Beste nietsvermoedende bloglezer,
Langs deze weg bied ik u graag mijn excuses aan voor het feit dat ik niet uw gemiddelde blogger ben. Niet dat ik mij verheven voel boven de andere blogpopulatie, verre van dat eigenlijk. Maar ik kom er niet toe om u lijstgewijs wegwijs te maken in mijn hoofd en in mijn hart. Het spijt me dat ik u niet netjes en overzichtelijk presenteer welke films ik graag zie, welke tv-series ik bekijk en welke boeken ik allemaal lees. En elke keer ik dat dan toch probeer, overvalt mij de pertinente vraag wie dat in hemelsnaam zou kunnen interesseren. En ook wel het gevoel van banaliteit en trivialiteit, want ik ben ook maar zoals zovele anderen die graag kijken naar De Slimste Mens en Het Eiland. Niets nieuws onder de zon, dus. Nihil nove sub sole, quoi.
U zult het moeten stellen met fragmentjes hier en daar. Met rare dingen en af en toe een anekdote. Met berichten waar geen mens nog wijs uit raakt, met polemieken en zure opmerkingen. Alles is al gezegd, geschreven, gefilmd, gefotografeerd en uitentreuren herhaald, toch? En in de meeste gevallen veel beter dan ik het ooit zou kunnen doen. Begrijpt u mij een beetje? (U weet niet hoezeer ik daarnaartoe op zoek ben, naar een handjevol begrip. Daar zou ik al tevreden mee zijn …).
Enfin, tot slot en om af te sluiten: stel dat u een boek leest of een film bekijkt, een gedicht hoort of een andere uiting in de culturele sfeer ziet en om God weet welke reden denkt u: wat zou Wendy hierover te zeggen hebben (jaja, ik weet het, fat chance and that will be the day en zo), dan kunt u eens proberen om het mij te vragen. Ik zal dan zeker proberen om mijn compleet irrelevante mening aan de poel der opinies toe te voegen.
Vriendelijke groeten,
Uw toegenegen Wendy.
