inderdaad seksistisch om die term uit de kast te halen op het moment dat twee volwassen vrouwen verwikkeld zijn in een polemiek. Twee eloquente vrouwen bovendien, die argumenteren en tegenargumenteren, die hun standpunten onderbouwen en die – hoe je het ook draait of keert – een goed stuk hebben afgeleverd. Dat afdoen als een sacochengevecht, Yves, is triestig en revolterend. Het is denigrerend en kinderachtig. Maar we zijn het gewoon hoor, Yves. Dat onze collega’s, onze bazen, onze vrienden en onze kennissen zo’n ‘grapjes’ maken.

En we zijn ook gewend, Yves, aan de reacties die we moeten slikken als we eens niet doen of we het leuk vinden, onze schouders niet ophalen en het niet nog maar eens laten passeren. Dan zijn we ‘zure seuten’ die niet tegen een mopje kunnen. En preuts ook nog waarschijnlijk. ‘Ga je nu weer beginnen?’ zie ik mijn collega’s denken als ik het lef heb om in te gaan tegen hun gratuite seksistische opmerkingen in de refter. Godverdomme, ja, ik ga weer beginnen.

Jongens van nu. 

De jongens van nu zijn de mannen van later. Dus het brak een beetje mijn hart toen mijn dochter van 14 onlangs thuiskwam van school met de vraag waarom de jongens van haar klas haar altijd vroegen ‘of ze haar maandstonden had misschien’ als ze boos was. Wat is dat nu voor een vraag, vroeg ze. En dat dat toch stom was, want dat haar boosheid niets te maken had met haar maandstonden. En ik dacht je wordt groot, dochter. Welkom in deze wereld, en probeer een beetje gewoon te raken aan dat soort opmerkingen want dit is nog maar het begin.

Seksisme light. 

Laat er geen twijfel over bestaan, ik ben Sofie Peeters dankbaar voor haar reportage. Ik bewonder de vrouwen die het uiteindelijk na vele jaren hebben aangedurfd om en plein publique het gedrag van Pol Van Den Driessche aan de kaak te stellen. Maar het heeft een bizar en pervers neveneffect. Er is op één of andere manier een soort seksistische maatstaf uit ontstaan. Het gedrag van ‘allochtone’ mannen in een verpauperde wijk is duidelijk zichtbaar, vrouwen hebben er duidelijk last van, het is agressief en bedreigend. Daar mogen we over klagen. Een kerel van een andere politieke overtuiging met losse handjes, dat is ook erg. Daar mogen we ook over klagen. We mogen er zelfs ‘de poorten van de hel’ voor openzetten. Dat is klaar en duidelijk. En ook: het is het duidelijk aanwijsbare seksisme van de ‘ander’. Ontoelaatbaar. Grensoverschrijdend. Agressief. Bedreigend. Intimiderend.

Subtielere vormen van seksisme waar we ons OOK aan ergeren en dagelijks mee te maken krijgen mogen we niet benoemen voor wat het is. In de bakkende zon naar een festival gaan en je bikini aantrekken om je te amuseren betekent dat je mag gefotografeerd en tentoongesteld worden onder de kop ‘bikinibabe’. En stel je daar vragen bij dan heet het dat je ‘niet kunt relativeren’. (Ja, ik kijk naar jou, PDW!). Dat is toch allemaal zo erg niet, mevrouwtjes, en bovendien mijn dochter van 17 die vind dat allemaal niet erg. De ‘babecultuur’ reduceren tot semantiek en dan je punt maken door te verwijzen naar een paar liedjes uit de jaren ’50 moet het punt afmaken. Terwijl het natuurlijk niet gaat over het woord op zich, maar over alles wat er achter ligt. Vlag, lading, Patrick?

De hand in eigen boezem. 

Blanke mannen vinden in Femme de la Rue het excuus bij uitstek om hun eigen gedrag niet onder de loupe te moeten nemen. Zij vallen geen vrouwen lastig in de straten, dat laten ze over aan ‘kutmarokkaantjes’ en bouwvakkers. Zij laten hun handen niet ongevraagd over vrouwenlichamen dwalen, dat is voor de vieze perverten die zich niet kunnen beheersen.

Zij vragen enkel dat de vrouwen in hun omgeving zich de seksistische grapjes en opmerkingen laten welgevallen. Dat de wijfjes zwijgen op het moment dat tetten worden ingezet als verkoopsargument.

Als dat al niet meer mag, zeg!

