Het zal wel dat het lang geduurd heeft voor ik a song that you know all the words to kon kiezen. Ik ben namelijk een sucker for lyrics, en ik kan werkelijk verliefd worden op een nummer omdat er een slimme zinsnede in zit. Zo ben ik een onvoorwaardelijke fan van Placebo, omdat ze mij jaren geleden singlegewijs wisten te vertellen ‘All it takes is one decision – A lot of guts – A little vision’ (uit Slave To The Wage). En ik smelt werkelijk iedere keer ik hun Song To Say Goodbye hoor. Als je een zin als ‘You were always one of those – Blessed with lucky sevens – And a voice that made me cry’ kunt verzinnen, dan bestaat er geen twijfel over: ge kunt mij krijgen. (En dan hebben we het nog niet gehad over de bijhorende videoclip hé).
Gelijkaardig verhaal met The Last Shadow Puppets. Dat is godverdomme met moeite een kwarteeuw oud en dat schrijft dingen als ‘And she was walking on the tables in the glass house – Endearingly bedraggled in the wind – Subtle in her method of seduction – The twenty little tragedies begin’. Dat getuigt niet enkel van een uitstekende taalbeheersing, maar ook van een levenswijsheid die je niet verwacht van kereltjes die zich nog maar net zijn beginnen scheren.
Eigenlijk zou dat nog een goed idee zijn voor een blog, om dat soort teksten te gaan ontleden, in context te plaatsen en er allerlei symbolische lagen in te vinden waar geen mens (laat staan de auteur ervan) al aan heeft gedacht …
Maar het werd tijd om de Engelse hegemonie een beetje te doorbreken, dus in tegenstelling tot wat ik zelf lange tijd heb gedacht over deze challenge is het een Frans nummer geworden. En eerlijk is eerlijk: ik heb indertijd een paar dagen moeten blokken om deze tekst helemaal van buiten te leren (ja, sorry, ik weet het, soms heb ik een beetje rare trekjes en dat wordt enkel erger met de jaren), maar ik vond dat de moeite waard.
De eerste keer hoorde ik het nummer in het radioprogramma van Friedl Lesage, op radio 1. Ik ben eigenlijk nog altijd een beetje kwaad dat ze dat programma hebben afgeschaft en vervangen door het verschrikkelijke ‘Peeters & Pichal’, maar ik begin er langzaam overheen te komen. Lesage interviewde toen Maaike Cafmeyer die Martha Wainwright kort daarvoor aan het werk had gezien, en voornamelijk lyrisch was over de manier waarop ze ‘Dis, quand reviendras-tu?’ van Barbara coverde. Ik kende op dat moment noch Martha Wainwright, noch Barbara, noch het nummer in kwestie, maar ik was wel onmiddellijk verkocht.
Dat kwam natuurlijk ook omdat ik de vraag ‘Dis, quand reviendras-tu?’ zelf geregeld moest stellen aan mijn toenmalig lief. Dat toenmalig lief was namelijk een klootzak op hoog niveau, die ergens anders nog een lief had. En nog ergens anders nog een lief, maar dat wist ik toen allemaal niet. In die periode leefde ik voornamelijk op hoop die werd aangewakkerd door vage beloften. (En ook op goedkope wijn en sigaretten, natuurlijk). Als een domme hond wachtte ik op telefoontjes (die niet kwamen) of maakte ik mij klaar om bezocht te worden op momenten dat het hem paste. Ik liet mij door hem maandenlang aan het lijntje houden, het was alsof ik blind, doof en dwaas tegelijk was. Mensen rondom mij probeerden mij voorzichtig aan het verstand te brengen dat mijn beeld van hem niet helemaal overeenstemde met de werkelijkheid, dat al mijn wachten op niets zou uitdraaien. Ik beloonde hen door ruzie met hen te zoeken, door verontwaardigd hun goeie bedoelingen in twijfel te trekken. Ik sloot mij op, barricadeerde mij in mijn huis, ik bleef thuis want het zou wel eens kunnen dat hij zich zou verwaardigen om langs te komen. En ik luisterde naar het lied van Barbara in de versie van Martha Wainwright terwijl ik werkelijk tranen met tuiten huilde.
Gelukkig is er de laatste strofe van het nummer, die zoals in oude sonnetten een breuk is met de vorige …
J’ai beau t’aimer encore, j’ai beau t’aimer toujours,
J’ai beau n’aimer que toi, j’ai beau t’aimer d’amour,
Si tu ne comprends pas qu’il te faut revenir,
Je ferai de nous deux mes plus beaux souvenirs,
Je reprendrai la route, le monde m’émerveille,
J’irai me réchauffer à un autre soleil,
Je ne suis pas de celles qui meurent de chagrin,
Je n’ai pas la vertu des femmes de marins,
Als er één ding duidelijk is, dan wel dit: je n’ai vraiment pas la vertu des femmes de marins …
Mooi
Merci …
…..