Het was 1985 en ik was 13. Het eerste of het tweede middelbaar in de Middenschool I in Brugge aan de Verversdijk. Ik had bewust gekozen voor een andere school dan mijn klasgenoten uit het lager, omdat ik af wilde van het aanhoudende gepest. Dat lukte, ook al omdat ik mij assertiever opstelde en mijn nieuwe klasgenoten mijn voorgeschiedenis van makkelijk slachtoffer niet kenden. Er was natuurlijk ook een pikorde te respecteren, maar ik bevond mij in elk geval niet meer in de onderste regionen ervan. Eén keer maakte ik een uitschuiver door met de meisjes van het eerste en tweede beroeps contact te zoeken. Die gebruikten al schmink en sommigen rookten zelfs al. Ze waren brutaler, kleedden zich volwassener en ze leken me veel spannender om mee op te trekken dan de meisjes uit de Latijnse.
De bijenkoningin, Vanessa, nam me toen apart voor een gesprek waarin ze duidelijk maakte waar mijn loyaliteit lag. Ik wilde mijn eigen positie binnen de groep niet in gevaar brengen en bleef tijdens de pauze dus netjes bij mijn eigen klasgenoten en ik lonkte van op afstand naar de stoerdoenerij van de beroepsmeisjes.
Madonna bestormde de hitparade, ze kronkelde als hitsige poes op een gondel in Venetië en ik dacht dat ze elk moment uit dat bootje zou vallen. Dat gaat allemaal over dingen in bed, verkondigde Vanessa met een verbluffend inzicht. We zaten naast elkaar op een bankje op de speelplaats, de zon scheen en ik had een zonnebril met spiegelglazen op die bewondering wekte bij mijn leeftijdsgenoten. Het was de eerste keer in mijn prille leven dat mij dat overkwam. Alain, met voorsprong de coolste gast uit de school, kwam mij zelfs vragen of hij mijn bril eens mocht opzetten.
Het valt niet te ontkennen dat Vanessa het bij het rechte eind had. Achteraf werd het tot vervelens toe herhaald: Madonna was baas over eigen seksualiteit. Meisjes en jonge vrouwen zouden zich voortaan mogen kleden als sletten, gewoon omdat ze het zelf wilden en niet omdat ze de mannen wilden plezieren. Het zou nogal eens gedaan zijn met een speelbal te zijn! Dankzij Madonna zouden wij allemaal onafhankelijke edoch sexy vrouwen worden, die ongegeneerd gebruik zouden maken van onze seksuele uitstraling.
En zoals vaak werd ook deze rebel gerecupereerd en tot een karikatuur van zichzelf gemaakt. Wat anders dan medelijden kun je voelen voor een vrouw die slaaf is geworden van haar sexy imago, en die op haar 54ste krampachtig wil bewijzen dat ze nog altijd even begeerlijk is als een meisje van 20?
Ja, dat krampachtige werkt afstotelijk, vind ik. Jammer, je kan ook gracieus ouder worden en dat laten zien zonder je ervoor te schamen. Maar bon, misschien was dit ook wel te verwachten van iemand als Madonna, niet?
Ik lees je graag!
Groet, Ils
Dank je wel!