 

Read Full Post »

Bikinibabes.

“Met zo’n hitte kan je niet anders dan uitrekken wat er uit te trekken valt. Dus ook op dag 3 van Pukkelpop was het niet lang zoeken naar een nieuwe lading bikinibabes. Enjoy!”

” (…): ik voelde me alsof ik een paraderend lustobject was tegen wie iedereen mocht zeggen wat bij hem opkwam, de grofste dingen eerst‘.  (Sofie Peeters in Humo 07/08/2012).

Sexism sells. 

Voor wie het mocht ontgaan zijn: het eerste citaat en bijhorende link sturen je richting humo.be. Geniet vooral van hoe voor een groot deel nietsvermoedende meisjes en vrouwen ongevraagd werden gefotografeerd en tentoon gesteld onder de kop ‘Bikinibabes’. ‘Het is niet omdat ze een bikini aan hebben, dat het daarom direct babes zijn‘, is de fijnzinnige reactie van één of andere kerel onder één van de reportages. Fijn. Nu worden vrouwen ook al door een blad dat dit jaar al verschillende keren seksisme aankaartte gereduceerd tot paraderende lustobjecten. Enjoy! (Zoals je smakelijk zegt, terwijl iedereen verlekkerd naar zijn bord kijkt).

Het stoorde me de eerste keer al, toen Humo onder de sensationele ‘DSK in Vlaanderen’-kop het voortouw nam in wat overduidelijk een politieke afrekening was, dat het seksisme eigenlijk maar als neventhema werd behandeld. Niet seksisme was het probleem, wel Pol Van Den Driessche. Maar goed, ik troostte me met de gedachte dat het thema op zijn minst bespreekbaar werd. Dat de vrouwen die met dit soort gedrag te maken hadden (en nog altijd hebben) op zijn minst zouden weten dat ze niet alleen waren, dat het hun fout niet was. Dat ook andere vrouwen zich achteraf schaamden en zichzelf verweten omdat ze niet hadden durven reageren of zich verzetten. En ik hoopte dat er misschien een klimaat zou worden gecreëerd waardoor we de losse handjes, de vervelende opmerkingen en de starende blikken niet meer hoefden te pikken.

Dat het thema ook voor Humo niet belangrijk genoeg was om er een artikel over te schrijven zonder dat er politiek garen van gesponnen kon worden, wie wilde daar nu over kniesoren? En eerlijk is eerlijk: er ontspon zich wel degelijk even een klein debat. En toen rolden er geen koppen meer, dus we gingen over tot de orde van de dag.

Femme de la rue.

Sofie Peeters draaide haar ‘Femme de la rue’, en ook nu liet Humo zich niet onbetuigd. Een uitgebreid interview, getuigenissen van vrouwen die in Brussel wonen, een welgemikte cover. Zoals het hoort natuurlijk voor een blad dat de vinger aan de maatschappelijke polsslag wil houden.

Maar het ziet er naar uit dat seksisme in deze vooral een verkoopsargument is. Het is niet langer ‘sex sells’, maar wel ‘sexism sells’. En wat erger is: seksisme is blijkbaar enkel een zaak van de anderen. Politieke tegenstanders kunnen seksisten zijn. Kutmarokkaantjes en mannen die zich vervelen in verpauperde buurten kunnen seksisten zijn.

Mannen die op de Humoredactie werken kunnen geen seksisten zijn. De maatschappelijke heisa die ze zelf mee in gang gestoken hebben, heeft hen alleszins niet bewogen tot enige zelfreflectie. De vraag of het eigenlijk wel kies is om vrouwen in bikini ongemerkt te fotograferen en ze te presenteren als ‘babes’ in de hoop meer clicks te genereren zodat die in mooi ogende rapportjes aan de adverteerders kunnen getoond worden werd in elk geval niet gesteld.

Read Full Post »

Silentium triplex!

Ik voel mij weer klein de laatste tijd. Niet dat ik al zo oud ben dat ik aan het krimpen ben. Ik bedoelde het eerder figuurlijk, maar ook dat letterlijk kleiner worden is mij niet vreemd. De laatste keer dat ik officieel (als in: door een dokter) werd opgemeten wist hij mij te vertellen dat ik 3 centimeter kleiner was dan ik het mij herinnerde. Toen ik vroeg of het mogelijk was dat hij zich vergist had werd ik gestraft met een uitleg van 20 minuten over hoe je correct op een bureaustoel dient te zitten en in welke hoek je onderarmen zich tegenover je toetsenbord moeten verhouden.

