Vrijdagnamiddag, Veldstraat, 16h23. Ik probeer mij op hoge hakken en onder de brandende zon in evenwicht te houden. De straat in kwestie is samen met het aansluitende marktplein herleid tot een bouwwerf. (Eén van mijn vrienden, die nog voor zijn veertigste tot een grumpy old man uitgroeit, roept élke keer hij die chaos aanschouwt vertwijfeld uit: ‘Waarom? Waarom doen ze dat toch? Kan er mij eens iemand komen uitleggen wat er in hemelsnaam mis was met de Koornmarkt?’ De pathos die hij in zijn stem legt, noopt me tot de bedenking dat hij misschien beter acteur was geworden. Toegegeven: het lijkt niet erg op te schieten. Vorig jaar werd de hele bouwput trouwens weer dichtgegooid om de Gentse Feesten te kunnen laten doorgaan. Of plaatsvinden. U kiest maar.)
Ik probeerde me dus zo elegant mogelijk voort te bewegen tussen twee schoenwinkels tot twee vrouwen (meisjes??) achter mij plotseling luidkeels en achteloos tot deze conversatie overgingen:
- Hoeveel angsten kan een mens eigenlijk hebben?
- Veel!
- Ewel, vorige week heb ik er zeker 7 overwonnen.
Kijk, dat zijn dingen waar ik waarlijk stil van word.
Ik zou het geweldig vinden om de hele dag (of heel af en toe is ook al goed) zo’n conversaties rond me te horen. Het leven als Woody Allen-film, super!
Volgens mij is het omgekeerd: Woody Allen integreert dit soort conversaties & rare toestanden allemaal in zijn films. Reality is stranger than fiction!
ja, dat bedoel ik!
(“Truth is stranger than fiction, but it is because fiction is obliged to stick to possibilities, truth isn’t” – M. Twain)
Aha, ik wist niet dat dat een citaat van Twain was. Maar ik heb me die bedenking toch al vele malen gemaakt …
Hij zal het ook wel gepikt hebben van een of andere wijsgeer van 2 millennia geleden. Maar ja, als je regelmatig je kop buiten steekt en/of relaties met anderen moet onderhouden (iets dat moeilijk te ontwijken valt), dan kom je wel dingen tegen…