Wat ik wil zeggen is dat ik mij een beetje voel verzwelgen in die onmetelijke oceaan van meningen, feiten, studies, essays, blogs, reportages, foto’s, artikelen, columns, tweets, interessante weetjes, documentaires, verhalen en vertellingen. Het is alsof mijn hoofd vol zit en er niets meer bij kan. En het gaat ook allemaal te rap. Tegen dat ik goed en wel die documentaire over die seksistische kerels in Brussel achter de kiezen heb is er al weer een ander levensbelangrijke evolutie die ik op de voet moet volgen en ondertussen stort de economie verder in gelijk een zandkasteel aan de vloedlijn en ik word daar dus hoorndol van. Kunnen we niet eens afspreken dat er gewoon een week of twee gewoonweg niets gebeurt? Dat er dus geen beroemde mensen sterven, dat de markten zich eens terug trekken in een luxeresort op Bali, dat er geen breaking news meer is en de drukpersen dus even stil gelegd kunnen worden?

Dan kan die klotsende zee in mijn hoofd wat tot rust komen en verstillen tot een rimpelloos oppervlak. Zoals het nu is word ik zeeziek van mezelf.

Misschien kan ik me dan na die rustpauze terug in de wedloop gooien en hier of elders vertellen wat ik er allemaal van vind. Dan kunnen we weer tegen elkaar op schreeuwen en kan ik terug het bijdehante kruidje-roer-me-niet worden met een mening die me belangrijk en genuanceerd genoeg lijkt om gehoord, gelezen en verspreid te worden.

Op dit moment is het allemaal een beetje weg, vrees ik. Het lijkt allemaal zo futiel en zinloos, klein en onbetekenend. Wat blijft er uiteindelijk allemaal over? Iemand die je nu haat en waar je vroeger van hield. Je kind dat groter wordt en jij ouder. Je familie die je te weinig ziet en op de verkeerde momenten. Je vrienden waar je aan denkt en bij jezelf zegt: die moet ik bellen, waarna je weer verder gaat met wat je bezig was.

De vakantie is voorbij, het feest is afgelopen. De mensen gaan naar huis.

Read Full Post »

Als ik zou durven.

Als ik zou durven, dan sleep ik een groot mes tot het zo scherp was dat ik er atomen mee kon klieven. Ik staalde het in de woede die ik nu al maanden meedraag en waar ik een emmer van de bitterste gal mee zou kunnen vullen.

- V. zegt dat jij met haar man hebt geneukt.

- Nee, dat is niet waar. Zij had een ander, niet hij. 

- Ja, dat weet ik, maar zij beweert bij hoog en bij laag dat jij en G. het bed hebben gedeeld. 

- Wel, het is niet zo. Je kent me goed genoeg om te weten dat ik het zou toegeven als het zo was. 

- Ook waar. 

- Het ironische is dat hij toen zij weg was om als Lady Chatterley in bossen en stallen te gaan vrijen met haar boerenknecht, hij enkel met mij over haar wilde praten. Het enige dat er uit kwam was ‘zij is de vrouw van mijn leven’ en ‘ik wil dat ze terugkomt’. En met zo iemand zou ik dan geneukt hebben? 

- Dat is wat zij beweert ja. 

Ze kwàm terug. En ik kreeg de ezelsstamp in de vorm van een blokkering op facebook. Achteraf nog een mailtje waarin ik werd bedankt voor bewezen diensten en er beroep werd gedaan op mijn begrip. Zij zou het immers als verraad beschouwd hebben, een vriendschap op facebook tussen haar hoorndragende man en iemand die ze om god weet welke reden als een rivale beschouwde.

Het hele voorval was ik al half vergeten, tot ik een paar weken geleden de conversatie van hierboven voerde. Het was op een festival, en ik had een dag uitgekozen dat de zon scheen en ik was min of meer gelukkig. Ik lachte en genoot verder van de muziek, de sfeer, de koude pinten die werden gedeeld. Ik at zonder schuldgevoel frieten en kebab.

Wie een vrouw wil raken noemt haar hoer.

Ik dagdroom. Hoe ik hem met een oerkreet doof zou kunnen schreeuwen. Dan zou dit verdomde hoesten wel ophouden en werd ik niet meer dag na dag wakker met een zere keel.

Maar ik durf niet. Verdriet verlamt mijn lemmet, doet mijn handen trillen, maakt mijn blik onscherp.

Read Full Post »